Ισπανία

Η Ισπανία καλύπτει το μεγαλύτερο μέρος της Ιβηρικής Χερσονήσου και εκτείνεται πολύ πέρα από αυτήν: τις Βαλεαρίδες Νήσους της Μαγιόρκα και της Μενόρκα στη Μεσόγειο, καθώς και τις ηφαιστειακές Καναρίους Νήσους στα ανοικτά των ακτών της Αφρικής. Η Μαδρίτη, η πιο ορεινή πρωτεύουσα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, βρίσκεται στο γεωγραφικό κέντρο της χώρας, ενώ η Βαρκελώνη, η Βαλένθια και η Σαραγόσα εκτείνονται προς τα βόρεια και τα ανατολικά. Λίγες χώρες συγκεντρώνουν τόση ποικιλία εντός των συνόρων τους, από μαυριτανικά παλάτια και γοτθικούς καθεδρικούς ναούς έως σεληνιακά ηφαιστειακά οροπέδια και μερικούς από τους πιο σκοτεινούς νυχτερινούς ουρανούς της Ευρώπης.

Μαδρίτη

Το κτίριο «Μητρόπολη» είναι το σημείο από όπου ξεκινούν οι περισσότεροι φωτογράφοι στη Μαδρίτη, και όχι άδικα. Περίμενα στην ουρά για μια ώρα για να φτάσω στην ταράτσα του Círculo de Bellas Artes και να δω τον ήλιο να δύει πίσω από τη «Μητρόπολη» και το κέντρο της Μαδρίτης, με τη Σιέρα ντε Γκουαδαράμα να βάφεται μωβ στον ορίζοντα πίσω από τις στέγες. Στο επίπεδο του δρόμου, η Gran Vía τη νύχτα δικαιώνει τη φήμη της ως το ισπανικό Μπρόντγουεϊ: στάθηκα στην ίδια θέση για πάνω από 40 λεπτά, αποτυπώνοντας τα πίσω φώτα των αυτοκινήτων που περιβάλλουν τη γωνία σε στυλ γαλλικών Beaux-Arts που έχτισαν οι αδελφοί Février μεταξύ 1907 και 1911.

Η βασιλική συνοικία απαιτεί διαφορετικό είδος υπομονής. Για να φωτογραφίσω το Βασιλικό Παλάτι απέναντι από την έρημη Plaza de la Armería, έκανα σύνθεση 30 καρέ από τη βεράντα του καθεδρικού ναού για να αφαιρέσω τον κόσμο. Ο καθεδρικός ναός της Αλμουντένα, που βρίσκεται απέναντι, μοιάζει να έχει ηλικία αιώνων, αλλά εγκαινιάστηκε μόλις το 1993, όταν ο Πάπας Ιωάννης Παύλος Β΄ επισκέφθηκε τη Μαδρίτη. Περισσότερα θα βρείτε στον πλήρη οδηγό μου για τη Μαδρίτη, που δημιουργήθηκε με βάση ένα ταξίδι τον Φεβρουάριο, όταν η πόλη είχε θερμοκρασίες όπως αυτές του ύστερου άνοιξης στο Βερολίνο.

Πλατεία της Ισπανίας και Πάρκο Buen Retiro

Η Μαδρίτη προσφέρει μια απολαυστική βόλτα ανάμεσα στα αξιοθέατά της. Στην Plaza de España, το μνημείο του Θερβάντες δεσπόζει πάνω από τις χάλκινες μορφές του Δον Κιχώτη και του Σάντσο Πάντσα, ενώ η προσωποποίηση της Λογοτεχνίας, στην πίσω πλευρά του, κάθεται ενθρονισμένη πάνω από πέντε αγάλματα που συμβολίζουν τις πέντε ηπείρους που διαβάζουν Θερβάντες. Η πλατεία αδειάζει από τουρίστες αργά το βράδυ, ώρα που το φωτιστικό έργο του επιχρυσωμένου σιντριβανιού λειτουργεί στο μέγιστο.

Ανατολικά του κέντρου, το πάρκο Buen Retiro σχεδιάστηκε ως βασιλικό καταφύγιο τον 17ο αιώνα, ενώ το Crystal Palace πάνω από τη μικρή λίμνη του, που χτίστηκε το 1887 εμπνευσμένο από το ομώνυμο κτίριο του Λονδίνου, φιλοξενούσε μια έκθεση με κελαηδίσματα πουλιών την ημέρα που το επισκεφθήκαμε. Κοντά βρίσκεται η Πουέρτα ντε Αλκάλα, η πύλη του 18ου αιώνα που μας θύμισε την Πύλη του Βρανδεμβούργου στο Βερολίνο· η φωτογράφισή της τη νύχτα από ένα νησάκι κυκλοφορίας χρειάστηκε μισή ώρα συντονισμού με τα φώτα των αυτοκινήτων. Ως σύγχρονο αντίβαρο, οι κεκλιμένοι πύργοι KIO κλίνουν ο ένας προς τον άλλον κατά 15 μοίρες, αποτελώντας τους πρώτους κεκλιμένους ουρανοξύστες που χτίστηκαν ποτέ.

Βαρκελώνη

Η Βαρκελώνη ανήκει στον Αντόνι Γκαουντί. Η Casa Batlló κατέλαβε την πρώτη θέση στη λίστα μας το 2023: χτισμένη το 1877 και ανακαινισμένη από τον Γκαουντί μεταξύ 1904 και 1906, η πρόσοψή της φέρει ψηφιδωτό περίβλημα, μπαλκόνια που μοιάζουν με κόκαλα και ούτε μία ευθεία γραμμή. Στο εσωτερικό, η οροφή πάνω από τον πολυέλαιο στροβιλίζεται σαν το μάτι ενός χαμαιλέοντα πάνω από τον «Όροφο των Ευγενών», όπου η οικογένεια Μπατγιό δεχόταν κάποτε τους καλεσμένους της. Πιο ψηλά στο λόφο, το Πάρκο Γκουέλ παρουσιάζει την ίδια φυσιοκρατική πινελιά σε αστική κλίμακα, χτισμένο κατόπιν παραγγελίας του Εουσέμπι Γκουέλ το 1900 και μνημείο της UNESCO από το 1984.

Η παλιά πόλη απαιτεί να την επισκεφτείς νωρίς το πρωί. Περπάτησα στη Γοτθική Συνοικία πριν την ανατολή του ηλίου για να δω τη «Pont del Bisbe» με τα φώτα της ακόμα αναμμένα, μια νεογοτθική γέφυρα της δεκαετίας του 1920 που μοιάζει πειστικά μεσαιωνική. Και από το δωμάτιό μας σε ένα από τα λίγα ψηλά κτίρια της πόλης, η αρένα ταυρομαχιών «La Monumental» μας καλωσόριζε κάθε πρωί, μια αρένα βυζαντινής έμπνευσης από το 1916 που καταλαμβάνει ένα ολόκληρο οικοδομικό τετράγωνο της συνοικίας Eixample.

Βαλένθια

Η Βαλένθια άλλαξε την πορεία του ποταμού της μετά την πλημμύρα του 1957 και μετέτρεψε την ξηρή κοίτη του Τούρια σε πάρκο, για να χτίσει στη συνέχεια το μέλλον της μέσα σε αυτό. Η Πόλη των Τεχνών και των Επιστημών του Σαντιάγο Καλατράβα, ο οποίος κατάγεται από τη Βαλένθια, ξεπέρασε τις ήδη υψηλές προσδοκίες μου: Περπάτησα κάτω από τις λευκές νευρώσεις από σκυρόδεμα του Μουσείου Επιστημών κατά το ηλιοβασίλεμα, φωτογράφισα το «Hemisfèric», το πλανητάριο σε σχήμα ματιού που εγκαινίασε το συγκρότημα το 1998, και συνέχισα να δουλεύω μέχρι την «μπλε ώρα» στο Μουσείο Πρίγκιπα Φελίπε, ενώ η Ντάρια διάβαζε στο καφέ.

Η παλιά πόλη δεν υστερεί καθόλου μπροστά σε όλο αυτό το σκυρόδεμα. Απομνημόνευσα το δρόμο προς την Plaza de la Virgen ένα ζωντανό βράδυ και επέστρεψα τα ξημερώματα, ενώ η πλατεία πλένονταν. Ο καθεδρικός ναός της Βαλένθια, που βρίσκεται δίπλα της, φυλάσσει το δισκοπότηρο που λατρεύεται ως Άγιο Δισκοπότηρο σε ένα πλευρικό παρεκκλήσι, ενώ η Κεντρική Αγορά (Mercado Central) εκτείνεται σε 8.000 τετραγωνικά μέτρα με σιδηρουργικές κατασκευές σε στυλ Art Nouveau και βιτρώ. Κάτω, δίπλα στο νερό, η Μαρίνα Χουάν Κάρλος Α΄ διατηρεί ακόμα τη λάμψη της από την εποχή του Κυπέλλου Αμερικής. Ο πλήρης ταξιδιωτικός οδηγός για τη Βαλένθια καλύπτει την πόλη σε βάθος.

Σαραγόσα

Η Σαραγόσα ήταν η έκπληξη του ταξιδιού μας στην Ισπανία. Τη βρήκα ψάχνοντας σε έναν χάρτη μετά τη Βαρκελώνη, έκλεισα εισιτήριο για το τρένο και βρέθηκα σε μια πόλη με ευρύχωρες πλατείες, κτίρια που φωτίζονταν όλη τη νύχτα και σχεδόν καθόλου τουρίστες τα ξημερώματα. Η Βασιλική του Πιλάρ αποτελεί το επίκεντρο των πάντων: το πλαίσιο της καρτ ποστάλ με το όνομα της πόλης χαραγμένο στο πλακόστρωτο, η αντανάκλαση του ηλιοβασιλέματος στον Έβρο και η μπαρόκ πρόσοψη που φωτίζεται ζεστά πάνω από τον ποταμό, μια φωτογραφία που μου κόστισε λάσπη στα παπούτσια μου. Σύμφωνα με την παράδοση, είναι η πρώτη εκκλησία που αφιερώθηκε ποτέ στη Παναγία.

Το όνομα της πόλης προέρχεται από την Καίσαραουγκούστα, και τα ιστορικά της στρώματα παραμένουν ορατά. Η Λα Σέο συνδυάζει ρωμαϊκό, γοτθικό, μουδέχαρ, αναγεννησιακό και μπαρόκ στυλ στη θέση ενός ρωμαϊκού φόρουμ και ενός τζαμιού. Από τη Γέφυρα των Λιονταριών οι ντόπιοι παρακολουθούν το ηλιοβασίλεμα πάνω από το Ελ Πιλάρ καθώς επιστρέφουν από τη δουλειά. Το Παλάτι της Αλχαφερίγια, ένα οχυρωμένο ισλαμικό παλάτι του 11ου αιώνα που σήμερα στεγάζει το Κοινοβούλιο της Αραγονίας, με γοήτευσε περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο κτίριο που είχα φωτογραφίσει μέχρι τότε· ακόμη και η γοτθική αυλή του, το Patio de San Martín, παρέμενε άδεια, ενώ οι επισκέπτες έσπευδαν προς τις μαυριτανικές αίθουσες. Και η «Φουέντε ντε λα Ισπανιδάδ» με άφησε μπερδεμένο, μέχρι που άκουσα τυχαία μια ομάδα εκδρομέων: αν το δει κανείς από τη σωστή γωνία, το νερό σχηματίζει έναν χάρτη της Λατινικής Αμερικής. Περισσότερα στον ταξιδιωτικό οδηγό για τη Σαραγόσα.

Μαγιόρκα

Η Μαγιόρκα δέχεται αστεία ότι είναι το δέκατο έβδομο ομόσπονδο κράτος της Γερμανίας, και εμείς απαντήσαμε παρακάμπτοντας τη θορυβώδη νότια ακτή για να πάμε στην Αλκούδια στο βορρά, μια πόλη της οποίας το όνομα προέρχεται από την αραβική λέξη που σημαίνει «οι λόφοι». Η ανταμοιβή ήταν το ηλιοβασίλεμα πάνω από το Πορτ ντ’Αλκούδια, με το νερό να μετατρέπεται σε υγρό χρυσάφι κάτω από τα βουνά. Ένα άλλο βράδυ εκεί, συνθέταγα το λιμάνι και τις κορυφές, όταν ένα ζευγάρι πλησίασε στο κιγκλίδωμα της προκυμαίας για να τραβήξει μια selfie με φόντο το ηλιοβασίλεμα· το κάδρο τους έγινε δικό μου.

Η Πάλμα αξίζει τον παράκαμπο. Ο καθεδρικός ναός της La Seu έχει μήκος 121 μέτρα και ύψος 44, ένα γοτθικό κτίσμα του οποίου η ολοκλήρωση διήρκεσε από το 1229 έως το 1601, ενώ ο ίδιος ο Γκαουντί αναδιαμόρφωσε το εσωτερικό του από το 1901 έως ότου αποχώρησε από το έργο μετά από μια διαφωνία το 1914. Από το πάρκο δίπλα στο λιμάνι μπορείτε να πλαισιώσετε τον καθεδρικό ναό δίπλα στο Βασιλικό Παλάτι της Λα Αλμουντάινα, που εξακολουθεί να αποτελεί επίσημη κατοικία της ισπανικής βασιλικής οικογένειας. Ο πλήρης ταξιδιωτικός οδηγός για τη Μαγιόρκα καλύπτει το νησί ανά εποχή.

Μενόρκα

Η Μενόρκα είναι το νησί στο οποίο επιστρέφω συνεχώς· τέσσερις φορές μέχρι τώρα, ως εκπαιδευτής στο φωτογραφικό camp της PhotoPills. Η βάση μας είναι η Cala Galdana, ένας κόλπος-θέρετρο, όπου η Ντάρια και εγώ ανακαλύψαμε την καλύτερη πανοραμική θέα μετά από μια απρογραμμάτιστη πεζοπορία, από το Mirador Sa Punta πάνω από τα πεύκα. Σε απόσταση είκοσι λεπτών με τα πόδια, η Cala Mitjana προσφέρει την παλέτα των Βαλεαρίδων σε αρχική της μορφή: τυρκουάζ, λευκό ασβεστόλιθο, πράσινα πεύκα και καθόλου εγκαταστάσεις.

Η ακτή συνεχίζει να εκπλήσσει. Το Pont d'en Gil είναι μια φυσική ασβεστολιθική αψίδα που αρχικά μπέρδεψα με την πύλη ενός αρχαίου λιμανιού. Στη Ciutadella οδήγησα μια ομάδα προς το Castell de Sant Nicolau το σούρουπο, μαζί με τον Albert Dros και την Elia Locardi, και τότε διαπίστωσα ότι όλοι οι φωτογράφοι τοπίου είχαν κατέβει στα βράχια, ενώ εγώ πλαισίωνα το φρούριο με τη σύζυγό μου να περιμένει στην πύλη του. Δεν μετατρέπω τους φωτογράφους τοπίου σε φωτογράφους αστικών τοπίων.

Οι φάροι της Μενόρκα

Ο χαρακτήρας της Μενόρκα συμπυκνώνεται στους φάρους της. Ο φάρος του Favàritx, που ολοκληρώθηκε το 1922, φέρει μια μαύρη σπείρα κατά μήκος του πύργου του και στέκεται πάνω σε σκούρο σχιστόλιθο που μοιάζει με σκηνικό ταινίας από τη Σελήνη· κάθε επίσκεψη μου προσφέρει μια διαφορετική σύνθεση. Κοντά εκεί, η ασβεστολιθική ακτή στο Cap de Favàritx λάμπει ροζ για μένα κατά το ηλιοβασίλεμα, με 39 άλλους φωτογράφους να έχουν απλωθεί κατά μήκος των βράχων.

Η βόρεια ακτή ανήκει στην Καβαλέρια. Ο φάρος της υψώνεται 94 μέτρα πάνω από τη θάλασσα, και το να τον φωτογραφίζω την ανατολή ήταν σαν διαλογισμός. Ένα άλλο βράδυ εκεί, μπήκα σε ένα σκοτεινό σπήλαιο ακριβώς τη στιγμή που ο ήλιος που έδυε φώτιζε τους τοίχους του για λίγα δευτερόλεπτα, αρκετά ώστε να τραβήξω ένα καρέ του φάρου από μέσα από τη λάμψη. Η Μενόρκα είναι το ανατολικότερο σημείο της Ισπανίας, οπότε ένα πρωινό εργαστηρίου σε αυτούς τους βράχους σημαίνει την πρώτη ανατολή της χώρας, στην οποία φτάνουμε ανεβαίνοντας το ακρωτήρι σε απόλυτο σκοτάδι.

Ο νυχτερινός ουρανός της Μενόρκα

Η Μενόρκα ανακηρύχθηκε «Starlight Reserve» το 2019, και ο τίτλος αυτός είναι απολύτως δίκαιος. Καθώς η Μεσόγειος απομονώνει το νησί από τη φωτορύπανση, ο Γαλαξίας απλώνεται στον ουρανό πάνω από το Favàritx με τέτοια ευκρίνεια που είναι ορατός με γυμνό μάτι. Πηγαίνουμε τον Μάιο, όταν ο γαλαξιακός πυρήνας βρίσκεται στο υψηλότερο σημείο του· ακόμη και από την άκρη ενός χωριού όπως το Son Bou μπορείς να φωτογραφίσεις τον Γαλαξία πάνω από τα φώτα της πόλης.

Εδώ έκανα και τις πρώτες μου φωτογραφίες ιχνών αστεριών, με τον δύσκολο τρόπο: η φωτογραφική μου μηχανή αρνήθηκε να ενεργοποιήσει αυτόματα τα χρονικά διαστήματα, οπότε μέτρησα μέχρι το 30 και πάτησα το κουμπί λήψης, ξανά και ξανά, για μια ώρα. Δεν υπήρχε περιθώριο για λάθη, και οι καμπύλες γραμμές βγήκαν καθαρές.

Πενίσκολα

Πήγα στην Πενίσκολα για μια συγκεκριμένη θέα και δεν θα προσποιηθώ το αντίθετο. Από την παραλία τη νύχτα, η φωτισμένη παλιά πόλη υψώνεται από τη θάλασσα πίσω από μια ψάθινη ομπρέλα, και αυτός είναι ο λόγος που οι ντόπιοι την αποκαλούν «την πόλη στη θάλασσα». Το κάστρο των Ναϊτών στην κορυφή χτίστηκε στις αρχές του 14ου αιώνα και αργότερα φιλοξένησε τον «Πάπα Λούνα», τον αντιπάπα Βενέδικτο XIII. Τόσο ο «Ελ Σιντ» όσο και επεισόδια της σειράς «Game of Thrones» γυρίστηκαν πάνω σε αυτά τα τείχη.

Κάτω από τα οχυρωματικά έργα, τα σοκάκια της παλιάς πόλης φιλοξενούν πολύχρωμες προσόψεις, καταστήματα με σουβενίρ και το φως των φανάριων πάνω στα λιθόστρωτα δρομάκια. Όταν την επισκεφθήκαμε, οι περισσότεροι τουρίστες ήταν Ισπανοί που περνούσαν τις καλοκαιρινές τους διακοπές, κάτι που διατηρούσε την ηρεμία στην πόλη της Κόστα ντελ Αζαχάρ, ανάμεσα στη Βαλένθια και τη Βαρκελώνη.

Τενερίφη και Όρος Τείδε

Με υψόμετρο 3.715 μέτρων, το Τέιντε είναι το ψηλότερο βουνό της Ισπανίας, και το υψηλό οροπέδιό του δίνει την αίσθηση ενός άλλου πλανήτη· ταινίες όπως ο «Πλανήτης των Πιθήκων» το έχουν χρησιμοποιήσει ως τέτοιο. Για το πανοραμικό πλάνο του ηφαιστείου στο τελευταίο φως της ημέρας, ένωσα εννέα κάθετα καρέ, με το τελεφερίκ να αποτελεί ένα μικροσκοπικό σημείο στην πλαγιά για να δώσει μια αίσθηση κλίμακας. Μια στάση για τουαλέτα έσωσε την ημέρα στα Roques de García: καθώς έβγαινα από το μοναδικό ξενοδοχείο του οροπεδίου, είδα τον ουρανό να φλέγεται πάνω από τους βραχώδεις σχηματισμούς και έτρεξα πίσω για το τρίποδο, χρησιμοποιώντας το άδειο μονοπάτι ως γραμμή καθοδήγησης.

Το υψόμετρο εξυπηρετεί και την επιστήμη. Το Αστεροσκοπείο του Τέιντε βρίσκεται στα 2.390 μέτρα και φιλοξενεί το τηλεσκόπιο που ανακάλυψε τον πρώτο καφέ νάνο, ονόματι Teide 1. Κατά την ανάβαση με το αυτοκίνητο μέσω του Las Cañadas, κατάφερα επιτέλους να φωτογραφίσω το Teide bugloss, το φυτό ύψους τριών μέτρων που αποκάλεσα «λουλούδι-φάντασμα», αφού για χρόνια έβλεπα μόνο τα χειμερινά του σκελετά, με φόντο τις πλαγιές και τη σιλουέτα της La Gomera.

Τα Όρη Anaga

Στα βορειοανατολικά της Τενερίφης κρύβεται ένα δάσος που έχει μείνει 20.000 χρόνια πίσω στο χρόνο. Η λαουρισίλβα των βουνών της Ανάγκα, ένα Αποθεματικό Βιόσφαιρας της UNESCO, κάποτε κάλυπτε τη νότια Ευρώπη· το να περπατάς εκεί σήμερα σημαίνει να βλέπεις τα σύννεφα να αιωρούνται ανάμεσα στους κορμούς στο ύψος των ματιών σου. Στο αγαπημένο μου μονοπάτι πεζοπορίας από το Mirador Cruz del Carmen, είδα την ομίχλη να διαθλά το φως σε ορατές ακτίνες πάνω από το μονοπάτι, ενώ οι βρυώδεις διάδρομοι από δάφνες συνέχιζαν να καταπίνουν και να απελευθερώνουν τον ήλιο, καθώς τα σύννεφα περνούσαν μέσα από το δάσος γύρω μας.

Οι δρόμοι στις κορυφογραμμές προσφέρουν πιο ευρύχωρες θέες. Οδηγώντας προς την ακτή, σταματήσαμε καθώς ακτίνες ηλίου κυνηγούσαν τα σύννεφα στις κοιλάδες της Anaga, και η κατάβαση καταλήγει στην παραλία Benijo, 300 μέτρα μαύρης ηφαιστειακής άμμου όπου ο Ατλαντικός απαγορεύει το κολύμπι αλλά ανταμείβει τις φωτογραφικές μηχανές. Το χωριουδάκι της Ταγκανανά, στο οποίο φτάνεις μέσω ενός δρόμου με στροφές 180 μοιρών, μου φάνηκε σαν ένα απομακρυσμένο χωριό στα βουνά του Περού, όχι της Ισπανίας.

Σάντα Κρουζ και Λα Λαγκούνα

Οι πόλεις της Τενερίφης έχουν τη δική τους ξεχωριστή ατμόσφαιρα. Στη Σάντα Κρουζ, το Auditorio de Tenerife του Σαντιάγο Καλατράβα σχηματίζει ένα λευκό κύμα ανάμεσα στην πόλη και τον Ατλαντικό· θα μπορούσα να το περιπλανιέμαι όλη μέρα αναζητώντας συνθέσεις, ενώ έχει εμφανιστεί σε ισπανικά γραμματόσημα και κέρματα του ευρώ. Ένα πιο ήρεμο πρωινό μας οδήγησε στην Αγορά της Παναγίας της Αφρικής, όπου κανείς δεν βιάζεται και τα βότανα και τα λουλούδια αρωματίζουν τις αυλές σε αποικιακό στιλ. Πιο κάτω στην ακτή, στην Καντελάρια, το λευκό παρεκκλήσι δίπλα στη βασιλική ξεχώριζε στο φως του ήλιου, με φόντο τα μαύρα βράχια και μια καταιγίδα που σχηματιζόταν πάνω από τα βουνά, στην πόλη της οποίας η Παναγία είναι η προστάτιδα των Καναρίων Νήσων.

Το Σαν Κριστόμπαλ ντε Λα Λαγκούνα, η πρώην πρωτεύουσα του νησιού, είναι πιο ήσυχο και πιο ιστορικό. Μπορείτε να ανεβείτε στον πύργο της Εκκλησίας της Κονσεπσιόν για να απολαύσετε τη θέα της παλιάς πόλης. Από τα ύψη της Anaga, η Las Teresitas επιδεικνύει τη σπάνια χρυσή άμμο που το νησί έφερε από τη Σαχάρα. Και στις λιμνούλες της παλίρροιας στο Bajamar, ένας πατέρας σήκωσε τον γιο του ψηλά πάνω από το κεφάλι του, καθώς ένα κύμα έσκαγε πίσω τους, μια εικόνα από την επέτειο του γάμου μας που δεν θα μπορούσα ποτέ να είχα σχεδιάσει.

Φωτογραφίζοντας την Ισπανία

Η Ισπανία είναι το μέρος όπου περνάω από τη λήψη φωτογραφιών στη διδασκαλία τους. Στο PhotoPills camp στη Μενόρκα διοργανώνω εργαστήρια στους γκρεμούς και στις παραλίες, όπου και συνεχίζω να μαθαίνω: η ζωγραφική με φως από σωλήνα μαζί με μια χορεύτρια ήταν κάτι καινούργιο για μένα, μέχρι που ο Eric Paré και η Kim Henry μου το έδειξαν σε μια κρύα, ήρεμη νύχτα, σχήματα που σχεδιάζονταν στον αέρα πίσω της με έναν σωλήνα που κινούνταν.

Η τέχνη εδώ ανταμείβει τη σκόπιμη προσέγγιση. Στο σημείο θέασης του Τέιντε, το Mirador Cruz del Carmen, πέρασα μισή ώρα πάνω σε ένα τρίποδο με φακό tilt-shift για να αποτυπώσω την παλισάδα χωρίς ανθρώπους και τις γραμμές απόλυτα ευθείες, με τη θάλασσα από σύννεφα να χτυπάει στη βάση του ηφαιστείου. Η ίδια υπομονή χαρακτήρισε τα 30 διαδοχικά καρέ στο Βασιλικό Παλάτι της Μαδρίτης και μια ώρα με μετρημένες εκθέσεις 30 δευτερολέπτων κάτω από τα αστέρια της Μενόρκα. Τα θέματα παραμένουν ακίνητα· η δουλειά έγκειται στην αναμονή.

Πότε να επισκεφθείτε την Ισπανία

Η Ισπανία λειτουργεί με περισσότερα από ένα ημερολόγια. Οι πόλεις φωτογραφίζονται καλύτερα εκτός της καρδιάς του καλοκαιριού: φωτογραφήσαμε τη Μαδρίτη τον Φεβρουάριο, με θερμοκρασίες τέλους άνοιξης, ενώ τα μνημεία της Σαραγόσα παραμένουν φωτισμένα όλη τη νύχτα όλο το χρόνο, ενώ οι πλατείες είναι άδειες την αυγή. Ο Ιούλιος και ο Αύγουστος φέρνουν πραγματική ζέστη στο εσωτερικό της χώρας και γεμάτες παραλίες σε κάθε ακτή.

Στα νησιά οι εποχές αντιστρέφονται. Επισκεπτόμαστε την Τενερίφη τον Νοέμβριο και το χειμώνα, όταν το δάσος ομίχλης της Anaga είναι στο αποκορύφωμά του και το οροπέδιο του Teide προσφέρει ακόμα καθαρό φως στο ηλιοβασίλεμα. Η Μενόρκα έχει δύο κορυφαίες περιόδους: το καλοκαίρι για τις «calas» (μικρές παραλίες) και τον Μάιο για την εποχή του Γαλαξία, όταν το PhotoPills camp συγκεντρώνει φωτογράφους από όλο τον κόσμο. Το Τέιντε έχει χαρακτηριστεί Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς από το 2007 και το υψηλό οροπέδιό του παραμένει φωτογενές κάθε μήνα· ελέγξτε την κάμερα του παρατηρητηρίου πριν ανεβείτε με το αυτοκίνητο, γιατί η κορυφή έχει το δικό της καιρό.

Συχνές Ερωτήσεις