Προσπάθησα να μεταφράσω το όνομα αυτής της εξαγωνικής εκκλησίας που βρίσκεται στις ακτές του Ατλαντικού και το αποτέλεσμα – «Το παρεκκλήσι του Κυρίου της Πέτρας» – δεν είμαι σίγουρος αν είναι απολύτως σωστό. Παρ’ όλα αυτά, αυτή η μετάφραση μου φάνηκε αρκετά κατάλληλη για το παλιό μπαρόκ κτίσμα, δηλαδή τη μικρή εκκλησία που είναι χτισμένη πάνω στον βράχο στην παραλία Μιραμάρ, κοντά στο Πόρτο.
Μια «μυστικιστική» αύρα
Επισκεφθήκαμε αυτή την παραλία και το εκκλησάκι με φίλους μια ηλιόλουστη χειμωνιάτικη Κυριακή (τυπικός καιρός για την Πορτογαλία). Η παλίρροια ήταν χαμηλή, οπότε μπορέσαμε να περπατήσουμε γύρω από την «Capela» χωρίς καν να βραχούν τα παπούτσια μας. Ήμασταν πολύ τυχεροί εκείνη την ημέρα, γιατί όταν η παλίρροια είναι υψηλή, η μικρή εκκλησία περιβάλλεται από τα κύματα του Ατλαντικού Ωκεανού και είναι πολύ δύσκολο να μπει κανείς μέσα. Δεν έχω ξανακούσει για τέτοια εκκλησία, όχι μόνο επειδή περιβάλλεται από νερό, αλλά και επειδή έχει μια «μυστικιστική» αύρα γύρω της.
Στην παραλία που βρισκόταν εκεί γύρω, είδαμε πολλά σημεία με υπολείμματα κεριού. Οι φίλοι μας μας εξήγησαν ότι προέρχονταν από τις «μάγισσες», οι οποίες έκαναν τα ξόρκια τους εκεί. Αργότερα, διάβασα ότι η λατρεία του «Άρχοντα της Πέτρας» είχε τις ρίζες της σε μια αρχαία ειδωλολατρική λατρεία, η οποία αργότερα μετατράπηκε σε χριστιανισμό και συνδέθηκε με αυτή την τοποθεσία.
Η ίδια η εκκλησία δεν φέρει εμφανή σημάδια αυτής της ειδωλολατρικής λατρείας της φύσης. Χτίστηκε το 1686 σε μπαρόκ και ροκοκό ύφος. Δυστυχώς, δεν καταφέραμε να την επισκεφτούμε εκείνη την ημέρα, αλλά είχαμε ακόμα λίγο χρόνο για να περιπλανηθούμε. Ενώ προσπαθούσα να τη φωτογραφίσω από μια πιο κατάλληλη γωνία, άκουσα άλογα να πλησιάζουν. Ήξερα ότι θα ήταν το τέλειο πρώτο πλάνο για να αποτυπώσω την ατμόσφαιρα αυτού του μέρους – λίγο μυστικιστική, παρθένα και, φυσικά, ρομαντική.
