Σε ύψος περίπου σαράντα πέντε μέτρων και με τα πόδια του τρίποδου μου να στηρίζονται ασταθώς σε ένα πέτρινο περβάζι που δεν προοριζόταν ποτέ για τέτοιου είδους εγχειρήματα, τραβάω μία από τις αγαπημένες μου φωτογραφίες του Βρότσλαβ. Κάτω από μένα, η πλατεία της αγοράς απλώνεται με τις χαρακτηριστικές κόκκινες στέγες της. Βρίσκομαι πάνω στη στενή πέτρινη γέφυρα που ενώνει τους δύο πύργους της Εκκλησίας της Αγίας Μαρίας Μαγδαληνής. Για τους ντόπιους, είναι γνωστή ως η Γέφυρα των Μετανοούντων, αλλά για όλους τους άλλους, είναι γνωστή ως η Γέφυρα των Μάγισσων.
Ο σκοτεινός μύθος της Γέφυρας των Μάγισσων
Η γέφυρα κατασκευάστηκε τον 15ο αιώνα και, σύμφωνα με τον μύθο, το ύψος της και το στενό, επικίνδυνα χωρίς κιγκλιδώματα πεζοδρόμιο της είχαν αρχικά προοριστεί για μια πιο απειλητική χρήση από ό,τι μια συνηθισμένη γέφυρα. Η γέφυρα χτίστηκε τον Μεσαίωνα, όταν οι κατηγορίες για μαγεία ήταν διαδεδομένες στην Ευρώπη. Στο Βρότσλαβ, οι γυναίκες που κατηγορούνταν για μαγεία —συνήθως ηλικιωμένες, ανύπαντρες γυναίκες— αναγκάζονταν να περπατήσουν κατά μήκος της άκρης της γέφυρας για να διαπιστωθεί η ενοχή ή η αθωότητά τους. Αν μια κατηγορούμενη μάγισσα κατάφερνε να περπατήσει με επιτυχία στο ιλιγγιώδες μονοπάτι, αυτό αποτελούσε προφανώς απόδειξη της ενοχής της, καθώς θα έπρεπε να είχε λάβει βοήθεια από τον διάβολο για να φτάσει στην άλλη πλευρά. Στη συνέχεια, θα καίγονταν ζωντανή. Αν, ωστόσο, έπεφτε —μια πτώση που ήταν βέβαιο ότι θα ήταν θανατηφόρα—, τότε ήταν αθώα. Ό,τι κι αν συνέβαινε, η «δίκη» της κατηγορούμενης μάγισσας κατέληγε στον θάνατό της. Κάθε φορά που διέσχιζα αυτή τη γέφυρα, έβαζα τα πόδια μου πάνω σε εκείνο το στενό περβάζι, κοίταζα το έδαφος σαράντα πέντε μέτρα κάτω από μένα και ένιωθα ένα ελαφρύ ρίγος να με διαπερνά.
Υπάρχει όμως και μια κάπως πιο ήπια, λιγότερο φρικιαστική εκδοχή της ιστορίας της γέφυρας, η οποία αναγράφεται στους πίνακες πληροφοριών και παρουσιάζεται στους τουρίστες. Στην πιο ευχάριστη εκδοχή της ιστορίας της γέφυρας, μια ματαιόδοξη κοπέλα ονόματι Τέκλα καταράστηκε από τον πατέρα της και καταδικάστηκε να σκουπίζει τη γέφυρα για όλη την αιωνιότητα. Η Τέκλα γλίτωσε από τη μοίρα της όταν παρενέβη μια καλοκάγαθη μάγισσα. Σύμφωνα με την τοπική παράδοση, οι μητέρες συνήθιζαν να φέρνουν τις απείθαρχες κόρες τους στη γέφυρα ως προειδοποίηση, ένα παραδειγματικό παραμύθι για το τι συμβαίνει στις γυναίκες που αψηφούν τις προσδοκίες.
Η χάλκινη μάγισσα, φωτογραφημένη το σούρουπο
Τώρα, η γέφυρα που κάποτε ήταν τρομακτική κοσμείται από μια μπρούντζινη μάγισσα που μοιάζει με χαρακτήρα της Disney και τη γάτα της· δεν είναι καθόλου απειλητικές. Αντίθετα, η μάγισσα έχει την καλοπροαίρετη εμφάνιση των διάσημων νάνων της πόλης και, όπως και οι νάνοι, η μάγισσα και η γάτα της λάμπουν από τα χέρια των παιδιών που τις άγγιζαν για δεκαετίες.
Έχω έρθει στη γέφυρα το σούρουπο, που είναι η αγαπημένη μου ώρα για να φωτογραφίζω την πόλη. Οι τελευταίοι επισκέπτες της ημέρας έχουν κατεβεί, και ο σωρός από νομίσματα που άφησαν στα πόδια της μάγισσας λάμπει στο τελευταίο φως του ήλιου. Με το πλήθος να έχει διαλυθεί, είναι εύκολο να νιώσει κανείς μια ελαφριά οδύνη στη σκέψη του τραγικού παρελθόντος της γέφυρας. Όμως, καθώς κοίταζα την πόλη που αγαπώ, ένιωσα μόνο τη βαθιά μου αγάπη για το Βρότσλαβ και τους ανθρώπους του, συμπεριλαμβανομένων και των χάλκινων.
