Η τελευταία συνάντηση
Παλαιό Τέγκελ, Βερολίνο
Αντιμετώπισε κάθε συνάντηση σαν να είναι η τελευταία σου – γιατί κάποια μέρα, θα είναι.
Το Alt-Tegel είναι ένα μέρος που αποκαλούσα σπίτι μου για το 95% της προηγούμενης ζωής μου.
Το περασμένο φθινόπωρο, επιστρέψαμε στο Βερολίνο για να καθαρίσουμε το παλιό μας διαμέρισμα, να καταγγείλουμε τη σύμβαση και να πούμε αντίο.
Λίγο πριν το ταξίδι, διάβασα ότι μέχρι τα 30 σου χρόνια, το 95% του χρόνου που έχεις περάσει με τους γονείς σου είναι ήδη παρελθόν.
Έχεις ήδη περάσει περίπου 25.000 ώρες με τους γονείς σου. Και πιθανότατα δεν θα περάσεις περισσότερες από 1.000 ώρες μαζί τους από εδώ και πέρα.
Αυτό με έκανε να συνειδητοποιήσω: Είναι πολύ πιθανό να μην ξαναδώ ποτέ αυτό το μέρος με τα χρώματα του φθινοπώρου.
Το Tegel είναι ένα μέρος που το θεωρούσα εντελώς δεδομένο για το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου.
Ένα μέρος τόσο συνηθισμένο για μένα – και όμως τόσο όμορφο.
Αποφάσισα να ζήσω αυτή την εβδομάδα σαν να ήταν η τελευταία φορά που επισκέπτομαι το Alt-Tegel.
Ελπίζω να επιστρέψω, αλλά δεν βασίζομαι σε αυτό.
Για να αποτυπώσω αναμνήσεις που θέλω να φυλάξω για πάντα. Για να απολαύσω πλήρως αυτές τις στιγμές.
Δύο μέρες μετά τη λήψη των πρώτων φωτογραφιών αυτής της σειράς, η γιαγιά μου πέθανε ξαφνικά.
Ήταν στο Βερολίνο. Είχαμε κανονίσει να φάμε μαζί μεσημεριανό. Το πρωί εκείνης της μέρας, πέθανε.
Δεν είχα την ευκαιρία να την ξαναδώ. Η τελευταία μας συνάντηση ήταν την άνοιξη.
Ευτυχώς, ήταν μια πολύ τρυφερή συνάντηση. Θυμάμαι τα γέλια που μοιραστήκαμε.
Και κάτι μικρό, όπως το να μείνω λίγο περισσότερο μαζί της για να τη βοηθήσω με τα ψώνια. Παρόλο που είχα άλλα σχέδια.
Κάτι μέσα μου μου είπε: «Αυτό είναι πιο σημαντικό».
Όμως δεν θα πίστευα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα την έβλεπα.
Αντιμετωπίστε κάθε συνάντηση σαν να ήταν η τελευταία σας – γιατί κάποια μέρα, θα είναι.
Και μπορεί να μην το γνωρίζεις εκ των προτέρων.
Σ' ευχαριστώ, Τέγκελ. Για πολλά υπέροχα χρόνια της ζωής μου, σε αποκαλούσα «σπίτι» μου.
—
Αυτή η σειρά δημοσιεύτηκε επίσης στο Behance.
