Ostatnie spotkanie

Alt Tegel, Berlin

Traktuj każde spotkanie tak, jakby miało być ostatnim – bo pewnego dnia tak właśnie będzie.

Alt-Tegel to miejsce, które przez 95% mojego dotychczasowego życia nazywałem domem.

Jesienią zeszłego roku pojechaliśmy z powrotem do Berlina, żeby posprzątać nasze stare mieszkanie, wypowiedzieć umowę i się pożegnać.

Tuż przed wyjazdem przeczytałem, że zanim skończysz 30 lat, 95% czasu spędzonego z rodzicami to już przeszłość.

Spędziłeś już z rodzicami około 25 000 godzin. A od tej pory prawdopodobnie nie spędzisz z nimi więcej niż 1 000 godzin.

To uświadomiło mi, że może się zdarzyć, iż nigdy więcej nie zobaczę tego miejsca w jesiennych barwach.

Tegel to miejsce, które przez większość życia traktowałem jako coś oczywistego.

Miejsce, które jest dla mnie tak zwyczajne – a jednak tak piękne.

Postanowiłem przeżyć ten tydzień tak, jakby to była moja ostatnia wizyta w Alt-Tegel.

Mam nadzieję, że wrócę, ale nie liczę na to.

Chcę uchwycić wspomnienia, które będę pielęgnować na zawsze. Chcę w pełni rozkoszować się każdą chwilą.

Dwa dni po tym, jak zrobiłem pierwsze zdjęcia z tej serii, moja babcia nagle zmarła.

Była w Berlinie. Mieliśmy umówione spotkanie na lunch. Tego dnia rano zmarła.

 Nie miałem okazji jej więcej zobaczyć. Nasze ostatnie spotkanie miało miejsce wiosną.

Na szczęście było to bardzo miłe spotkanie. Pamiętam nasz wspólny śmiech.

I taka drobnostka, jak przedłużenie czasu spędzonego z nią, żeby pomóc jej z zakupami. Mimo że miałem inne plany.

Coś we mnie podpowiedziało mi: „To jest ważniejsze”.

Ale nie przypuszczałem, że to będzie ostatni raz, kiedy ją zobaczę.

Traktuj każde spotkanie tak, jakby było ostatnim – bo pewnego dnia tak właśnie będzie.

I możesz o tym nie wiedzieć z góry.

Dziękuję ci, Tegel. Przez wiele cudownych lat mojego życia nazywałem cię „domem”.

—

Ta seria została również opublikowana na Behance.