We zagen deze "olifant" toen we op weg waren van het eiland Berlengas naar Peniche, in Portugal. Hoewel we met een speedboot in een duizelingwekkend tempo voeren (we vlogen bijna over de golven van de Atlantische Oceaan), remde de kapitein bij deze rotsformatie af, zodat Nico de Olifant van Berlengas bij zonsondergang kon fotograferen.
De Berlengas-eilanden liggen op ongeveer 10 kilometer van Peniche, in de regio Oeste in Portugal. Hoewel de hele eilandengroep uit drie eilanden bestaat en in totaal zo’n 985 hectare beslaat, kun je alleen op Grande Berlenga rondkijken. Grande Berlenga is 1,5 kilometer lang en 0,8 kilometer breed. Omdat het eiland zo klein is, mogen er maar 350 toeristen per dag op. De andere twee eilandjes, Estelas en Farilhões-Forcados, zijn alleen toegankelijk voor wetenschappers die de flora en vogels van de Berlengas-archipel bestuderen.
In juni 2011 nam de Coördinerende Raad van het UNESCO-programma ‘De mens en de biosfeer’ de Berlengas-archipel op in het Wereldnetwerk van biosfeerreservaten. We konden ons helemaal vinden in deze beslissing. De natuur op de Berlengas is adembenemend, maar herinnert je er ook aan hoe afhankelijk de mens hier is van de krachten van de natuur. Bij zonsondergang die dag was de zee bij Elephant Berlengas kalm. Het is echter een feit dat geen van de eilanden permanent bewoond wordt. Tegenwoordig zijn de vuurtorenwachters, die in wekelijkse ploegen werken, soms de enige mensen op Grande Berlengas. Al in de 16e eeuw verlieten de monniken die in het fort van Berlengas woonden het eiland. En piraten waren daar niet de enige reden voor. Door de barre weersomstandigheden en de afstand tot het vasteland was het voor hen bijna onmogelijk om op het eiland te wonen.
