Πώς φαντάζεστε ότι θα είναι όταν οργανώνετε ένα ταξίδι στην Αθήνα;
Ο Νίκο κι εγώ φανταζόμασταν την Ακρόπολη, τον ίδιο τον Παρθενώνα, μαρμάρινα γλυπτά από την αρχαιότητα και πολλά άλλα που θυμόμασταν από τις φωτογραφίες που βλέπαμε συχνά στα βιβλία ιστορίας στο σχολείο.
Η Αθήνα, ωστόσο, μας εξέπληξε από πολλές απόψεις. Αποδείχθηκε μια πολύ γοητευτική, ζωντανή πόλη, όπου μπορείς εύκολα να βυθιστείς στην ελληνική κουλτούρα και να νιώσεις σαν να εναλλάσσεσαι συνεχώς ανάμεσα σε μια σύγχρονη ευρωπαϊκή πόλη και έναν αρχαίο πολιτισμό.
Απροετοιμασμένοι για τον ελληνικό χειμώνα
Όταν φτάσαμε στην Αθήνα στις 26 Ιανουαρίου, μας εξέπληξε ο καιρός. Για κάποιο λόγο, είχαμε την εντύπωση ότι θα μπορούσαμε να φορέσουμε ελαφριά μπουφάν και να νιώσουμε τη ζεστασιά του μεσογειακού κλίματος. Πράγματι, είχε ηλιοφάνεια σχεδόν κάθε μέρα, αλλά οι θερμοκρασίες έπεσαν ακόμη και στους -1 °C.
Αποδείχθηκε ότι ο χειμώνας του 2017 ήταν ένας από τους πιο κρύους των τελευταίων 10 ετών. Μέχρι φέτος, οι ντόπιοι δεν είχαν δει χιόνι εδώ και πολλά χρόνια. Κατά τη διάρκεια της ημέρας, ο καιρός ήταν αρκετά ευχάριστος, με μια δροσερή αλλά ηλιόλουστη ατμόσφαιρα. Το μόνο πρόβλημα ήταν τα βράδια, όταν έκανε πολύ κρύο. Ωστόσο, καθώς ήταν η ιδανική εποχή για να επισκεφτούμε τις ελληνικές ταβέρνες (όπως ονομάζονται τα παραδοσιακά ελληνικά εστιατόρια), δεν παραπονιόμασταν και πολύ.
Το χρώμα της Αθήνας
Το πρώτο πράγμα που μας εξέπληξε ήταν το χρώμα της Αθήνας! Με την πρώτη ματιά, όλα φαινόταν λευκά, με μόνο λίγες πινελιές πράσινου κάτω από έναν καταγάλανο ουρανό. Αλλά αν κοίταζες πιο προσεκτικά, μπορούσες να παρατηρήσεις ότι μερικές από τις στέγες είχαν ξεχωριστά χρώματα – κόκκινο ή γκρι, ενώ μερικά από τα κτίρια ήταν επίσης μάλλον μπεζ.
Ωστόσο, οπτικά, όλα φαίνονταν τόσο καθαρά λευκά, κάτι που συνήθως συνδέουμε με την ελληνική αρχιτεκτονική. Λίγες μόνο από τις πόλεις που είδαμε θα μπορούσαν να έχουν ένα τόσο χαρακτηριστικό χρωματικό φάσμα – όπως, για παράδειγμα, οι κόκκινες στέγες της Πράγας. Αυτές οι πρώτες εικόνες έκαναν τον Νίκο να ενθουσιαστεί ακόμα περισσότερο για τη φωτογράφιση στην Αθήνα.
Η συνοικία της Πλάκας για τους λάτρεις της ιστορίας και του φαγητού
Στην Αθήνα, μείναμε στην Πλάκα, μια συνοικία γνωστή όχι μόνο για τα αρχαία ερείπια αλλά και για τα πολλά εστιατόρια με εξαιρετικό φαγητό. Ο ταξιτζής μας το ανέφερε ως το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνουμε εδώ. Αλλά πρώτα απ' όλα – κοιτάξτε τι έχετε έξω από το παράθυρό σας (και προσπαθήστε να μην κοιτάξετε με το στόμα ανοιχτό για πολύ ώρα, αλλιώς θα σας κοροϊδέψουν). Μόλις σταματήσετε για ένα λεπτό και κοιτάξετε προς τα πάνω, ίσως σας εντυπωσιάσει η φανταστική θέα προς την Ακρόπολη, που υψώνεται μεγαλοπρεπώς πάνω από την πόλη. Από όποια πλευρά και αν την κοιτάξετε, είναι απλά εκεί, μια πέτρινη πόλη αιώνων.
Όταν αρχίσαμε να περιπλανιόμαστε στην Πλάκα, ανακαλύψαμε ότι η Ακρόπολη δεν είναι το μόνο ιστορικό μνημείο της περιοχής. Απλά περπατώντας, ανακαλύψαμε την Αψίδα του Αδριανού, τον Ναό του Δία, τον Πύργο των Ανέμων, τη Ρωμαϊκή Αγορά, τη Στοά του Αττάλου, την Εκκλησία της Καπνικαρέας, το Μοναστηράκι και πολλά άλλα. Η συνοικία της Πλάκας μας φάνηκε σχεδόν σαν λαβύρινθος. Η περιοχή αυτή αναπτύχθηκε στη βόρεια πλαγιά της Ακρόπολης γύρω από την Αγορά ήδη από την αρχαιότητα. Σήμερα, αποτελεί ένα μείγμα κτιρίων από διάφορους αιώνες, με το νεοκλασικό αρχιτεκτονικό ύφος να κυριαρχεί.
Από την πρώτη μέρα και μετά, συνειδητοποιήσαμε ότι δεν βρισκόμασταν μόνο στο κέντρο όλων των αξιοθέατων, αλλά και στη μέση της ζωής της Αθήνας. Εδώ, ένα τρένο του μετρό μπορούσε να περάσει ανάμεσα στα αρχαία ερείπια της Αγοράς, ο ίδιος σταθμός του μετρό μπορούσε να είναι ένα ιστορικό αξιοθέατο και οι άνθρωποι μπορούσαν να το αντιμετωπίζουν ως κάτι συνηθισμένο, περνώντας βιαστικά από τα ιστορικά αξιοθέατα, πιθανώς στο δρόμο της επιστροφής από τη δουλειά.
Η περιοχή της Πλάκας ήταν μια εξαιρετική επιλογή για να γνωρίσει κανείς την ελληνική κουζίνα. Τα ζεστά εστιατόρια με σπιτική ατμόσφαιρα ήταν παντού σε αυτά τα πολύ στενά σοκάκια. Και, φυσικά, η παραδοσιακή ελληνική μουσική ακουγόταν παντού, όπου κι αν βρισκόταν κανείς στην πόλη.
Βασικά, ξεκινήσαμε την περιπέτειά μας στην Ελλάδα τρώγοντας όσο θέλαμε. Και μετά από μερικά μεζέδες (τυπικά ελληνικά πιάτα), ερωτευτήκαμε αυτή την κουζίνα. Στο τέλος του ταξιδιού μας, παρακολουθήσαμε μάλιστα ένα μάθημα μαγειρικής για παραδοσιακά πιάτα της περιοχής, ώστε αυτές οι γεύσεις να μας συνοδεύουν ακόμα και στο Βερολίνο (συνιστούμε ανεπιφύλακτα το μάθημα μαγειρικής με τη Φιλού στην ταβέρνα «Διάβλος»). Η Ντάρια βρήκε τα χορτοφαγικά μεζέδες, όπως η ελληνική σαλάτα ή τα κεφτεδάκια κολοκυθιού, τα πιο απολαυστικά, ενώ ο Νίκο απόλαυσε περισσότερο τα πιάτα με κρέας και το σουβλάκι (το τοπικό φαγητό του δρόμου, το οποίο πρέπει οπωσδήποτε να δοκιμάσετε, ειδικά μέσα σε πίτα).
Για τους δυο μας, ήταν ένα ταξίδι γεμάτο αισθήσεις. Καταλήξαμε να ανακαλύψουμε όχι μόνο τον ήλιο ξανά, αλλά και τα αξιοθέατα και τις γεύσεις της Ελλάδας, που διαφέρουν πολύ από ό,τι έχουμε συνηθίσει στα ελληνικά εστιατόρια της Γερμανίας.
