Gdy tylko wejdziesz do Muzeum Przyszłości w Dubaju, od razu wiesz, że to nie będzie zwykła wizyta w muzeum. Już samo lobby – które w wielu muzeach jest nudną, czysto funkcjonalną przestrzenią – ma szesnaście metrów wysokości i zawiera zakrzywione schody w kształcie podwójnej helisy, nad którymi z góry spoglądają robotyczne stworzenia. To wyraźna wskazówka, że nie znajdziesz tu nudnych eksponatów ani gablot z artefaktami. To doświadczenie bardziej przypomina spektakl teatralny.
Wiadomości zapisane w świetle słonecznym
Byliśmy tam z Darią na wystawie Photopills i dzięki temu wydarzeniu mogliśmy wejść do muzeum jeszcze przed otwarciem dla zwiedzających. Zabrano nas też na siódme piętro, które zazwyczaj jest zamknięte dla zwiedzających. Oglądanie budynku o tak wczesnej porze, zanim zapełnił się turystami, było niemal nieziemskim przeżyciem. Kaligrafia zdobiąca fasadę muzeum przechodzi do wnętrza w postaci światła, a słowa szejka Mohammeda bin Rashida al Maktouma płyną po wewnętrznych powierzchniach arabskim pismem. Na tle surowych, białych powierzchni ściany wydają się nieść wiadomości zapisane światłem słonecznym.
Dylemat fotografa
Często fotografuję architekturę. Zazwyczaj daje mi to jakiś punkt odniesienia, czy to konkretny widok, fasadę, czy ciekawą grę światła o określonej porze dnia. Ale Muzeum Przyszłości nie przypomina żadnej innej budowli, jaką kiedykolwiek fotografowałem – nawet jego nocna fasada. Nie ma tu żadnych stałych punktów odniesienia ani cech charakterystycznych dla innych budynków. Każde piętro muzeum to inny świat, zaczynając od symulowanej stacji kosmicznej z roku 2071 na piątym piętrze, gdzie zwiedzający wchodzą do muzeum. Stamtąd schodzisz w dół przez wiele „rozdziałów”: las deszczowy, sanktuarium medytacyjne, Bibliotekę Życia – kolekcję DNA 2400 gatunków, która świeci w zaciemnionym pomieszczeniu. Światło się zmienia, a paleta barw różni się na każdym piętrze, a ogólny efekt sprawia, że budynek wydaje się być w pewnym sensie żywą istotą.
Dla fotografa muzeum to jest fascynujące, ale i wymagające. Jego wyjątkowe wnętrze oferuje mnóstwo oczywistych i efektownych ujęć, ale znalezienie takiego, które nie jest aż tak oczywiste, wymaga cierpliwości. Trzeba się cofnąć i poczekać. Światło się zmienia, a kaligrafia przesuwa się po podłogach i ścianach. Od czasu do czasu dostrzegasz szczególną jakość światła przenikającego przez zewnętrzną powłokę muzeum lub zauważasz zwiedzającego spoglądającego w górę, w kierunku nieba, na chwilę zahipnotyzowanego tym świetlistym językiem.
Muzeum Przyszłości zostało zbudowane w formie opowieści i nie należy go zwiedzać w pośpiechu. Zarezerwuj co najmniej dwie lub trzy godziny, aby w pełni doświadczyć tego budynku i jego ulotnej magii.
