Μόλις μπεις στο Μουσείο του Μέλλοντος στο Ντουμπάι, καταλαβαίνεις αμέσως ότι δεν θα είναι μια συνηθισμένη επίσκεψη σε μουσείο. Μόνο το φουαγιέ, το οποίο σε πολλά μουσεία αποτελεί έναν ανιαρό, λειτουργικό χώρο, έχει ύψος δεκαέξι μέτρα και διαθέτει μια καμπύλη σκάλα σε σχήμα διπλής έλικας με ρομποτικά πλάσματα που παρακολουθούν από ψηλά, αποτελεί σαφή ένδειξη ότι οι επισκέπτες δεν θα βρουν εδώ σοβαρά εκθέματα ή προθήκες με αντικείμενα. Αυτή η εμπειρία μοιάζει περισσότερο με θεατρική παράσταση.
Μηνύματα γραμμένα στο φως του ήλιου
Η Ντάρια κι εγώ βρισκόμασταν εκεί για την Έκθεση Photopills και, χάρη στην εκδήλωση, μπορέσαμε να μπούμε στο μουσείο πριν ανοίξει για το κοινό. Μας οδήγησαν επίσης στον έβδομο όροφο, ο οποίος συνήθως είναι κλειστός για το κοινό. Το να βλέπουμε το κτίριο νωρίς το πρωί, πριν γεμίσει με τουρίστες, ήταν μια σχεδόν εξωπραγματική εμπειρία. Η καλλιγραφία που κοσμεί την πρόσοψη του μουσείου συνεχίζεται προς τα μέσα ως φως, με τα λόγια του Σεΐχη Μοχάμεντ μπιν Ρασίντ αλ Μακτούμ να ρέουν στις εσωτερικές επιφάνειες με αραβική γραφή. Σε αντίθεση με τις λιτές, λευκές επιφάνειες, οι τοίχοι μοιάζουν να φέρουν μηνύματα γραμμένα με το φως του ήλιου.
Το δίλημμα του φωτογράφου
Φωτογραφίζω συχνά αρχιτεκτονικά κτίρια. Συνήθως μου προσφέρουν ένα σταθερό σημείο από το οποίο μπορώ να ξεκινήσω, είτε πρόκειται για μια συγκεκριμένη θέα, μια πρόσοψη, είτε για μια ενδιαφέρουσα ποιότητα φωτός σε μια συγκεκριμένη ώρα της ημέρας. Όμως, το Μουσείο του Μέλλοντος δεν μοιάζει με κανένα άλλο κτίριο που έχω φωτογραφίσει ποτέ, ούτε καν το εξωτερικό του τη νύχτα. Δεν προσφέρει κανένα από τα σταθερά σημεία ή τα χαρακτηριστικά των άλλων κτιρίων. Κάθε όροφος του μουσείου είναι ένας διαφορετικός κόσμος, ξεκινώντας από έναν προσομοιωμένο διαστημικό σταθμό του έτους 2071 στον πέμπτο όροφο, όπου οι επισκέπτες εισέρχονται στο μουσείο. Από εκεί, κατεβαίνετε προς τα κάτω μέσα από πολλαπλά «κεφάλαια»: ένα τροπικό δάσος, ένα καταφύγιο διαλογισμού, τη Βιβλιοθήκη της Ζωής, μια συλλογή από το DNA 2.400 ειδών που λάμπει σε ένα σκοτεινό δωμάτιο. Το φως αλλάζει και οι χρωματικές παλέτες μεταβάλλονται από όροφο σε όροφο, και το συνολικό αποτέλεσμα είναι αυτό ενός κτιρίου που είναι κατά κάποιον τρόπο ένα ζωντανό ον.
Για έναν φωτογράφο, το μουσείο είναι συναρπαστικό αλλά και προκλητικό. Το μοναδικό εσωτερικό του προσφέρει μια πληθώρα προφανών και εντυπωσιακών λήψεων, αλλά το να βρεις μια που δεν είναι τόσο προφανής απαιτεί υπομονή. Παραμένεις πίσω, περιμένεις. Το φως αλλάζει και η καλλιγραφία κινείται κατά μήκος των δαπέδων και των τοίχων. Που και που, βρίσκεις μια συγκεκριμένη ποιότητα φωτός να διαχέεται μέσα από το εξωτερικό περίβλημα του μουσείου, ή παρατηρείς έναν επισκέπτη να κοιτάζει προς τα πάνω, προς τον ουρανό, για μια στιγμή καθηλωμένος από αυτή τη φωτεινή γλώσσα.
Το Μουσείο του Μέλλοντος χτίστηκε με τη μορφή μιας ιστορίας και δεν πρέπει να εξερευνηθεί με βιαστικό ρυθμό. Αφιέρωσε τουλάχιστον δύο ή τρεις ώρες για να βιώσεις επαρκώς το κτίριο και τη μεταβατική μαγεία του.
