Zodra je het Museum of the Future in Dubai binnenstapt, weet je meteen dat dit geen gewoon museumbezoek wordt. Alleen al de lobby – die in veel musea een saaie, functionele ruimte is – is zestien meter hoog en heeft een gebogen dubbele-helixtrap met robotachtige wezens die van bovenaf toekijken. Dat is een duidelijk teken dat bezoekers hier geen saaie tentoonstellingen of vitrines met artefacten zullen aantreffen. Deze ervaring lijkt meer op theater.
Boodschappen geschreven in zonlicht
Daria en ik waren daar voor de Photopills-tentoonstelling en dankzij dat evenement konden we het museum al binnen voordat het voor het publiek openging. We werden ook meegenomen naar de zevende verdieping, die normaal gesproken gesloten is voor het publiek. Het gebouw zien op een vroeg uur, voordat het volstroomde met toeristen, was een bijna buitenaardse ervaring. De kalligrafie die de gevel van het museum siert, loopt naar binnen door als licht, waarbij de woorden van sjeik Mohammed bin Rashid al Maktoum in Arabisch schrift over de binnenwanden vloeien. Tegen de sobere, witte oppervlakken lijken de muren boodschappen te dragen die in zonlicht zijn geschreven.
Het dilemma van de fotograaf
Ik fotografeer vaak architectuur. Dat geeft me meestal een vast uitgangspunt om mee te werken, of dat nu een bepaald uitzicht is, een gevel of een interessante lichtval op een bepaald moment van de dag. Maar het Museum of the Future is anders dan elk ander gebouw dat ik ooit heb gefotografeerd, ook de buitenkant ’s nachts. Het biedt geen van de vaste punten of kenmerken van andere gebouwen. Elke verdieping van het museum is een andere wereld, te beginnen met een nagebouwd ruimtestation uit het jaar 2071 op de vijfde verdieping, waar bezoekers het museum binnenkomen. Van daaruit daal je af door meerdere ‘hoofdstukken’: een regenwoud, een meditatieruimte, de Library of Life, een verzameling van het DNA van 2400 soorten die oplicht in een verduisterde ruimte. Het licht verandert en de kleurenpaletten verschuiven van verdieping naar verdieping, en het totale effect is dat van een gebouw dat op de een of andere manier een levend wezen is.
Voor een fotograaf is het museum fascinerend maar uitdagend. Het unieke interieur biedt een veelheid aan voor de hand liggende en opvallende foto’s, maar het vinden van een foto die niet zo voor de hand ligt, vereist geduld. Je houdt afstand; je wacht. Het licht verandert en de kalligrafie beweegt langs de vloeren en muren. Af en toe zie je een bepaald soort licht door de buitenkant van het museum naar binnen stromen, of zie je een bezoeker omhoog kijken naar de lucht, even betoverd door deze lichttaal.
Het Museum of the Future is gebouwd in de vorm van een verhaal en moet niet in een gehaast tempo worden verkend. Trek minstens twee of drie uur uit om het gebouw en zijn vluchtige magie goed te kunnen ervaren.











