Piazza San Marco, znany na całym świecie jako Plac Świętego Marka, zyskał swój własny przydomek “La Piazza” – Plac, i myślę, że to wiele mówi o znaczeniu Wenecji. Istnieje legenda, że Napoleon nazwał go “salonem Europy“. W naszych czasach powiedziałbym, że jest to “salon fotograficzny Europy“.
Aby uchwycić Bazylikę św. Marka i Campanile św. Marka(dzwonnicę bazyliki) na tle porannego nieba, musieliśmy wstać o 3:30. Pół godziny później dotarliśmy na plac św. Marka, a ludzie wciąż siedzieli na krzesłach kawiarni i kończyli swój dzień po świętowaniu.
Siedzieliśmy tam również, obserwując zmieniające się światło i ludzi. Około 17:00 pojawili się turyści, którzy przyjechali zobaczyć pusty La Piazza. Tuż przed wschodem słońca pierwsi fotografowie zaczęli ustawiać swoje statywy i po tym momencie, gdy słońce wzeszło zza Bazyliki Świętego Marka, życie ruchliwego placu zaczęło się na nowo.
Po przetworzeniu tego zdjęcia zauważyłem, że dzwonnica św. Marka wydaje się przechylać na jedną stronę. Przypomniało mi to historię dzwonnicy z lipca 1902 roku. W pierwszych dniach tego letniego miesiąca niektórzy zauważyli pęknięcia na jej powierzchni. Kilka dni później dzwonnica zawaliła się i pogrzebała dużą część placu pod cegłami. Na szczęście nikt nie zginął, oprócz kota dozorcy wieży.
Dodatkowa perspektywa wschodu słońca Bazyliki św. Marka
Innego wczesnego poranka w Wenecji postanowiłem wrócić do prawie tego samego miejsca na Piazza San Marco. Ale tym razem z innym obiektywem i bardziej skupioną kompozycją. Zamiast pokazywać cały plac, powiększyłem do 44 mm i pozwoliłem Campanile (dzwonnicy) częściowo wślizgnąć się w kadr. Nie jest ona gwiazdą zdjęcia, ale bez niej scena wydawałaby się niekompletna. W ten sposób widz nadal czuje się osadzony w Wenecji, a jego uwaga pozostaje na skomplikowanej fasadzie Bazyliki Świętego Marka.
To zdjęcie zostało zrobione około 6:20 rano. Nawet o tej godzinie naliczyłem co najmniej dziesięć osób wędrujących po placu. Dowód na to, że magia Wenecji przyciąga rannych ptaszków z całego świata. Usunąłem je w postprocessingu, aby skupić się na chwili. Pierwsze promienie słońca wpadające przez kopuły, rozpraszające złote światło na mozaikach.
Celowo wybrałem f/22, aby stworzyć efekt wybuchu gwiazdy, gdy światło słoneczne prześlizguje się przez architekturę. Nie były potrzebne żadne filtry. Odpowiednie wyczucie czasu, czyste letnie niebo usiane kilkoma rozproszonymi chmurami.
Jeśli planujesz własną sesję zdjęciową o wschodzie słońca, polecam przybyć na miejsce co najmniej pół godziny przed wschodem słońca, aby zbadać kompozycję podczas niebieskiej godziny. Wykorzystaj znane elementy, takie jak kampanila, w kreatywny sposób i nie bój się przycinać lub kadrować ich w nieoczekiwany sposób. Często to właśnie te małe wybory zmieniają dobre zdjęcie w takie, które opowiada bogatszą historię. Możesz również sprawdzić mój artykuł na blogu poświęcony Bazylice św. Marka o wschodzie słońca.
Ten artykuł jest rozwijany, został pierwotnie opublikowany 29 sierpnia 2018 r.
