Βουλγαρία

Η Βουλγαρία βρίσκεται στη νοτιοανατολική Ευρώπη, ανάμεσα στη λεκάνη απορροής του Δούναβη και του Αιγαίου, και σχεδόν όλα στη χώρα αυτή διαμορφώνονται από τα βουνά: δεκάδες οροσειρές διατρέχουν τη χώρα, από την οροσειρά των Βαλκανίων στο κέντρο έως τη Ρίλα, το Πίριν και τις Ροδόπες στο νότο. Η Σόφια, η πρωτεύουσα, βρίσκεται στους πρόποδες του βουνού Βίτοσα· το Πλόβντιβ, η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη, εκτείνεται σε μια πεδιάδα που διακόπτεται από στρογγυλούς λόφους. Για αιώνες, το ανάγλυφο του εδάφους έκανε τη χώρα δυσπρόσιτη, και είναι ακριβώς αυτή η απομόνωση που διατήρησε τα μοναστήρια, τις ορεινές πόλεις και τον πολιτισμό στον οποίο ο οδηγός αυτός επιστρέφει συνεχώς.

Σόφια

Η Σόφια ανταμείβει όσους απολαμβάνουν τη θέα από ψηλά. Ένα φθινοπωρινό Σαββατοκύριακο φωτογράφισα το ηλιοβασίλεμα πίσω από τα βουνά από ένα εστιατόριο σε ταράτσα, με ένα ποτήρι κρασί στο τραπέζι, και υποσχέθηκα στον εαυτό μου ότι θα επιστρέψω για να εξερευνήσω την υπόλοιπη χώρα. Από τη Σόφια μπορείς να φτάσεις σε περίπου είκοσι οροσειρές σε λιγότερο από μία ώρα με το αυτοκίνητο, κάτι που εξηγεί γιατί η πόλη έχει πάντα το βλέμμα της στραμμένο προς τις κορυφές.

Τήρησα αυτή την υπόσχεση περισσότερες από μία φορές. Σε μια μεταγενέστερη επίσκεψη, εγκαταστάθηκα στους πρόποδες του Βίτοσα, στην περιοχή Λοζενέτς, για να αποτυπώσω το λαμπερό αστικό πλέγμα της Σόφιας τη νύχτα, με το Εθνικό Παλάτι Πολιτισμού να δεσπόζει στο κάδρο και ένα φωτισμένο στάδιο να λάμπει στο βάθος. Η πόλη παρουσιάζεται αναλυτικά στον ταξιδιωτικό οδηγό μου για τη Σόφια· αυτό το άρθρο αφορά το πώς συνδυάζονται όλα τα στοιχεία της χώρας.

Ο καθεδρικός ναός του Αλεξάνδρου Νέβσκι

Ο καθεδρικός ναός του Αλεξάνδρου Νέβσκι είναι ένα από τα μνημεία που ξύπνησαν για πρώτη φορά το ενδιαφέρον μου για τη φωτογραφία, χρόνια πριν βρεθώ μπροστά του. Χτισμένος κυρίως μεταξύ 1904 και 1912, είναι μία από τις μεγαλύτερες εκκλησίες της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας στον κόσμο, και έχει μια διακριτική πανευρωπαϊκή αίσθηση: τα φωτιστικά κατασκευάστηκαν στο Μόναχο, οι πύλες στο Βερολίνο και τη Βιέννη, τα ψηφιδωτά στη Βενετία.

Όταν τελικά τον επισκέφθηκα μια ηλιόλουστη φθινοπωρινή μέρα, οι δρόμοι γύρω από την εκκλησία ήταν σχεδόν άδειοι, και μπορούσα να στέκομαι στη μέση ενός σοκακιού, ενώ ο χαμηλός ήλιος χρυσώνε την πέτρα και η μουσική έφτανε από ένα κοντινό καφέ. Φωτογράφισα τον καθεδρικό ναό σε εκείνο το τελευταίο χρυσό φως, με τους νεοβυζαντινούς τρούλους να αναδεικνύουν όμορφα τα χαρακτηριστικά αυτού του ρυθμού.

Εθνικό Θέατρο «Ιβάν Βάζοφ»

Το Εθνικό Θέατρο άνοιξε το 1904 και, αφού η πρώτη παράσταση που ανέβηκε εκεί αποδείχθηκε ότι ήταν το έργο του Ιβάν Βάζοφ «Οι απόκληροι», το κτίριο πήρε το όνομα του συγγραφέα. Η πρώτη μου απόπειρα να φωτογραφίσω την πρόσοψη απέτυχε· η πλατεία μπροστά ήταν γεμάτη κόσμο που απολάμβανε το καφέ δίπλα, οπότε τους συναντήσαμε για να δοκιμάσουμε βουλγαρικά ορεκτικά.

Το επόμενο πρωί είχα προγραμματίσει να δώσω συνέντευξη στο Bloomberg TV Bulgaria σχετικά με το έργο μου για την επιβολή των πνευματικών δικαιωμάτων, τον τρόπο με τον οποίο προστατεύω τις φωτογραφίες μου και τους λόγους για τους οποίους οι δημιουργοί πρέπει να υπερασπίζονται τα έργα τους. Το σημείο συνάντησης ήταν ακριβώς μπροστά από το θέατρο. Ενώ ο δημοσιογράφος με κινηματογραφούσε να φωτογραφίζω, αποτύπωσα το θέατρο στα πρώτα φώτα της αυγής, με το επιχρυσωμένο αέτωμα να λάμπει πάνω από μια άδεια πλατεία. Κάποιες πρωινές στιγμές σου προσφέρουν διπλή ανταμοιβή.

Το Λάργκο και η Αρχαία Σερδίκη

Προσπάθησα να φωτογραφίσω το Λάργκο για χρόνια. Κάθε επιστροφή μου στη Σόφια κατέληγε στην ίδια βόλτα προς το ίδιο συγκρότημα κτιρίων της δεκαετίας του ’50, περιμένοντας συνθήκες που δεν έρχονταν ποτέ, μέχρι που ένα βράδυ ο ουρανός επιτέλους μου έκανε τη χάρη και κατάφερα να απαθανατίσω την Εθνοσυνέλευση σε ένα τέλειο ηλιοβασίλεμα, με τον γυάλινο θόλο του φεγγίτη του μετρό στο προσκήνιο.

Αυτός ο θόλος είναι η άλλη πλευρά της ιστορίας. Η Σόφια είναι χτισμένη πάνω στην ρωμαϊκή πόλη Σέρδικα, και όταν σκάφτηκε το μετρό, οι ανασκαφές έγιναν μέρος του σταθμού: ρωμαϊκά τείχη κάτω από έναν γυάλινο θόλο, που ολοκληρώθηκε το 2016, με το Λάργκο της σοσιαλιστικής εποχής να υψώνεται από πάνω τους. Η αρχαιότητα, η δεκαετία του 1950 και το παρόν συσσωρεύονται το ένα πάνω στο άλλο με μια μόνο ματιά, και ο επισκέπτης μπορεί ελεύθερα να περάσει από εκεί.

Κεντρικά Λουτρά Ορυκτών και Εθνικό Παλάτι Πολιτισμού

Η Σόφια αναπτύχθηκε χάρη στις ιαματικές πηγές· οι άνθρωποι εξακολουθούν να γεμίζουν μπουκάλια με ζεστό νερό από τις βρύσες στο κέντρο της πόλης. Οι πηγές χρησιμοποιούνταν ήδη από τον 16ο αιώνα, ενώ το κτίριο των λουτρών που στέκεται σήμερα, χτισμένο στις αρχές του 20ού αιώνα, συνδυάζει στοιχεία της Βιεννέζικης Σετσέσιον με βυζαντινές ρίγες. Λειτουργούσε ως λουτρό μέχρι το 1986 και σήμερα στεγάζει το ιστορικό μουσείο της πόλης. Φωτογράφισα τη ριγέ πρόσοψη πίσω από το σιντριβάνι του και πέρασα το υπόλοιπο της στάσης μου απολαμβάνοντας το πάρκο μπροστά του.

Στο άλλο άκρο της λεωφόρου Βίτοσα, το Εθνικό Παλάτι Πολιτισμού, που άνοιξε το 1981, μεταμορφώνεται σε μια χρωματική σύνθεση μόλις πέσει το σκοτάδι: απαθανάτισα το παλάτι φωτισμένο με βιολετί φως πάνω από τις τυρκουάζ καταρράκτες της βρύσης, ένα από τα μεγαλύτερα συνεδριακά κέντρα της Ευρώπης να δίνει την βραδινή του παράσταση.

Εκκλησία της Μπογιάνα

Η εκκλησία της Μπογιάνα κρύβεται στους πρόποδες του Βίτοσα, λίγο έξω από τη Σόφια, ένα μικρό μεσαιωνικό κτίριο που περιβάλλεται από πανύψηλα δέντρα. Η είσοδος υπόκειται σε αυστηρούς περιορισμούς: δέκα λεπτά, εννέα επισκέπτες κάθε φορά, και γι’ αυτό η φωτογραφία μου απεικονίζει την εκκλησία μέσα στον κήπο της, με το φως του ήλιου να φιλτράρεται από τα φύλλα και να δημιουργεί μια απαλή λάμψη.

Ο περιορισμός αυτός οφείλεται σε αυτό που βρίσκεται στο εσωτερικό. Οι τοιχογραφίες του 1259, έργα της Σχολής του Τούρνοβο, απέδωσαν στα πρόσωπά τους ξεχωριστά χαρακτηριστικά και συναισθήματα σχεδόν δύο αιώνες πριν η Αναγέννηση καθιερώσει αυτό το πρότυπο, ενώ τα πορτρέτα των δωρητών Καλογιάν και Ντεσισλάβα είναι ζωγραφισμένα ως πραγματικοί άνθρωποι. Η εκκλησία περιλαμβάνεται στον Κατάλογο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO από το 1979.

Μοναστήρι της Ρίλα

Η διαδρομή από τη Μπογιάνα προς το Μοναστήρι της Ρίλα αντικαθιστά την πόλη με τριάντα τελευταία λεπτά γεμάτα μόνο δάση και βουνοκορφές. Ο Άγιος Ιωάννης της Ρίλα ήρθε σε αυτά τα βουνά τον 10ο αιώνα για να προσευχηθεί μόνος του σε μια σπηλιά· το καταφύγιό του εξελίχθηκε στο πνευματικό κέντρο της χώρας, ένα συγκρότημα με τείχη που προστάτευσε τον βουλγαρικό πολιτισμό και τα χειρόγραφα κατά τη διάρκεια πέντε αιώνων οθωμανικής κυριαρχίας και κέρδισε το όνομα «Θησαυροφυλάκιο της Βουλγαρίας». Εγγράφηκε στον Κατάλογο Παγκόσμιας Κληρονομιάς το 1983.

Περνώντας την πύλη, η αυλή ανοίγεται ξαφνικά μπροστά σου, με ραβδωτές καμάρες και ζωγραφισμένες στοές που ξεχωρίζουν πάνω στις καταπράσινες πλαγιές. Στη συνέχεια, έστειλα το drone για να τραβήξω μια πανοραμική φωτογραφία του μοναστηριού μόνο του μέσα στην κοιλάδα, με τις κόκκινες στέγες να ξεχωρίζουν σε έναν ωκεανό δάσους, και τελικά κατάλαβα την απομόνωση που έκανε αυτό το μέρος δυνατό. Πηγαίνετε το απόγευμα· το πρωί ανήκει στα τουριστικά λεωφορεία.

Οι τοιχογραφίες της Μονής της Ρίλα

Ο κύριος ναός, που χτίστηκε μεταξύ 1834 και 1837, φέρει τις βιβλικές παραστάσεις του στο εξωτερικό του. Πάνω από την είσοδο, ο Χριστός Παντοκράτορας δεσπόζει στο κέντρο της ζωγραφισμένης οροφής, περιτριγυρισμένος από τοιχογραφίες που ολοκληρώθηκαν το 1846 από δασκάλους από το Μπάνσκο, το Σαμόκοβ και το Ράζλογ, μεταξύ των οποίων και οι διάσημοι αδελφοί Ζόγκραφ.

Η δυτική στοά ακολουθεί την αντίθετη προσέγγιση. Οι τοίχοι της αποτελούν έναν κατάλογο από το δάπεδο μέχρι την οροφή με εικόνες της κόλασης, δαίμονες και συνέπειες, ζωγραφισμένες για ένα εκκλησίασμα που ως επί το πλείστον δεν ήξερε να διαβάζει, και ο ρεαλισμός τους εξακολουθεί να συγκλονίζει τους επισκέπτες ακόμη και σήμερα. Δίπλα στην εκκλησία βρίσκεται ο Πύργος Χρέλια, που χτίστηκε το 1334-1335, το παλαιότερο κτίριο του συγκροτήματος, με ένα παρεκκλήσι του 14ου αιώνα στον τελευταίο όροφό του.

Μπάνσκο

Το Μπάνσκο είναι το πιο διάσημο χιονοδρομικό κέντρο της Βουλγαρίας, αλλά φτάσαμε εκεί τον Μάιο, εκτός σεζόν, καθ’ οδόν από τη Ρίλα προς το Πλόβντιβ, έχοντας κλείσει μόνο μία διανυκτέρευση. Το επόμενο πρωί πέταξα το drone πάνω από την κεντρική πλατεία χωρίς καμία προσδοκία πέρα από την περιέργεια, και ο ουρανός μου χάρισε δύο εικόνες: το λαβύρινθο των πέτρινων σπιτιών και των κόκκινων στεγών της παλιάς πόλης με φόντο την οροσειρά Πιρίν, και, από την άκρη της πόλης, ένα πέπλο ομίχλης που κάλυπτε την κοιλάδα και ήταν εντελώς αόρατο από το έδαφος.

Το να πετάς εδώ είναι απόλαυση και για έναν άλλο λόγο: η Βουλγαρία ακολουθεί τους τυπικούς κανόνες της ΕΕ για τα drones, και αντί για καχυποψία, η αντίδραση στην πλατεία ήταν περιέργεια, με τους ανθρώπους να θέλουν να ρίξουν μια ματιά στην οθόνη. Το Εθνικό Πάρκο Πίριν πάνω από την πόλη αποτελεί μνημείο της UNESCO από το 1983.

Το Σπίτι Βελιάν και η Ταβέρνα Μπαριάκοβα

Κατά τη διάρκεια της οθωμανικής κυριαρχίας, οι μεγάλες πόλεις τελούσαν υπό επιτήρηση, ενώ οι απομονωμένες κωμοπόλεις όπως το Μπάνσκο έγιναν οι σιωπηλοί φύλακες της βουλγαρικής γλώσσας και παράδοσης. Το Σπίτι Βελιάν είναι η ζωντανή απόδειξη αυτής της ιστορίας: μια οχυρωμένη κατοικία του 18ου αιώνα με κρυψώνες ενσωματωμένες στους τοίχους, χώρους για τα ζώα στο ισόγειο και κατοικημένους χώρους στον επάνω όροφο, διακοσμημένη από τον μάστορα Βελιάν Ογκνέφ. Η Ντάρια εντόπισε τη θέση του μουσείου στον χάρτη· η πύλη ήταν ανοιχτή, οπότε μπήκαμε στην αυλή με το παλιό πηγάδι και τη ζωγραφισμένη πρόσοψή της και είχαμε τον χώρο όλο δικό μας.

Το μεσημεριανό γεύμα συνέχισε την εκπαίδευσή μας. Στην ταβέρνα «Μπαριάκοβα», ένα ξύλινο σπίτι που περιβάλλει μια αυλή, φωτογράφισα το τραπέζι στο οποίο φάγαμε, την ψητή πέστροφα της Ντάρια και το «Πιάτο του Βασιλιά» που παρήγγειλα. Ψάξτε για την πινακίδα με κυριλλικά γράμματα, «Барякова Механа»· δύο σχεδόν πανομοιότυπες ταβέρνες βρίσκονται κοντά η μία στην άλλη.

Τα βουνά Ροδόπη

Η διαδρομή από το Μπάνσκο προς το Πλόβντιβ ακολουθεί τη σιδηροδρομική γραμμή στενής τροχιάς που έχει χαραχθεί στα βουνά Ροδόπη, και μου πρόσφερε δύο από τις αγαπημένες μου στάσεις σε ολόκληρο το ταξίδι. Η πρώτη ήταν ένας σιδηροδρομικός σταθμός χωρίς κανένα χωριό γύρω του, καλά συντηρημένος, με τακτικά δρομολόγια και εντελώς μόνος ανάμεσα στα βράχια. Έστειλα το drone και δεν βρήκα τίποτα σε καμία κατεύθυνση· μου φάνηκε σαν το πιο απομακρυσμένο μέρος της Ευρώπης που εξακολουθεί να είναι συνδεδεμένο.

Η δεύτερη ήταν ένα σημείο θέασης σε σχήμα καρδιάς, διακοσμημένο με βουλγαρικά τριαντάφυλλα, πάνω από το χωριό Σβέτα Πέτκα, στον δρόμο μεταξύ Βελίνγκραντ και Γιούντολα. Κανείς δεν τα προγραμματίζει αυτά· το μάθημα που μας δίνουν οι Ροδόπες είναι να ακολουθούμε την πιο αργή διαδρομή και να κάνουμε συχνές στάσεις.

Πλόβντιβ

Το Πλόβντιβ ήταν η πιο εκπληκτική πόλη που έχω επισκεφτεί τα τελευταία πέντε χρόνια. Μια από τις παλαιότερες πόλεις της Ευρώπης με αδιάλειπτη κατοίκηση, η ρωμαϊκή Φιλιππούπολη, μια δημιουργική φοιτητική συνοικία και μια γεωγραφία που δεν μοιάζει με καμία άλλη: χαρακτηριστικοί στρογγυλοί λόφοι που υψώνονται μέσα από τον αστικό ιστό σαν νησιά. Από το Σαχάτ Τεπέ φωτογράφισα το πανόραμα αμέσως μετά το ηλιοβασίλεμα, με το Μνημείο του Αλιόσα να ακολουθεί την πλαγιά του γειτονικού λόφου, ενώ φοιτητές και ζευγάρια καθόντουσαν πάνω στους βράχους γύρω μου.

Λίγα λεπτά αργότερα, ο πύργος του ρολογιού πίσω μου άλλαξε χαρακτήρα. Η κορυφή του λάμπει λευκή εξωτερικά, ενώ το εσωτερικό φως αλλάζει χρώματα, και όταν έγινε κόκκινο, ο πύργος έλαμψε σαν φάρος πάνω από μια εσωτερική θάλασσα από στέγες. Για μια στιγμή μου φάνηκε σαν να βρισκόμουν στην ακτή του Ατλαντικού, όχι στη Θρακική πεδιάδα.

Παλιά Πόλη του Πλόβντιβ

Τα ιστορικά στρώματα του Πλόβντιβ γίνονται πιο ευδιάκριτα στην Πύλη Χισάρ Καπία, όπου ρωμαϊκά θεμέλια, λιθοδομή της Δεύτερης Βουλγαρικής Αυτοκρατορίας και σπίτια της εποχής της Αναγέννησης, χτισμένα ακριβώς πάνω από την αψίδα, συνυπάρχουν σε ένα ενιαίο κτίσμα. Περπάτησα στα λιθόστρωτα σοκάκια πριν την ανατολή του ηλίου και φωτογράφισα την πύλη έρημη στην «μπλε ώρα», ένα πλάνο που ο ίδιος δρόμος δεν μπορεί να σου προσφέρει δύο ώρες αργότερα.

Η πόλη συνέχιζε να αυτοσχεδιάζει. Κατεβαίνοντας την πλαγιά με τον εξοπλισμό μου ήδη πακεταρισμένο, στρίψαμε σε μια γωνία προς την πλατεία Στέφαν Σταμπόλοφ και ξαναξεπακετάρισα τα πάντα: το σιντριβάνι που έστρεφε τα νερά του προς το φωτισμένο Δημαρχείο, ενώ μια ζωντανή συναυλία αντηχούσε από το ρωμαϊκό θέατρο πάνω από την παλιά πόλη. Μια έκθεση 20 δευτερολέπτων και η καλύτερη θέση στην πόλη.

Σίπκα και η Κοιλάδα των Ρόδων

Μείναμε στην Κοιλάδα των Τριαντάφυλλων, την καρδιά της βιομηχανίας ροδέλαιου της Βουλγαρίας, και χρησιμοποιήσαμε το μέρος αυτό ως βάση για μια πολύ συγκεκριμένη φωτογραφία. Η Μνημειακή Εκκλησία της Σίπκα, που χτίστηκε στη μνήμη των Ρώσων και Βουλγάρων στρατιωτών που έπεσαν στο Πέρασμα της Σίπκα το 1877-1878, στη μάχη που έστρεψε την πορεία του πολέμου που έθεσε τέλος στην οθωμανική κυριαρχία, κρύβει την καλύτερη πλευρά της από τον δρόμο. Η πρώτη επίσκεψη απέτυχε λόγω καιρού· το γεγονός ότι μέναμε 25 λεπτά μακριά σήμαινε ότι μπορούσα απλά να επιστρέψω, και λίγες μέρες αργότερα πέταξα το drone για να απαθανατίσω τους χρυσούς τρούλους που υψώνονταν πάνω από το δάσος, την αρχιτεκτονική της Ρωσικής Αναγέννησης που αναδυόταν από μια ατέλειωτη πράσινη πλαγιά.

Κατά τη διάρκεια της περιόδου του Φεστιβάλ Τριαντάφυλλου, ο ίδιος ο αέρας της κοιλάδας μεταφέρει το άρωμα. Ο συνδυασμός της ιστορίας του περάσματος με τη ζωντανή παράδοση που βρίσκεται κάτω από αυτό ήταν ένα από τα πιο ήσυχα αξιοθέατα του ταξιδιού.

Φρούριο Τσαρέβετς

Το Βελίκο Τάρνοβο ήταν η πρωτεύουσα της Δεύτερης Βουλγαρικής Αυτοκρατορίας, και το φρούριο Τσαρέβετς αποτελούσε το στέμμα της. Είχαμε στη διάθεσή μας μία μόνο νύχτα και η πρόγνωση ανέφερε βροχή, οπότε έκανα κράτηση στο ξενοδοχείο για έναν και μόνο λόγο: μια βεράντα στον τελευταίο όροφο με θέα προς το φρούριο. Το βράδυ ήταν συννεφιασμένο και έβρεχε ψιλόβροχο. Το ξυπνητήρι χτύπησε νωρίς ούτως ή άλλως, και για είκοσι ή τριάντα δευτερόλεπτα η ανατολή του ήλιου διαπέρασε ένα κενό στα σύννεφα και φωτίσε το φρούριο και τον καθεδρικό ναό στην κορυφή του λόφου, ενώ η βροχή συνέχιζε να πέφτει. Στη συνέχεια, ο ουρανός σκοτείνιασε και όλα τελείωσαν.

Αργότερα εκείνη την ημέρα εξερευνήσαμε την περιοχή με τα πόδια, και φωτογράφισα τη μεσαιωνική πύλη από το εσωτερικό ενός αμυντικού πύργου, με τα σιδερένια καρφιά υψωμένα, όπως θα την έβλεπε ένας υπερασπιστής. Η προετοιμασία δεν είναι γοητευτική, αλλά είναι το μυστικό: το φως δεν περιμένει ενώ εσύ εξερευνάς.

Φωτογραφίζοντας τη Βουλγαρία

Η Βουλγαρία μου δίδαξε δύο μαθήματα στο ίδιο ταξίδι. Το πρώτο είναι η υπομονή σε κλίμακα ετών: το Λάργκο χρειάστηκε πολλές επισκέψεις κατά τη διάρκεια διαφόρων διαμονών, πριν ένα ηλιοβασίλεμα ανταμείψει όλες αυτές τις προσπάθειες, ενώ το Σίπκα χρειάστηκε μια δεύτερη προσπάθεια μέσα στην ίδια εβδομάδα. Το δεύτερο είναι η ταχύτητα σε κλίμακα δευτερολέπτων: το Τσαρέβετς μου έδωσε ακριβώς ένα παράθυρο 20 δευτερολέπτων, ενώ το Δημαρχείο του Πλόβντιβ εμφανίστηκε όταν το τρίποδο είχε ήδη μαζευτεί.

Εδώ το drone κερδίζει τη θέση του στην τσάντα. Η ομίχλη στην κοιλάδα του Μπάνσκο, η απομόνωση της Ρίλα και οι θόλοι της Σίπκα είναι όλες ιστορίες που υπάρχουν μόνο από τον αέρα, οι κανόνες πτήσης είναι οι τυπικοί της ΕΕ και οι περαστικοί είναι φιλικοί. Και όταν το μεσημεριανό φως στα βουνά γίνεται έντονο, κάντε ό,τι προτείνουν οι Ροδόπες: ακολουθήστε τον αργό δρόμο και αφήστε τις παρακάμψεις να κάνουν τη δουλειά.

Πότε να επισκεφθείτε τη Βουλγαρία

Το μακρύ μας ταξίδι πραγματοποιήθηκε τον Μάιο και η εποχή ήταν ιδανική: καταπράσινες κοιλάδες, άδειες αυλές στο Μπάνσκο, ήπια πρωινά για τις παλιές πόλεις και η έναρξη της συγκομιδής των τριαντάφυλλων στην κοιλάδα γύρω από το Καζάνλακ, όπου η εορταστική περίοδος κορυφώνεται στις αρχές Ιουνίου. Το φθινόπωρο είναι η άλλη ιδανική εποχή· οι φωτογραφίες μου από τη Σόφια με τα χρυσαφένια δέντρα και το καθαρό φως των βουνών τραβήχτηκαν όλες ένα Σαββατοκύριακο του Οκτωβρίου.

Ο χειμώνας μεταμορφώνει τη χώρα, αναδεικνύοντας την άλλη της πλευρά, με το Μπάνσκο να ηγείται της χιονοδρομικής περιόδου της Βουλγαρίας στους πρόποδες του Πίριν. Το καλοκαίρι ανήκει στην ακτή της Μαύρης Θάλασσας και στα μονοπάτια των ψηλών βουνών. Όποια κι αν είναι η εποχή, οι αποστάσεις είναι μικρές και τα βουνά δεν απέχουν ποτέ περισσότερο από μία ώρα.

Συχνές Ερωτήσεις