Leiria
Laatst bijgewerkt: 14 mei 2026
geschreven door Nico Trinkhaus
Leiria stond niet meteen op ons lijstje met ‘must-see’s’ in Portugal. We kwamen om een heel andere reden: de Portugese taaltest die we nodig hadden voor de aanvraag van het staatsburgerschap, na zes jaar in het land te hebben gewoond. Ons plan was simpel: aankomen, studeren, slagen, vertrekken.
Maar op de dag dat we werkwoordstijden moesten oefenen, was het weer veel te mooi om binnen te blijven. Op een gegeven moment keek ik naar Daria en zei: “Wat we nu nog niet weten, leren we de komende uren toch niet meer. Laten we de stad gaan verkennen.”
Dus lieten we de boeken liggen en zocht ik op Google Maps naar een café waar ze de typische eidooier-snoepjes van Leiria verkopen. Dat was nu het plan: eerst gebakjes, en dan zien we wel waar de stad ons brengt.
Oh, en voor het geval je het niet weet: Leiria is een districtshoofdstad in centraal Portugal, ongeveer halverwege tussen Lissabon en Coimbra. We hadden geen idee wat we konden verwachten.
Inhoudsopgave
Reisfotograaf gespecialiseerd in kunstfotografie
Nico Trinkhaus staat bekend om zijn levendige foto’s, die sinds 2011 meer dan 100 internationale prijzen hebben gewonnen. Zijn werk is in heel Europa tentoongesteld.
Rodrigues Lobo-plein: de huiskamer van Leiria
Ik hou van stadspleinen. Ze vertellen je meer over hoe een stad in elkaar zit dan welk museum dan ook, en Praça Rodrigues Lobo is daarop geen uitzondering.
Het plein is vernoemd naar de Portugese dichter Francisco Rodrigues Lobo, die in Leiria werd geboren en veel van zijn inspiratie uit de regio haalde. Je kunt er nog steeds zijn standbeeld vinden. Maar de plek gaat nog verder terug. Oorspronkelijk heette het Praça de São Martinho, naar de kerk die hier ooit stond. Het leven in de stad is al sinds de 12e-eeuwse uitbreiding buiten de muren van het kasteel van Leiria aan deze plek verbonden.
Vanaf elke plek op het plein zie je het kasteel boven de daken uitsteken. De kasseien hebben de voor Portugal typische calçada-patronen, en de omringende lage pastelkleurige gevels geven de hele ruimte een open en rustig gevoel. Daria gaf haar thermoskan aan een barista om te vullen met koffie, terwijl ik voor mezelf twee of drie Brisas do Lis kocht aan de toonbank. Dat was ons kleine tussendoortje voordat we de heuvel op gingen.
Voor mijn foto van het plein liep ik een tijdje langs de randen, op zoek naar de juiste hoek waar de calçada-lijnen op de voorgrond de blik naar de compositie zouden leiden. Het was druk genoeg op het plein dat het geduld, meerdere belichtingen die ik samenvoegde en wat nabewerking vereiste om een strak kader zonder mensen te krijgen, voor de paar mensen die in cafés zaten en nooit bewogen.
"Zonder jou bestaat Leiria niet"
Het stadsbord van Leiria is een opvallend herkenningspunt in Leiria, waarop de naam van de stad in de vorm van een letterinstallatie staat.
Het bord staat vlak naast de opvallende fontein Fonte Luminosa op het Praça Goa Damão e Diu, een centraal plein niet ver van het oude stadscentrum van Leiria. De fontein, gemaakt door beeldhouwer Lagoa Henriques, is een eerbetoon aan de twee rivieren die door de stad stromen, de Lis en de Lena.
Toen we mensen vertelden dat we daarheen gingen voor de taaltest, zei niemand “oh leuk” of “ik vind die stad geweldig”. Het was altijd: “Leiria? Je weet toch wel dat Leiria niet bestaat?” Elke Portugees herhaalde het, alsof het een vriendelijke samenzwering was die niemand de moeite nam om uit te leggen.
Leiria heeft ook nog een andere reputatie. Mijn vriend João, die met me mee reed naar het noorden van Portugal, zei me eens dat ik rustig aan moest doen toen we op de A1 nog maar 20 km van de stad verwijderd waren. De politie daar staat bekend om zijn snelheidscontroles. Hij zei dat ze je naar het tankstation leiden en je ter plekke een bekeuring geven. In de 20 km voor en na Leiria zorgt hij er altijd voor dat hij precies de maximumsnelheid aanhoudt. Dus zelfs voordat we er waren, waren we al nieuwsgierig. Wat is er toch met Leiria dat niemand het serieus lijkt te nemen?
Wat me verbaasde, is dat de stad niet probeerde tegen de grap in te gaan. In plaats daarvan maakten ze er gebruik van. Je ziet de zin "Leiria não existe sem ti" omgezet in een slogan, vlak naast het Instagramwaardige stadsbord op Praça Goa Damão e Diu. Dat betekent "Leiria bestaat niet zonder jou."
Ik nam deze foto tijdens de Prova Leiria Doçaria, de lokale zoetwarenbeurs, dus het bord was versierd met afbeeldingen van Brisas do Lis. Zonder de beursversieringen zijn de letters gewoon wit en contrasteren ze minder met de achtergrond. Door geluk met de timing werd deze foto nog interessanter.
Zoete Leiria: Brisas do Lis en de snoepbeurs
Als je een Portugese stad snel wilt leren kennen, laat de reisgids dan maar liggen en ga meteen naar de banketbakkerij.
De naam die je moet onthouden in Leiria is Brisas do Lis, genoemd naar de rivier die door de stad stroomt. Dit gebakje werd vroeger gemaakt door nonnen in het voormalige Convento de Santana. Eidooiers, suiker, gemalen amandelen. Je vindt het in cafés door de hele oude binnenstad. LuziClara is een van de traditionele plekken, en Casinha Velha wordt aanbevolen door de Michelingids.
Ik zal eerlijk zijn: ik heb er op onze eerste dag een paar gekocht en ze waren lekker, maar voor mijn smaak is de eidooier-smaak nogal intens. Begrijp me niet verkeerd, ik ben dol op Portugese eidooierdesserts, maar ik geef de voorkeur aan iets waar de eismaak minder overheersend is, zoals een klassieke pastel de nata. Daria probeerde er ook een, en uiteindelijk aten we ze 's avonds terwijl we onze studiemateriaal doornamen. Er is iets aan het herhalen van Portugese werkwoordvervoegingen met een lokaal zoetigheidje in de hand waardoor de hele oefening minder als een toets voelt en meer alsof we hier echt wonen.
De volgende dag gingen we naar de Prova Leiria Doçaria, een zoetwarenbeurs in de Mercado de Sant'Ana, en proefden we nog een aantal regionale gebakjes. Op de beurs waren tientallen soorten uit het hele district Leiria te vinden. Ik had geen behoefte aan nog een Brisa do Lis, maar er waren genoeg andere eidooiercreaties om doorheen te werken.
Het mooiste uitzichtpunt in Leiria
De klokkentoren van Leiria is een historische bezienswaardigheid in de oude binnenstad van Leiria, vanwaar je een prachtig uitzicht hebt over de stad en het omliggende landschap.
Grappig verhaal: we waren een lang weekend in Leiria om onze taaltest te halen, die we nodig hebben om het Portugese staatsburgerschap aan te vragen nadat we zes jaar in het land hebben gewoond. Maar op de dag dat we eigenlijk zouden moeten studeren, was de avond zo mooi en aangenaam dat ik de verleiding van een klein avontuur niet kon weerstaan.
Na onze snoepstop liepen we de heuvel op richting het kasteel, op zoek naar een uitkijkpunt dat hoog genoeg was om zowel de stad als het kasteel in één beeld te krijgen. De klim is typisch Portugees: smalle middeleeuwse straatjes zonder echt trottoir, dus loop je uiteindelijk op de weg naast de auto’s. In het begin is dat een beetje ongemakkelijk, maar na een paar jaar hier raak je eraan gewend. Automobilisten rijden voorzichtig en mensen letten op elkaar, dus het is veiliger dan het lijkt.
Het probleem dat wij fotografen maar al te goed kennen: als je eenmaal boven op het kasteel staat, kun je Leiria met zijn kasteel niet fotograferen. Je bevindt je namelijk midden in het enige wat je op de foto wilt hebben.
Ik vond een openbaar terras vlak bij de kathedraal, direct naast de klokkentoren. Het ligt dicht bij de lift die het onderste en bovenste deel van de stad met elkaar verbindt. We zijn naar boven gelopen, maar namen de lift weer naar beneden.
De lokale bevolking grapt wel eens dat Leiria een kathedraal zonder toren en een toren zonder kathedraal heeft, omdat de twee apart zijn gebouwd.
De foto
Toen ik op het terras aankwam, stond er een stel bij de reling, precies waar ik mijn foto wilde maken. Ze bleven daar zeker tien minuten staan. Ik stond achter ze en dacht: kom op, hoe lang willen jullie daar nog blijven staan? Maar je kunt mensen op een uitkijkpunt niet opjagen. Uiteindelijk liepen ze weg en had ik de reling voor mezelf.
Ik gebruikte de reling als leidende lijn, die het oog van de voorgrond omhoog leidt langs de klokkentoren en verder naar het kasteel. Het late namiddaglicht liet de schaduwen van de bomen over de torenmuren vallen, wat textuur toevoegde aan wat anders een vlak wit oppervlak zou zijn. Groothoek, geen statief. Toen ik eenmaal de compositie had waar ik tevreden mee was, gingen we weer naar beneden en verkenden we nog wat meer van de stad voordat we terugkeerden naar onze boeken.
Het kasteel van Leiria bij zonsondergang
Het kasteel van Leiria (Castelo de Leiria) is een middeleeuws kasteel dat uitkijkt over de historische stad Leiria in Midden-Portugal. Het kasteel is bijna niet te missen als je in Leiria bent, want het majestueuze bouwwerk is vanaf vrijwel elke plek in de stad te zien en straalt geschiedenis en een vleugje mystiek uit.
Het kasteel van Leiria kun je bijna niet missen. Het ligt bovenop de heuvel en je ziet het vanuit verschillende delen van de stad. Het kasteel werd gebouwd door Dom Afonso Henriques, de eerste koning van Portugal, en ontwikkelde zich in de loop van negen eeuwen van een militair bolwerk tot een koninklijke residentie. Het is niet zo bekend als het nabijgelegen Tomar of Óbidos – maar dat heeft ook een voordeel: er zijn aanzienlijk minder toeristen en je hebt meer het gevoel dat je een verborgen parel ontdekt.
Fotograferen vanaf ons dakterras
Mijn favoriete moment bij het kasteel vond niet plaats op een geplande fotolocatie.
We verbleven in Forest Villas Guest House en onze kamer lag precies onder een dakterras. Die avond was ik mijn studiemateriaal aan het doornemen toen ik zag dat de kasteelmuren een warme gloed kregen van de ondergaande zon. Ik glipte stilletjes de kamer uit, nam niet eens de moeite om goede schoenen aan te trekken. Ik liep gewoon op mijn sokken naar het terras.
Het dakterras was leeg. Geen stoelen, geen tafels, alleen het vlakke terras en het uitzicht. Ik liep naar de uiterste rand om boven de bomen uit te komen en nam een foto uit de hand. Het licht op de stenen was prachtig, maar de lucht erachter was vlak en grijs.
Ik ging weer naar beneden, naar Daria en de studiedocumenten. Twintig minuten later keek ik uit het raam en zag ik wolken boven het kasteel ontstaan, die kleur kregen terwijl de zon onderging. Ik ging weer naar boven.
Nu was de lucht dramatisch, maar het kasteel had zijn gloed verloren en zag er vlak uit. Beide foto’s waren uit de hand genomen, met iets verschillende brandpuntsafstanden, omdat ik dit allemaal niet gepland had.
Thuis combineerde ik de twee: het kasteel van de eerste foto, de lucht van de tweede. De uitlijning was niet perfect vanwege het verschil in brandpuntsafstand, maar het werkte. Twee keer naar boven in mijn sokken, twee versies van hetzelfde uitzicht. Ik schreef meer over dit proces in mijn post over de zonsondergang bij het kasteel van Leiria.
Dagtochten in de buurt van Leiria
Leiria is een ideale uitvalsbasis voor uitstapjes. Óbidos, met zijn ommuurde middeleeuwse centrum, ligt op minder dan een uur rijden. We brengen daar graag tijd door. Als je er op het juiste moment bent, is het MediEvo-festival op zich al de reis waard.
Nazare ligt ongeveer 40 minuten ten westen, en iedereen die Portugal bezoekt zou er minstens één keer heen moeten gaan. Je hoeft niet eens te wachten op de beroemde gigantische golven. Kijk naar de weersvoorspelling, en als de golven enigszins de moeite waard zijn, ga dan een kijkje nemen. Zelfs op een gewone dag is het majestueus om te zien.
Fatima, Alcobaça en Batalha liggen allemaal binnen 20 minuten van Leiria. We hebben ze alle drie eens in één roadtrip bezocht. Maar dat is een verhaal voor een ander artikel.
Een wandelroute door Leiria (2 tot 3 uur)
Leiria is zo compact dat je de belangrijkste bezienswaardigheden in één middag te voet kunt bekijken. Dit is ongeveer de route die wij hebben gevolgd:
- **Begin bij Praça Rodrigues Lobo.** Drink een kopje koffie en een Brisa do Lis in een van de cafés op het plein.
- **Loop de heuvel op naar de klokkentoren.** Volg de smalle straatjes richting de kathedraal. Het terras naast de klokkentoren biedt het beste uitzicht over de stad, met het kasteel in het kader.
- **Loop verder richting het kasteel van Leiria.** De klim is de moeite waard voor het panoramische uitzicht vanaf de top.
- **Neem de lift naar beneden.** Er is een openbare lift die de boven- en benedenstad met elkaar verbindt, wat je knieën op de terugweg ontziet.
- **Loop naar het stadsbord van Leiria.** Op Praça Goa Damão e Diu, vlakbij de Fonte Luminosa-fontein.
- **Eindig bij de Mercado de Sant'Ana.** Als de timing goed is, vindt hier de Doçaria-markt plaats. Anders is het een goede plek om lokale producten te kopen.
De hele rondwandeling duurt twee tot drie uur.
Blijf op de hoogte voor toekomstige updates van dit artikel.
P.S. Af en toe wint een van onze abonnees een gesigneerde kunstprint – een klein bedankje omdat je deel uitmaakt van deze reis.
veelgestelde vragen
Leiria staat bekend om zijn middeleeuwse kasteel (Castelo de Leiria), het historische Praça Rodrigues Lobo-plein, het lokale snoepje Brisas do Lis en de Portugese grap dat "Leiria niet bestaat". De stad heeft ook een sterke band met de eerste koning van Portugal, Dom Afonso Henriques.
Het belangrijkste plein is de Praça Rodrigues Lobo, vernoemd naar de Portugese dichter Francisco Rodrigues Lobo, die in deze stad werd geboren. Het is het sociale hart van de oude binnenstad van Leiria, omringd door historische gebouwen, cafés en winkels, met een direct uitzicht op het kasteel dat boven het plein uittorent.
Het betekent: "Leiria bestaat niet zonder jou." De zin is een knipoog naar een bekende Portugese grap dat Leiria niet bestaat, vergelijkbaar met de 'Bielefeld-complottheorie' in Duitsland. Je vindt de slogan naast het stadsbord op het Praça Goa Damão e Diu.
Brisas do Lis, het typische gebakje met eigeel, vind je in cafés door de hele oude binnenstad. LuziClara is een traditionele plek, en Casinha Velha wordt aanbevolen door de Michelingids. Tijdens het jaarlijkse Prova Leiria Doçaria op de Mercado de Sant'Ana kun je tientallen regionale varianten proeven.
Leiria ligt ongeveer 130 km ten noorden van Lissabon. Met de auto doe je er via de snelweg A1 ongeveer 90 minuten over. Rede Expressos rijdt met rechtstreekse bussen vanaf het busstation Sete Rios in Lissabon; de reis duurt ongeveer twee uur. Er is geen rechtstreekse treinverbinding. Als je met de auto gaat, houd je dan aan de maximumsnelheid in de buurt van Leiria. De politie staat erom bekend streng te zijn op dat stuk weg.
Een hele dag is genoeg om de belangrijkste bezienswaardigheden te voet te bekijken. In een weekend heb je de tijd om alles op je gemak te verkennen, de lokale gerechten te proeven en het kasteel op verschillende momenten van de dag te fotograferen. Wij zijn twee dagen gebleven en dat voelde precies goed.
In de lente (april tot juni) en de vroege herfst (september tot oktober) is het weer aangenaam en zijn er minder mensen op de been. In de winter is het licht zachter en zijn de straten rustiger, wat ideaal is om foto’s te maken. De Prova Leiria Doçaria-beurs vindt meestal in de herfst plaats.
We verbleven in Forest Villas Guest House, dat een dakterras had met direct uitzicht op het kasteel. In de oude binnenstad rond Praça Rodrigues Lobo vind je ook kleine hotels en pensions op loopafstand van alles.
Ja. Het centrum van Leiria is compact en de belangrijkste bezienswaardigheden liggen allemaal op loopafstand. Er is ook een openbare lift die het bovenste en onderste deel van de stad met elkaar verbindt, wat handig is bij de steilere stukken. De volledige wandelroute duurt twee tot drie uur.
Het kasteel van Leiria is gebouwd door de eerste koning van Portugal en biedt een panoramisch uitzicht over de stad. Het is er minder druk dan bij de kastelen in Óbidos of Tomar, waardoor het bezoek een persoonlijker gevoel geeft. Het kasteel is bovendien bijna overal in de stad te zien, waardoor het een natuurlijk herkenningspunt vormt tijdens je wandeling.
Het klooster van Batalha (UNESCO, 15 min.), Fatima (20 min.), Nazaré (40 min.) en Óbidos (50 min.) zijn allemaal makkelijk te bezoeken tijdens een dagtrip vanuit Leiria.
Ja. We zijn geslaagd. En Leiria had daar niets mee te maken. Maar de stad maakte het hele weekend veel gedenkwaardiger dan wanneer we in een hotelkamer met een grammaticaboek hadden gezeten.