De Ponte Vecchio in Florence, oftewel de ‘Oude Brug’, was waarschijnlijk een van de eerste bruggen over de Arno. Zijn geschiedenis is dan ook niet eenduidig. Hij werd in 1345 verwoest en daarna opnieuw opgebouwd. Tijdens de Tweede Wereldoorlog was het de enige brug over de Arno in de omgeving die niet door de vluchtende Duitsers werd vernield (was het een strategie, of hadden ze medelijden?). Nu is het een van de iconen van Toscane. Aan welke invloed dankt deze brug zijn huidige karakter?
Blijkbaar werd de eerste brug op deze plek rond 966 gebouwd. Deze werd echter verwoest en in de 14e eeuw opnieuw opgebouwd. De Ponte Vecchio in Florence in Italië dankt zijn symmetrische karakter aan de architecten van de dominicanenorde. Sommige historici schrijven de bouw toe aan de voorliefde van de dominicanen voor verhoudingen en getallen.
In het allereerste begin had de Ponte Vecchio in Florence een verdedigende functie. Na verloop van tijd gingen de gebouwen op de brug echter dienst doen voor kooplieden, die de vroegere verdedigingsgebouwen ombouwden tot handelsruimtes. Deze kooplieden verkochten voornamelijk vis en andere goederen met een nogal onaangename geur. Tot 1593, toen Ferdinand I (die genoeg had van de stank) verklaarde dat alleen goud- en juwelenhandelaren op de Ponte Vecchio mochten handelen. Vanaf dat moment begon de brug zijn huidige karakter te krijgen. De winkels werden verbouwd voor hun nieuwe functie. De werkplaatsen van de juweliers werden zo ontworpen dat ze leken op kisten voor kostbaarheden.
Dit karakter van de Ponte Vecchio in Florence, Italië, als handels- en juweliersbrug, kom je het beste tot zijn recht na zonsondergang – of nog beter – voor zonsopgang. De juwelierswinkels worden verlicht door het gouden licht van de lantaarns, en de houten elementen van de etalages herinneren aan de vroegere glorie van Florence.
