Onderdeel van onze rondleiding door het Kilim Geoforest Park in Langkawi was het voeren van de adelaars. Hoewel ik een rondleiding door het park in het algemeen zeker aanraad, heb ik gemengde gevoelens over het voeren van de adelaars.
Adelaars zijn wilde dieren; we bezochten ze in hun natuurlijke leefomgeving, niet in een dierentuin. Het voeren ging zo: de gids had een emmertje met eten en gooide dat in het water. Gelukkig deed alleen de gids dit; de deelnemers aan de tour mochten geen voer gooien. Toen ze het voer zagen, begonnen veel adelaars rond te cirkelen en op de prooi te “jagen”. We konden dit ongeveer 2 minuten lang zien.
Tot zover ging alles goed, en het was prachtig om te zien, want het was iets nieuws voor mij. Ik kreeg echter twijfels toen ik zag dat – 5 minuten na ons – de volgende boot hetzelfde deed. Als de adelaars om de paar minuten gevoerd worden, gaan ze meer op dieren in de dierentuin lijken – ook al bevinden ze zich in hun natuurlijke habitat.
Hoe dan ook, toen we onze tocht voortzetten, viel me iets op. De adelaars die rond onze tourboot cirkelden, waren allemaal relatief klein en hadden een roodbruine tint. Nu zag ik in de bomen twee veel grotere exemplaren van de soort. Toen ik erop wees, vertelde onze gids dat dit witbuikzeearenden waren.
Een witbuikzeearend wordt tot 85 cm hoog en heeft een spanwijdte van wel 220 cm. Deze twee keken alleen maar toe vanaf de zijlijn, maar deden niet mee. Alleen de veel kleinere brahminy-wouwen pakten de stukjes voedsel die onze gids in het water gooide.








