Η Ελλάδα εκτείνεται από την ηπειρωτική χώρα των Βαλκανίων μέχρι το Αιγαίο και το Ιόνιο Πέλαγος, με περισσότερα από διακόσια κατοικημένα νησιά να είναι διάσπαρτα στα ανοιχτά των ακτών της. Η Αθήνα συγκεντρώνει περίπου το ένα τρίτο του πληθυσμού της χώρας κάτω από την Ακρόπολη, η Θεσσαλονίκη αποτελεί το κέντρο του βορρά, ενώ τα νησιά των Δωδεκανήσων, με επικεφαλής τη Ρόδο, βρίσκονται μακριά στα νοτιοανατολικά, σε απόσταση ορατή από τις τουρκικές ακτές. Όλα όσα περιλαμβάνονται σε αυτόν τον οδηγό προέρχονται από τρία ταξίδια: μια χειμερινή εβδομάδα στην Αθήνα, μια διαμονή στη Θεσσαλονίκη και μια περιήγηση με αυτοκίνητο στα νησιά της Ρόδου.
Αθήνα
Η Ακρόπολη ήταν το πρώτο πράγμα που μας υποδέχτηκε στην Αθήνα, και συνέχισε να μας υποδέχεται για το υπόλοιπο της εβδομάδας: ο βράχος υψώνεται περίπου 150 μέτρα και είναι ορατός από σχεδόν κάθε γωνιά της πόλης. Η Αθήνα έχει καταγεγραμμένη ιστορία που ξεπερνά τα 3.500 χρόνια, και η αρχαία πόλη συνεχίζει να αναδύεται μέσα στη σύγχρονη, σε ναούς, κίονες και ερείπια που στέκονται ανάμεσα σε πολυκατοικίες.
Ακόμη και το σύστημα μεταφορών αποτελεί μέρος της. Μεταξύ των σταθμών, η παλαιότερη γραμμή του μετρό διατρέχει ανοιχτά έναν αρχαιολογικό χώρο, και φωτογράφισα ένα τρένο του μετρό να περνά κάτω από την Ακρόπολη, με τα κόκκινα βαγόνια να πλαισιώνονται από χειμερινά κλαδιά και τον Παρθενώνα να υψώνεται πάνω στον λόφο. Τα ευρήματα που ανακαλύφθηκαν κατά τη διάρκεια των κατασκευαστικών εργασιών εκτίθενται στους ίδιους τους σταθμούς.
Η Ακρόπολη
Η Ακρόπολη περιλαμβάνεται στον Κατάλογο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO από το 1987, ενώ τα έργα αναστήλωσής της, που βρίσκονται σε εξέλιξη από το 1975, έχουν αποκαταστήσει σε μεγάλο βαθμό τον Παρθενώνα. Από τον Λυκαβήττο φωτογράφισα την φωτισμένη Ακρόπολη με τη θάλασσα στο βάθος, το μάρμαρο να λάμπει χρυσό ενάντια στο μπλε της ώρας, ενώ τα φώτα του Πειραιά και του Σαρωνικού Κόλπου γεμίζουν το φόντο.
Στεκόμενος μπροστά στους ναούς, αναρωτιέσαι πώς άνθρωποι χωρίς σύγχρονη τεχνολογία δημιούργησαν κάτι που έχει αντέξει χιλιάδες χρόνια. Το Μουσείο της Ακρόπολης, στους πρόποδες του βράχου, φιλοξενεί τα ευρήματα που ανακαλύφθηκαν εκεί και αξίζει να το επισκεφθείς πριν ή μετά την ανάβαση.
Λόφος του Λυκαβηττού
Στο κέντρο της πρωτεύουσας υπάρχει ένας λόφος, και αυτό με εντυπωσίασε περισσότερο από οτιδήποτε άλλο στην Αθήνα. Ο Λυκαβηττός υψώνεται 277 μέτρα πάνω από τη στάθμη της θάλασσας· σύμφωνα με τον μύθο, η θεά Αθηνά έριξε εδώ ένα κομμάτι ασβεστόλιθου, ενώ η παλαιότερη παράδοση αναφέρει ότι κάποτε ζούσαν λύκοι στις πλαγιές του, καθώς η λέξη «λύκος» στα ελληνικά σημαίνει «λύκος». Από την Ακρόπολη φωτογράφισα τον λόφο να υψώνεται πάνω από την ανοιχτόχρωμη πόλη, μια πράσινη πυραμίδα με το λευκό εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου στην κορυφή.
Η ανάβαση αποτελεί το βραδινό τελετουργικό. Παρακολούθησα το ηλιοβασίλεμα να χύνεται πάνω από την πόλη και τη θάλασσα από την κορυφή, και κατά την κατάβαση αποτύπωσα τη μαρμάρινη θάλασσα των σπιτιών στο τελευταίο ζεστό φως, όταν το σκυρόδεμα της σύγχρονης πόλης μοιάζει για λίγο με την πέτρα της αρχαίας. Ένα τελεφερίκ ανεβαίνει στην κορυφή για όσους προτιμούν να μην κουράσουν τα πόδια τους.
Μοναστηράκι
Το Μοναστηράκι δεν κλείνει ποτέ πραγματικά. Η πλατεία αποτελεί κόμβο γραμμών του μετρό, το κέντρο των παζάρι της πόλης και τη θέση της περίφημης υπαίθριας αγοράς, και παραμένει γεμάτη κόσμο από το πρωί μέχρι πολύ μετά τα μεσάνυχτα. Από μια ταράτσα πάνω από την πλατεία φωτογράφισα τη γειτονιά στο λυκόφως, με την Ακρόπολη να υψώνεται από πάνω, το τζαμί Τζισταράκη και τα ερείπια της Βιβλιοθήκης του Αδριανού στο μέσο του πλάνου και τον Παρθενώνα να αιωρείται πάνω από όλα.
Επέστρεψα για την ίδια θέα μετά το σούρουπο, όταν οι πάγκοι της αγοράς λάμπουν και τα προβολέα ανάβουν σε όλο το βράχο. Οι δύο φωτογραφίες, που τραβήχτηκαν με διαφορά ωρών, είναι η συνοπτική εικόνα της Αθήνας: μια αρχαία πόλη που ζει με όλη της τη δύναμη.
Ναός του Ηφαίστου και η Αρχαία Αγορά
Ο Ναός του Ήφαιστου, που ολοκληρώθηκε γύρω στο 415 π.Χ., είναι ένας από τους καλύτερα διατηρημένους ναούς του αρχαίου κόσμου, αφιερωμένος στον θεό των μεταλλουργών και της φωτιάς· οι αρχαιολόγοι έχουν ανακαλύψει εργαστήρια αγγειοπλαστικής και μεταλλουργίας γύρω από αυτόν. Από την πλαγιά της Ακρόπολης φωτογράφισα τον ναό να υψώνεται πάνω από τα δέντρα της Αγοράς, ένα δωρικό νησί από μάρμαρο με τη σύγχρονη πόλη να τον περικυκλώνει από πίσω.
Αυτή η αντίθεση αποτελεί τον ορισμό της κεντρικής Αθήνας: το κάδρο συγκεντρώνει τον 5ο αιώνα π.Χ. και τον 21ο αιώνα μ.Χ. σε μία μόνο λήψη, χωρισμένα από μια σειρά πεύκων.
Ωδείο του Ηρώδη του Αττικού
Το πέτρινο θέατρο στη νοτιοδυτική πλαγιά της Ακρόπολης ολοκληρώθηκε το 161 μ.Χ. και ανακαινίστηκε το 1950, ενώ εξακολουθεί να λειτουργεί μέχρι σήμερα. Η Μαρία Κάλλας, ο Λουτσιάνο Παβαρότι και ο Έννιο Μορρικόνε έχουν όλοι εμφανιστεί στη σκηνή του. Φωτογράφισα τη μαρμάρινη κερκίδα από την πλαγιά πάνω, με τις σειρές καθισμάτων να κατεβαίνουν προς το δάπεδο της σκηνής που μοιάζει με σκακιέρα, ενώ ολόκληρη η δυτική Αθήνα απλώνεται πίσω από την ερειπωμένη στοά.
Η παρακολούθηση μιας συναυλίας εδώ παραμένει στη λίστα των επιθυμιών μου. Ορισμένες φωτογραφίες αποτελούν υπόσχεση ότι θα επιστρέψω.
Το Παναθηναϊκό Στάδιο
Το Παναθηναϊκό Στάδιο είναι χτισμένο εξ ολοκλήρου από μάρμαρο, κάτι που δεν ισχύει για κανένα άλλο στάδιο στον κόσμο. Οι Παναθηναϊκοί Αγώνες διεξάγονταν σε αυτό το σημείο από τον 6ο αιώνα π.Χ., όταν οι θεατές κάθονταν στις φυσικές πλαγιές. Το ανακαινισμένο στάδιο φιλοξένησε τις τελετές έναρξης και λήξης των πρώτων σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων το 1896, ενώ ο Μαραθώνιος της Αθήνας εξακολουθεί να τερματίζει στο εσωτερικό του κάθε Νοέμβριο.
Φωτογράφισα το μαρμάρινο «πέταλο» κάτω από έναν εντυπωσιακό ουρανό, με τις ελληνικές και τις ολυμπιακές σημαίες να κυματίζουν στους ιστούς τους μπροστά από τις άδειες κερκίδες. Ως λάτρης των μεγάλων αθλητικών εκδηλώσεων, στάθηκα εκεί φανταζόμενος τον ήχο που μπορεί να φιλοξενήσει αυτό το στάδιο.
Αίθουσα Ζαππείου
Ο Ευάγγελος Ζάππας, ένας Έλληνας που έκανε περιουσία στη Ρουμανία, χρηματοδότησε την κατασκευή ενός Ολυμπιακού κτιρίου για την Αθήνα, αφού ο ποιητής Παναγιώτης Σούτσος τον έπεισε ότι η χώρα είχε ανάγκη από ένα τέτοιο. Ο αρχιτέκτονας Θεόφιλος Χάνσεν το παρέδωσε το 1888, αν και ο Ζάππας δεν πρόλαβε να δει τη νεοκλασική πρόσοψη πίσω από τη σειρά των σημαιών. Ο πρώτος εθνικός ραδιοφωνικός σταθμός της Ελλάδας άρχισε να εκπέμπει από το κτίριο το 1938.
Η πραγματική έκπληξη περιμένει στο εσωτερικό. Το κυκλικό υπαίθριο αίθριο αποτελείται από έναν δακτύλιο διώροφων κιονοστοιχιών που περιβάλλουν ένα μαρμάρινο δάπεδο σε μοτίβο σκακιέρας, και η γεωμετρία του είναι τόσο ακριβής που πέρασα ολόκληρη τη συνεδρία μου εκεί απλώς μελετώντας τη συμμετρία. Παραμένει το αγαπημένο μου εσωτερικό στην Αθήνα.
Μητρόπολη Αθήνας
Η κατασκευή του Μητροπολιτικού Καθεδρικού Ναού διήρκεσε είκοσι χρόνια, ενώ στα τείχη του χρησιμοποιήθηκε μάρμαρο από 72 κατεδαφισμένες εκκλησίες, πριν ολοκληρωθεί το 1862. Εκεί πραγματοποιούνται τελετές εθνικής σημασίας, ενώ η πλατεία του βρίσκεται σε μικρή απόσταση με τα πόδια από το Μοναστηράκι. Φωτογράφισα τον καθεδρικό ναό φωτισμένο τη νύχτα, με τη ψηφιδωτή ζώνη πάνω από την είσοδο να λάμπει ανάμεσα στους δίδυμους καμπαναριούς, ενώ οι ελληνικές σημαίες και στους δύο πύργους φαίνονταν θολές λόγω του ανέμου και της μακράς έκθεσης.
Η επίσκεψή μου το χειμώνα σήμαινε ότι η πλατεία ήταν άδεια εκείνη την ώρα. Αυτή ήταν η ανταλλαγή που έκανα όλη την εβδομάδα: κρύα χέρια για καθαρές φωτογραφίες, και θα την έκανα ξανά.
Θεσσαλονίκη
Η Θεσσαλονίκη είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Ελλάδας, ιδρύθηκε το 315 π.Χ. και είναι γεμάτη από βυζαντινές εκκλησίες που ξεφυτρώνουν ξαφνικά στο τέλος των συνηθισμένων δρόμων. Σύμβολό της είναι ο Λευκός Πύργος: αρχικά στη θέση αυτή βρισκόταν ένα βυζαντινό οχυρό, ενώ ο οθωμανικός πύργος που τον αντικατέστησε χρησίμευε ως φυλακή και τόπος εκτελέσεων, γνωστός με το μακάβριο όνομα «Κόκκινος Πύργος». Αφού η πόλη επανήλθε στην Ελλάδα το 1912, ο πύργος ασβεστώθηκε και μετονομάστηκε, σε μια συμβολική πράξη εξαγνισμού, και σήμερα στεγάζει μουσείο.
Πέρασα ένα μακρύ βράδυ περπατώντας γύρω-γύρω από αυτόν, ενώ η Ντάρια διάβαζε ένα βιβλίο σε ένα παγκάκι. Η ιδανική σύνθεση ήρθε τελικά την «μπλε ώρα», με τον Λευκό Πύργο και το Εθνικό Θέατρο Βόρειας Ελλάδας να λούζονται σε μοβ φως. Μια άλλη νύχτα έστησα τον εξοπλισμό μου στη Λεωφόρο Νίκης για να φωτογραφίσω τον πύργο πάνω από τα ρεύματα της βραδινής κυκλοφορίας, με τα ίχνη φωτός να συμπληρώνουν τη σύνθεση που δεν μπορούσε να προσφέρει η άδεια λεωφόρος.
Επταπύργιο και Ροτόντα
Το σχέδιό μου ήταν να φωτογραφίσω το ηλιοβασίλεμα πάνω από τη Ροτόντα, το παλαιότερο μνημείο της Θεσσαλονίκης, που χτίστηκε υπό τον Ρωμαίο αυτοκράτορα Γαλέριο τον 4ο αιώνα. Η σύνθεση μπορούσε να επιτευχθεί μόνο από τα μπαλκόνια διαμερισμάτων στα οποία δεν είχαμε πρόσβαση, οπότε το σχέδιο Β είχε ήδη τεθεί σε εφαρμογή: εντοπίσαμε το φρούριο Επταπύργιο στο βάθος και ανεβήκαμε τρέχοντας τον λόφο, με την τσάντα της φωτογραφικής μηχανής και όλα τα υπόλοιπα, φτάνοντας ακριβώς τη στιγμή που ο ήλιος συναντούσε τον ορίζοντα. Το αποτέλεσμα ήταν το ηλιοβασίλεμα πάνω από την πόλη και τον Θερμαϊκό Κόλπο από τα βυζαντινά τείχη, με τις πορτοκαλί φλόγες των πλινθόκτιστων επάλξεων να λάμπουν στο προσκήνιο.
«Επταπύργιο» σημαίνει Φρούριο των Επτά Πύργων. Έχει δέκα. Ορισμένα ονόματα ξεπερνούν την ίδια τους την αριθμητική.
Εκκλησία της Παναγίας Χαλκέων
Μια εφαρμογή μας ξενάγησε στα αξιοθέατα της Θεσσαλονίκης και απέδειξε την αξία της όταν μας οδήγησε στην Εκκλησία της Παναγίας Χαλκέων, μια εκκλησία του 11ου αιώνα χτισμένη από τούβλα, την οποία οι ντόπιοι αποκαλούν «Κόκκινη Εκκλησία». Το κτίριο βρίσκεται σε έναν βυθισμένο κήπο, με πολυκατοικίες να το περικυκλώνουν από όλες τις πλευρές, γεγονός που έκανε τη σύνθεση της φωτογραφίας το μεγαλύτερο πρόβλημα: μόνο κεντράροντας το μονοπάτι που οδηγεί στην κόκκινη πόρτα της μπόρεσα να διατηρήσω το κάδρο μέσα στον βυζαντινό αιώνα στον οποίο ανήκει.
Αυτό το τέχνασμα, να αφήνω ένα μονοπάτι ή μια πύλη να αποκόψει τη σύγχρονη πόλη από το κάδρο, απέδωσε καρπούς καθ’ όλη τη διάρκεια του ταξιδιού.
Ρόδος
Η Ρόδος ήταν ένα διαφορετικό ταξίδι, μια εβδομάδα με αυτοκίνητο και εισιτήριο για το πλοίο. Οι ανεμόμυλοι του Μανδρακίου ήταν το πρώτο πράγμα που πρόσεξα όταν έψαχνα πληροφορίες για το νησί: πάνω από μια ντουζίνα άλεθαν κάποτε εισαγόμενα σιτηρά στην άκρη του λιμανιού κατά τη μεσαιωνική περίοδο, και τρεις από αυτούς σώζονται μέχρι σήμερα. Μετακινούσα 14 κιλά εξοπλισμού γύρω από το λιμάνι όλη την ημέρα, πριν καταλήξω σε μια σύνθεση με μακρύ τηλεφακό, με τους τρεις ανεμόμυλους να συμπιέζονται σε μια ενιαία σειρά, με το φρούριο του Αγίου Νικολάου πίσω τους.
Αυτό το φρούριο απέκτησε αργότερα το δικό του κάδρο: μια πανσέληνος να κρέμεται καθαρά πάνω από τον φάρο, η ελληνική σημαία να κυματίζει, χαμηλά σύννεφα να χρωματίζουν τον ουρανό λεβάντα. Ένα φεγγάρι, μία σύνθεση, μία ευκαιρία· παραμένει ένα από τα αγαπημένα μου καρέ από την Ελλάδα. Όλο το νησί, από την Παλιά Πόλη μέχρι τη Λίνδο, καλύπτεται στον ταξιδιωτικό οδηγό μου για τη Ρόδο.
Η Παλιά Πόλη της Ρόδου και οι Πηγές της Καλλιθέας
Κατά τη διάρκεια ενός πρωινού τρεξίματος στην Παλιά Πόλη, έπεσα τυχαία πάνω στα ερείπια της Εκκλησίας της Παναγίας του Μπουργκ, μιας γοτθικής εκκλησίας των αρχών του 14ου αιώνα, η οποία καταστράφηκε κατά τη διάρκεια της οθωμανικής πολιορκίας του 1522 και βομβαρδίστηκε ξανά κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Περίμενα δέκα λεπτά μέχρι να ανατείλει ο ήλιος και στη συνέχεια φωτογράφισα το φως που ξεχύνεται μέσα από τα ερειπωμένα παράθυρα, με έναν ηλιακό αστερίσκο να παγιδεύεται στην κενή γοτθική αψίδα. Η μεσαιωνική πόλη που την περιβάλλει έχει εγγραφεί στον Κατάλογο Παγκόσμιας Κληρονομιάς το 1988.
Οδηγώντας νότια προς τη Λίνδο, σταμάτησα στις Πηγές της Καλλιθέας, ένα λουτρολογικό συγκρότημα της ιταλικής εποχής δίπλα στη θάλασσα. Από ψηλά φωτογράφισα το θολωτό περίπτερο πάνω από τις αυλές του με τα ασπρόμαυρα ψηφιδωτά· στο εσωτερικό, ο ήλιος διαπερνούσε τα αστρικά ανοίγματα του θόλου για λίγα μόνο δευτερόλεπτα, όσο χρειαζόταν για να αλλάξω φακό.
Λίνδος και Σύμι
Στη Λίνδο ξύπνησα νωρίς για να φωτογραφίσω την ανατολή πάνω από την Ακρόπολη της Λίνδου, και στη συνέχεια γύρισα 180 μοίρες. Ένα ιστιοφόρο βρισκόταν σε τέλεια ευθυγράμμιση ανάμεσα στα σιλουετάκια των ακρωτηρίων, οπότε έβγαλα τον τηλεφακό και άλλαξα σχέδια: το ιστιοφόρο που διέσχιζε τα ήρεμα νερά την ανατολή κατέληξε να είναι ένα καλύτερο κάδρο από αυτό για το οποίο είχα οδηγήσει μέχρι εκεί. Το να γυρίζω την πλάτη μου παραμένει ο φθηνότερος φακός που διαθέτω.
Από τη Ρόδο πήραμε το πλοίο για τη Σύμη, λιγότερο από δύο ώρες βορειοδυτικά. Το νησί χαρακτηρίζεται από ένα λιμάνι με συμμετρικές νεοκλασικές προσόψεις σε παστέλ χρώματα που υψώνονται πάνω από τυρκουάζ νερά, μια αρχιτεκτονική εντελώς διαφορετική από αυτή της Αθήνας ή της Θεσσαλονίκης. Η αλιεία σφουγγαριών διαμόρφωσε την τύχη του νησιού, και ένα από τα σφουγγάρια ήρθε μαζί μας στο σπίτι.
Φωτογραφίζοντας την Ελλάδα
Η Ελλάδα μου έμαθε την αξία της δεύτερης ματιάς. Το ιστιοφόρο της Λίνδου βρισκόταν πίσω μου ενώ φωτογράφιζα το σχέδιο. Το ηλιοβασίλεμα στο Επταπύργιο ήταν το σχέδιο Β, στο οποίο έφτασα τρέχοντας. Η Παναγία Χαλκήων αποδείχθηκε επιτυχημένη μόνο όταν το μονοπάτι αντικατέστησε τον ορίζοντα, ενώ η πανσέληνος πάνω από τον Άγιο Νικόλαο μου επέτρεψε ακριβώς μία προσπάθεια.
Οι πόλεις ανταμείβουν το χειμώνα: Τον Ιανουάριο είχα την πλατεία του Μητροπολιτικού Καθεδρικού Ναού και τα μονοπάτια του Λυκαβηττού σχεδόν όλα δικά μου, με τον ήλιο χαμηλά όλη την ημέρα. Τα νησιά ανταμείβουν τις ώρες στην αρχή και στο τέλος της ημέρας, πριν αποβιβαστούν οι επιβάτες των κρουαζιερόπλοιων και αφού φύγουν. Στο μεταξύ, υπάρχει πάντα ένα πλοίο, και το πλοίο δεν είναι ποτέ ένα χαμένο κάδρο.
Πότε να επισκεφθείτε την Ελλάδα
Επισκεφθήκαμε την Αθήνα το χειμώνα σκόπιμα, και ήταν η σωστή επιλογή: ήπιες μέρες, μικρές ουρές και εκείνο το απαλό φως που αναδεικνύει το μάρμαρο. Τα νησιά λειτουργούν με αντίθετο ρυθμό. Η Ρόδος γεμίζει από τα τέλη της άνοιξης, τα κρουαζιερόπλοια κατακλύζουν τα λιμάνια για λίγες μεσημεριανές ώρες, και η σεζόν εκτείνεται μέχρι τον Οκτώβριο.
Ο Μάιος, ο Ιούνιος και ο Σεπτέμβριος είναι οι μήνες-συμβιβασμός, αρκετά ζεστοί για τη θάλασσα και αρκετά ήρεμοι για τα τρίποδα. Στο αποκορύφωμα του καλοκαιριού, κάντε ό,τι κάνουν οι ντόπιοι: εκμεταλλευτείτε τις πρώτες πρωινές ώρες, παραμερίστε το μεσημέρι και βγείτε ξανά έξω όταν επιστρέψει το φως.
Συχνές Ερωτήσεις
Πότε είναι η καλύτερη εποχή για να επισκεφθείτε την Ελλάδα;
Τον Μάιο, τον Ιούνιο και τον Σεπτέμβριο η θάλασσα είναι ζεστή και ο κόσμος δεν είναι υπερβολικά πολυπληθής. Ο Ιούλιος και ο Αύγουστος είναι οι πιο ζεστοί και πολυσύχναστοι μήνες, ειδικά στα νησιά. Η Αθήνα και η Θεσσαλονίκη είναι ιδανικές για επίσκεψη όλο το χρόνο· ο χειμώνας προσφέρει ήπιες θερμοκρασίες, χαμηλό φωτισμό και άδειους αρχαιολογικούς χώρους, με το μειονέκτημα των μικρότερων ημερών.
Πόσες μέρες χρειάζεστε στην Αθήνα;
Δύο έως τρεις ημέρες αρκούν για να επισκεφθείτε την Ακρόπολη, την Αγορά, το Παναθηναϊκό Στάδιο, το Ζάππειο και να περάσετε ένα βράδυ στον Λυκαβήττο, χωρίς να βιαστείτε. Προσθέστε μια μέρα για τα μουσεία και ένα χαλαρό βράδυ στο Μοναστηράκι. Η επίσκεψη στην Αθήνα σε συνδυασμό με ένα νησί ή τη Θεσσαλονίκη ταιριάζει καλά σε ένα εβδομαδιαίο πρόγραμμα.
Αξίζει να επισκεφτεί κανείς τη Θεσσαλονίκη;
Ναι. Η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Ελλάδας διαθέτει τον Λευκό Πύργο, βυζαντινές εκκλησίες που περιλαμβάνονται στον κατάλογο της Παγκόσμιας Κληρονομιάς, το φρούριο Επταπύργιο στην κορυφή του λόφου και μια παραλιακή περιοχή ιδανική για βραδινές βόλτες. Είναι επίσης μια πόλη με πλούσια γαστρονομική κουλτούρα, ενώ τα αξιοθέατά της βρίσκονται κοντά το ένα στο άλλο, οπότε δύο ημέρες αρκούν για να εξερευνήσετε καλά το κέντρο της.
Πώς φτάνει κανείς στα ελληνικά νησιά;
Τα πλοία συνδέουν τον Πειραιά, κοντά στην Αθήνα, με τα περισσότερα νησιά του Αιγαίου, ενώ οι μεγαλύτερες νησιωτικές περιοχές, συμπεριλαμβανομένης της Ρόδου, εξυπηρετούνται από πτήσεις εσωτερικού. Μεταξύ γειτονικών νησιών, τη μεταφορά αναλαμβάνουν τα τοπικά πλοία. Η διαδρομή από τη Ρόδο προς τη Σύμη διαρκεί περίπου μία έως μιάμιση ώρα, ανάλογα με το πλοίο.
Ποια είναι τα μνημεία παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO στην Ελλάδα;
Η Ακρόπολη των Αθηνών, που εντάχθηκε στον κατάλογο το 1987, και η Μεσαιωνική Πόλη της Ρόδου, που εντάχθηκε το 1988, περιλαμβάνονται και οι δύο σε αυτόν τον οδηγό, όπως και τα βυζαντινά μνημεία της Θεσσαλονίκης. Η Ελλάδα έχει συνολικά σχεδόν είκοσι μνημεία που έχουν ενταχθεί στον κατάλογο, μεταξύ των οποίων οι Δελφοί, τα Μετέωρα και η Ολυμπία.
Χρησιμοποιεί η Ελλάδα το ευρώ;
Ναι. Η Ελλάδα υιοθέτησε το ευρώ το 2001, με χαρτονομίσματα και κέρματα σε κυκλοφορία από το 2002, και αποτελεί μέρος του Χώρου Σένγκεν. Οι κάρτες γίνονται ευρέως δεκτές στις πόλεις και στα κύρια νησιά, αν και οι μικρές ταβέρνες και τα περίπτερα εξακολουθούν να προτιμούν τα μετρητά.
Πώς μπορείτε να αποφύγετε τα πλήθη στα μεγάλα αξιοθέατα;
Φτάστε όταν ανοίγουν οι πύλες ή την τελευταία ώρα πριν το κλείσιμο, και ελέγξτε τα δρομολόγια των κρουαζιερόπλοιων σε λιμάνια όπως η Ρόδος, όπου οι μεσημεριανές ώρες είναι οι πιο πολυσύχναστες. Στην Αθήνα, οι χειμερινές επισκέψεις λύνουν το πρόβλημα σχεδόν εξ ολοκλήρου· το καλοκαίρι, η πρώτη ώρα της ημέρας ανήκει σε όποιον ξυπνήσει για να την απολαύσει.
