Το Βερολίνο είναι η πρωτεύουσα της Γερμανίας, μια πόλη με περίπου 3,7 εκατομμύρια κατοίκους που εκτείνεται στις όχθες των ποταμών Σπρέε και Χάβελ. Το ιστορικό κέντρο βρίσκεται στην περιοχή Μίτε, όπου η Πύλη του Βρανδεμβούργου, ο Ράιχσταγκ, ο καθεδρικός ναός του Βερολίνου και η Νήσος των Μουσείων βρίσκονται σε απόσταση 30 λεπτών με τα πόδια μεταξύ τους. Ο Πύργος της Τηλεόρασης στην Αλεξάντερπλατς, με ύψος 368 μέτρα, παραμένει το ψηλότερο κτίριο της χώρας, ενώ η κυβερνητική συνοικία που δημιουργήθηκε μετά την πτώση του Τείχους, κατά μήκος του Σπρέε, έχει προσθέσει ένα σύγχρονο αρχιτεκτονικό στρώμα πάνω από το ιστορικό. Σχεδόν το ένα τρίτο της έκτασης της πόλης αποτελείται από πάρκα, λίμνες και δάση, γι' αυτό και το μεγαλύτερο μέρος της δουλειάς μου στο Βερολίνο χωρίζεται σε δύο άκρα: το πυκνοκατοικημένο κέντρο και τις ήσυχες βόρειες λίμνες γύρω από το Τέγκελ.
Αλεξάντερπλατς
Μια καταιγίδα 30 λεπτών πάνω από τον καθεδρικό ναό, φωτογραφημένη από τον 19ο όροφο του Park Inn. Αυτό το μπαλκόνι ήταν η αρχική μου επιλογή για να απαθανατίσω το ηλιοβασίλεμα. Δεν είχε προβλεφθεί βροχή πριν τις 11 το βράδυ, οπότε όταν τα σύννεφα άρχισαν να συγκεντρώνονται πάνω από τον Πύργο της Τηλεόρασης, παραλίγο να μαζέψω τα πράγματά μου. Το μπαλκόνι ήταν αρκετά προστατευμένο για να συνεχίσω τη δουλειά μου, και όταν η καταιγίδα πέρασε, άφησε πίσω της έναν ροζ ουρανό πίσω από τον Berliner Dom, τον οποίο δεν θα μπορούσα να αποτυπώσω αν βρισκόμουν στο δρόμο.
Η ίδια η πλατεία αποτελεί το συμβολικό κέντρο του πρώην Ανατολικού Βερολίνου: μεταπολεμικά κτίρια, ένας πύργος τηλεόρασης που ολοκληρώθηκε το 1969, ολόκληρος ο χώρος ανακατασκευασμένος σύμφωνα με τις αρχές του σοσιαλιστικού πολεοδομικού σχεδιασμού. Στο επίπεδο του εδάφους, το Παγκόσμιο Ρολόι της Ουρανίας βρίσκεται εδώ από το 1969 και παραμένει ένα από τα πιο αξιόπιστα σημεία συνάντησης στο κέντρο. Οι φίλοι συνήθιζαν να λένε «να συναντηθούμε στο Παγκόσμιο Ρολόι» πριν βγουν έξω, και η φράση δεν έχει αλλάξει σχεδόν καθόλου τα τελευταία 30 χρόνια.
Το Park Inn by Radisson στην ίδια πλατεία έχει 37 ορόφους και μια πλατφόρμα παρατήρησης στην οροφή, η οποία είναι ανοιχτή και σε μη επισκέπτες του ξενοδοχείου με μια μικρή χρέωση. Ο Πύργος της Τηλεόρασης βρίσκεται στο ύψος των ματιών, ο καθεδρικός ναός ξεχωρίζει στο προσκήνιο πάνω από τον ποταμό Σπρέε, ενώ ο δυτικός ορίζοντας εκτείνεται μέχρι τον Πύργο της Ραδιοφωνίας και το Ολυμπιακό Στάδιο τις καθαρές βραδιές. Αν κάνετε κράτηση για δωμάτιο, επιλέξτε ένα στην πλευρά που βλέπει προς τον Πύργο της Τηλεόρασης· η αντίθετη πλευρά έχει θέα σε πολυκατοικίες της εποχής της Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας.
Ο πύργος της τηλεόρασης από την οδό Storkower Straße
Η πιο φωτογραφημένη θέα του Πύργου της Τηλεόρασης είναι από την πλευρά του καθεδρικού ναού. Η πιο χρήσιμη, για μένα, είναι από τα ανατολικά. Η Storkower Straße, λίγες στάσεις μακριά στον δακτύλιο του S-Bahn, ευθυγραμμίζει τον πύργο με τον Berliner Dom, το Rotes Rathaus και (πολύ πιο πίσω) τον πύργο ραδιοφώνου Funkturm στα δυτικά. Από μια μόνο γέφυρα μπορείτε να αποτυπώσετε τέσσερα ορόσημα σε ένα καρέ, κάτι που είναι σπάνιο σε μια πόλη τόσο εκτεταμένη.
Φωτογράφισα αυτή τη θέα υπό τρεις διαφορετικές συνθήκες: ένα πανοραμικό του ουρανού αμέσως μετά το πέρασμα μιας ισχυρής καταιγίδας, ένα φθινοπωρινό τοπίο που δημιουργήθηκε με τη σύνθεση δύο λήψεων (ηλιοβασίλεμα στο βάθος και «μπλε ώρα» στο προσκήνιο μισή ώρα αργότερα) και μια νυχτερινή λήψη με τεχνική tilt-shift, όπου το θαμπό προσκήνιο είναι θολωμένο ώστε το βλέμμα να εστιάζει στον ορίζοντα. Καμία από αυτές τις λήψεις δεν θα είχε πετύχει σε μια καθαρή μέρα. Η γέφυρα χρειάζεται τις καιρικές συνθήκες για να αποδώσει κάτι ενδιαφέρον.
Πύλη του Βρανδεμβούργου
Οι περισσότερες φωτογραφίες της πύλης τραβήχνονται από την ανατολική πλευρά. Η Pariser Platz είναι κλειστή για τα αυτοκίνητα, οι τουρίστες συγκεντρώνονται εκεί, και η Βικτώρια της Τετράδυμης κοιτάζει προς τα ανατολικά, γεγονός που κάνει αυτή την πλευρά να μοιάζει με την πρόσοψη. Η δυτική πλευρά είναι λιγότερο εμφανής, αλλά έχει δύο στοιχεία που ενδιαφέρουν τους φωτογράφους: το χρώμα του ανατέλλοντος ήλιου πίσω από τις κολόνες και τα ίχνη φωτός από τα διερχόμενα αυτοκίνητα στην Straße des 17. Juni. Με μικρό διάφραγμα (f/22) και έκθεση τριών δευτερολέπτων, μπορείτε να αποτυπώσετε τόσο τα φώτα των αυτοκινήτων όσο και τα φλας.
Κατά τη διάρκεια του ετήσιου Φεστιβάλ των Φώτων τον Οκτώβριο, η πύλη φωτίζεται με εναλλασσόμενα φωτιστικά σχέδια. Το μοτίβο με τα κόκκινα τριαντάφυλλα είναι το πιο αναγνωρίσιμο· η σύνδεση με το Παρίσι είναι προφανής. Το φεστιβάλ είναι επίσης η χειρότερη περίοδος για να βρεις μια καθαρή σύνθεση: όλοι οι φωτογράφοι του Βερολίνου βρίσκονται στην ίδια πλατεία. Το κόλπο που χρησιμοποιώ είναι να φτάνω μια μέρα πριν την επίσημη έναρξη, όταν οι δοκιμαστικοί φωτισμοί έχουν ήδη αρχίσει να λειτουργούν, αλλά το πλήθος δεν έχει συγκεντρωθεί ακόμα. Κάτω από την Pariser Platz, ο σταθμός Brandenburger Tor της γραμμής U55 εξακολουθεί να είναι σχεδόν άδειος και είναι ένας από τους καθαρότερους σταθμούς του U-Bahn στην πόλη για φωτογράφιση.
Κυβερνητική Περιοχή
Ο Ράιχσταγκ, με τον γυάλινο θόλο του σχεδιασμένο από τον αρχιτέκτονα Νόρμαν Φόστερ, βρίσκεται σε μια στροφή του ποταμού Σπρέε, απέναντι από το Paul-Löbe-Haus, το κτίριο γραφείων του κοινοβουλίου που ολοκληρώθηκε το 2001. Η αντίθεση μεταξύ της πέτρας του 19ου αιώνα και του σύγχρονου γυαλιού είναι ο λόγος για τον οποίο αυτό το τμήμα του ποταμού αποτελεί μια από τις αγαπημένες μου διαδρομές για περίπατο στο Βερολίνο. Ο θόλος είναι ανοιχτός στο κοινό, χωρίς χρέωση, κατόπιν κράτησης μέσω του Ομοσπονδιακού Κοινοβουλίου.
Η περιοχή αποδίδει καλύτερα τα βροχερά βράδια. Το βρεγμένο οδόστρωμα αντανακλά τα κτίρια με την ίδια καθαρότητα που το κάνει ο ποταμός, και τα κτίρια από μπετόν και γυαλί δεν φαίνονται πια τόσο ψυχρά όταν η επιφάνεια βραχεί. Ένα μικρό καφενείο με καμπύλους τοίχους, κρυμμένο ανάμεσα στις αιχμηρές γωνίες των γραφείων, ήταν μια εικόνα που κουβαλούσα στο μυαλό μου για μήνες πριν τη φωτογραφίσω. Ο στεγνός κύκλος κάτω από τη στέγη του, σε αντίθεση με τον βρεγμένο άσφαλτο γύρω του, αποτελούσε την ολοκληρωμένη εικόνα.
Ο καθεδρικός ναός του Βερολίνου
Ο Καθεδρικός Ναός του Βερολίνου, που ολοκληρώθηκε το 1905, είναι η μεγαλύτερη εκκλησία του Βερολίνου και, παρά το μέγεθός του, είναι προτεσταντικός και όχι καθολικός. Ο τρούλος του ξεχωρίζει πάνω από τον Πύργο της Τηλεόρασης από σχεδόν κάθε σημείο κατά μήκος του Σπρέε, γι’ αυτό και τα δύο κτίρια εμφανίζονται μαζί στους περισσότερους ορίζοντες του Βερολίνου. Ο καθεδρικός ναός υπέστη σοβαρές ζημιές κατά τη διάρκεια του πολέμου και άνοιξε ξανά τις πόρτες του μόλις το 1993, μετά από μια μακρά αναστήλωση.
Αυτή η φωτογραφία τραβήχτηκε τυχαία. Το επόμενο βράδυ ήταν η «σούπερ σελήνη» και είχα ήδη βρει μια θέση κοντά στην Oranienburger Straße για τη λήψη. Η Ντάρια κι εγώ περπατούσαμε δίπλα στο ποτάμι με δύο μπύρες, χωρίς να σκοπεύουμε να φωτογραφίσουμε τίποτα, μέχρι που εκείνη άρχισε να λέει πόσο όμορφος φαινόταν ο καθεδρικός ναός με το φεγγάρι ακριβώς από πάνω του. Άνοιξα το τρίποδο για ένα καρέ. Την επόμενη μέρα, τη νύχτα της υπερ-σελήνης, ο ουρανός ήταν εντελώς συννεφιασμένος, οπότε αυτή ήταν η μόνη φωτογραφία του φεγγαριού που τράβηξα εκείνη τη χρονιά.
Νησί των Μουσείων
Η Νήσος των Μουσείων βρίσκεται στον ποταμό Σπρέε, λίγο πιο πάνω από τον καθεδρικό ναό, και φιλοξενεί πέντε μουσεία: το Μουσείο της Περγάμου, το Μουσείο Μπόντε, την Παλαιά Εθνική Πινακοθήκη, το Νέο Μουσείο και το Παλαιό Μουσείο. Το συγκρότημα αυτό περιλαμβάνεται στον κατάλογο της UNESCO από το 1999, αναγνωρισμένο ως ένα σπάνιο παράδειγμα του 19ου αιώνα όπου τα μουσεία αποτελούν ένα ενιαίο αστικό συγκρότημα (Museumsinsel).
Το Μποντε, στο βορειοδυτικό άκρο του νησιού, είναι το πιο φωτογενές από έξω. Ο θόλος και η καμπύλη πρόσοψή του αγκαλιάζουν τον ποταμό από τρεις πλευρές, και όταν το φως είναι αμυδρό, το κτίριο μοιάζει σχεδόν με πλοίο αγκυροβολημένο ενάντια στο ρεύμα. Στο εσωτερικό του φιλοξενεί μία από τις μεγαλύτερες συλλογές βυζαντινών έργων στον κόσμο, καθώς και γλυπτά του Μεσαίωνα και της Αναγέννησης, μεταξύ των οποίων και έργα που αποδίδονται στον Ντονατέλο. Σε μικρή απόσταση με τα πόδια προς τα νότια, το Neue Wache (σχεδιασμένο από τον Karl Friedrich Schinkel, ολοκληρώθηκε το 1818) είναι το κεντρικό μνημείο της Γερμανίας για τα θύματα του πολέμου και της δικτατορίας. Μέσα στην γυμνή αίθουσα, το έργο της Käthe Kollwitz «Μητέρα με τον νεκρό γιο της» στέκεται κάτω από ένα ανοιχτό οπτικό άνοιγμα: η βροχή πέφτει κατευθείαν πάνω στο γλυπτό, και το χειμώνα το καλύπτει το χιόνι.
Bebelplatz και Gendarmenmarkt
Λίγα βήματα πιο κάτω στην οδό Unter den Linden, η πλατεία Bebelplatz πλαισιώνεται από το Πανεπιστήμιο Humboldt, την Κρατική Όπερα και τον καθεδρικό ναό της Αγίας Εδβίγης. Το πιο σημαντικό στοιχείο της πλατείας δεν είναι ορατό με την πρώτη ματιά: μέσα στα πλακόστρωτα υπάρχει ένα γυάλινο πάνελ· μέσα από αυτό μπορεί κανείς να δει ένα μικρό, άδειο, λευκό δωμάτιο με ράφια, φτιαγμένα για τα βιβλία που κάηκαν εδώ στις 10 Μαΐου 1933. Η επιγραφή στο πλαίσιο παραθέτει τον Χάινριχ Χάινε: «Αυτό ήταν μόνο το προοίμιο· όπου καίνε βιβλία, τελικά θα κάψουν και ανθρώπους.» Γράφτηκε περισσότερο από έναν αιώνα πριν από την καύση που έλαβε χώρα ακριβώς σε αυτό το σημείο.
Λίγα βήματα πιο νότια, η Gendarmenmarkt είναι η πιο ισορροπημένη πλατεία στο κέντρο του Βερολίνου: το Konzerthaus στη μέση, ο Deutscher Dom στο νότιο άκρο και ο Γαλλικός Καθεδρικός Ναός (Französischer Dom) απέναντι από αυτόν προς τα βόρεια. Ο Γαλλικός Καθεδρικός Ναός είναι ο παλαιότερος από τους δύο, χτισμένος από την κοινότητα των Ουγενότων στις αρχές του 18ου αιώνα. Ο Γερμανικός Καθεδρικός Ναός καταστράφηκε στον πόλεμο και ξαναχτίστηκε μετά την επανένωση, καθώς η πλατεία βρισκόταν στο πρώην Ανατολικό Βερολίνο.
Τράβηξα αυτή τη φωτογραφία μια μέρα πριν την επίσημη έναρξη του Φεστιβάλ των Φώτων, εντελώς τυχαία. Νόμιζα ότι το φεστιβάλ είχε ήδη ξεκινήσει και ενοχλήθηκα όταν διαπίστωσα ότι έλειπε το μισό από το φωτισμό. Ο Deutscher Dom αποδείχθηκε η εξαίρεση: φωτισμένος ακριβώς όσο χρειαζόταν για να ξεχωρίζει στον νυχτερινό ουρανό, χωρίς σχεδόν κανέναν άλλο φωτογράφο γύρω, καθώς όλοι είχαν μαζευτεί στην πλευρά του Konzerthaus. Μια χούφτα άνθρωποι πέρασαν από εκεί κατά τη διάρκεια της έκθεσης.
Potsdamer Platz
Η Πλατεία Πότσνταμ καταστράφηκε κατά τη διάρκεια του πολέμου και παρέμεινε σχεδόν έρημη καθ’ όλη τη διάρκεια της περιόδου της Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας: το Τείχος διέσχιζε ακριβώς το σημείο αυτό. Μετά το 1989 ανακατασκευάστηκε εξ ολοκλήρου ως σύγχρονη εμπορική περιοχή, με το Sony Center και τα κτίρια της Daimler να καθορίζουν τον αρχιτεκτονικό χαρακτήρα της. Ο παππούς μου συνήθιζε να περιγράφει το σημείο αυτό ως λιβάδια και μια λίμνη πριν την ανέγερση των νέων πύργων, κάτι που είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς σήμερα, στέκοντας στη μέση της πλατείας.
Για τη μακρά έκθεση περίμενα τρεις μήνες να βελτιωθεί ο καιρός. Για να αποτυπώσω καθαρά τη κίνηση των σύννεφων πάνω από τους πύργους, χρειαζόμουν ισχυρό άνεμο από τα δυτικά· με οποιονδήποτε ασθενέστερο άνεμο, τα σύννεφα θα φαινόταν σαν μια επίπεδη κηλίδα. Η ίδια η φωτογράφιση διήρκεσε περίπου πέντε ώρες. Από την Πύλη του Βρανδεμβούργου, προχωρήστε προς τα δεξιά και η Potsdamer Platz είναι το επόμενο εμβληματικό αρχιτεκτονικό τμήμα που αξίζει να επισκεφθείτε.
Δυτική Πόλη
Αν περπατήσετε στο Kurfürstendamm ή στην Tauentzienstraße, μπορείτε κατά καιρούς να φανταστείτε πώς πρέπει να ήταν το Βερολίνο τη δεκαετία του 1920: το KaDeWe στη μία άκρη της λεωφόρου, η Εκκλησία του Μνημείου στην άλλη, και μια ιστορία καμπαρέ που διατρέχει αυτή τη συνοικία πριν από τον πόλεμο. Η δυτική πλευρά της πόλης διατήρησε τον αστικό της χαρακτήρα ακόμη και μετά την επανένωση, ενώ το κέντρο βάρους της νυχτερινής ζωής έχει μετατοπιστεί προς τα ανατολικά.
Πιο δυτικά, το Ολυμπιακό Στάδιο ολοκληρώθηκε το 1936 και η χωρητικότητά του ανέρχεται σε περίπου 74.000 θέσεις μετά την ανακαίνιση που έγινε ενόψει του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2006. Ως οπαδός της Χέρτα Βερολίνου, συχνάζω σε αυτό το στάδιο εδώ και πάνω από 14 χρόνια. Το φως εισέρχεται καθαρά μόνο μέσω της ανοιχτής δυτικής πύλης λίγες μέρες το χρόνο, και στις 10 Μαρτίου 2014 οι συνθήκες συντάχθηκαν: ένα φορτηγό παράδοσης αποχώρησε, η πύλη παρέμεινε ανοιχτή για λίγα λεπτά, και ο ήλιος διαπέρασε το κενό και έπεσε πάνω στο δοχείο που περιέχει την Ολυμπιακή Φλόγα. Ανάμεσα στο γήπεδο και την πόλη, ο ραδιοφωνικός πύργος Funkturm (1924-1926) και το σχεδόν άδειο Διεθνές Συνεδριακό Κέντρο δίπλα του σχηματίζουν μια διαφορετική εκδοχή του Δυτικού Βερολίνου: φουτουρισμός που έχει γεράσει και έχει μετατραπεί σε νοσταλγία.
Alt-Tegel
Το Alt-Tegel είναι η βόρεια συνοικία όπου έζησα το 95% της ζωής μου πριν μετακομίσω στην Πορτογαλία. Στην περιοχή υπάρχει ένα ρητό για το «Berliner Pflanze» (το φυτό του Βερολίνου): μόλις ριζώσεις εκεί, μένεις μέχρι να πεθάνεις. Τόσο οι γονείς μου όσο και οι παππούδες μου μεγάλωσαν σε αυτή τη συνοικία. Εγώ είμαι η εξαίρεση στην οικογένεια.
Η Sechserbrücke, μια μικρή γέφυρα πέντε πένων πάνω από το λιμάνι του Τέγκελ που χτίστηκε το 1908, είναι το πιο φωτογραφημένο κτίσμα της περιοχής. Στα πλακόστρωτα δρομάκια της γειτονιάς υπάρχουν ακόμα σε λειτουργία αντλίες γλυκού νερού από τα τέλη του 19ου αιώνα. Επιστρέψαμε εκεί ένα φθινόπωρο για να αδειάσουμε το παλιό διαμέρισμα, και εκείνη την εβδομάδα τράβηξα το μεγαλύτερο μέρος της σειράς φωτογραφιών για το Τέγκελ, γνωρίζοντας ότι ίσως ήταν η τελευταία φορά που θα φωτογράφιζα την περιοχή με τα χρώματα του φθινοπώρου.
Λίμνη Tegel
Η λίμνη Tegel είναι η δεύτερη μεγαλύτερη λίμνη του Βερολίνου, με έκταση περίπου 4,6 τετραγωνικών χιλιομέτρων και μέγιστο βάθος 24 μέτρα. Το δάσος γύρω από τη βόρεια όχθη είναι τόσο πυκνό που ξεχνάς ότι βρίσκεσαι ακόμα μέσα στη γερμανική πρωτεύουσα· μπορείς να περπατήσεις για μια ώρα χωρίς να διασχίσεις κανένα δρόμο.
Το φθινόπωρο τα δέντρα κατά μήκος της Προμενάδας του Γκρίνουιτς παίρνουν κάθε απόχρωση μεταξύ του κίτρινου και του σκουριασμένου. Η προμενάδα πήρε το όνομά της από την περιοχή του Γκρίνουιτς στο Λονδίνο, αδελφοποιημένη με το Ράινικεντορφ, τον δήμο του Βερολίνου όπου βρίσκεται η λίμνη. Τα κανόνια κατά μήκος του μονοπατιού ήταν δώρο από το Γκρίνουιτς. Το ατμόπλοιο Moby Dick, που έχει σχήμα φάλαινας, διασχίζει το λιμάνι κάθε ώρα: οι παππούδες μου με έπαιρναν μαζί τους όταν ήμουν παιδί για να κάνουμε όλη τη διαδρομή μέχρι το Wannsee. Όταν μετακόμισα στην Πορτογαλία, υπήρχαν φήμες ότι το πλοίο θα αποσυρθεί. Στην φθινοπωρινή επιστροφή μου, ήταν ακόμα αγκυροβολημένο στο Tegeler Hafen.
Πότε να επισκεφθείτε το Βερολίνο
Από τα τέλη Απριλίου έως τον Ιούνιο και από τον Σεπτέμβριο έως τον Οκτώβριο επικρατεί η καλύτερη ισορροπία μεταξύ ήπιου καιρού, μεγάλων ημερών και σταθερού φωτός το βράδυ. Τον Ιούλιο και τον Αύγουστο μπορεί να κάνει ζέστη, και οι Βερολινέζοι συχνά φεύγουν για τη Βαλτική. Τον Δεκέμβριο υπάρχει πολύς κόσμος γύρω από τις χριστουγεννιάτικες αγορές στο Gendarmenmarkt και μπροστά από το Rotes Rathaus, αλλά οι μέρες είναι μικρές και το φως γκρίζο. Ο χειμώνας γενικά είναι υγρός και κρύος, κάτι που ταιριάζει καλύτερα στην κυβερνητική συνοικία και στον καθεδρικό ναό παρά στα πάρκα. Τρεις ολόκληρες ημέρες καλύπτουν το Mitte, το Μουσείο της Νήσου και ένα ηλιοβασίλεμα από την Alexanderplatz. Μια τέταρτη ημέρα προσθέτει το Ολυμπιακό Στάδιο, το Funkturm ή τη λίμνη Tegel στο βορρά. Μια πέμπτη ανοίγει το Πότσδαμ και το Sanssouci, μισή ώρα δυτικά με το περιφερειακό τρένο.
Συχνές ερωτήσεις
Ποια είναι η καλύτερη εποχή του χρόνου για να επισκεφτεί κανείς το Βερολίνο;
Από τα τέλη Απριλίου έως τον Ιούνιο και από τον Σεπτέμβριο έως τον Οκτώβριο υπάρχει η καλύτερη ισορροπία μεταξύ ήπιου καιρού, λιγότερου κόσμου και αξιόπιστου φωτός το βράδυ. Ο Ιούλιος και ο Αύγουστος είναι ζεστοί. Ο Δεκέμβριος είναι γεμάτος με χριστουγεννιάτικες αγορές, αλλά κρύος και με λίγες ώρες φωτός. Ο Ιανουάριος και ο Φεβρουάριος είναι ήσυχοι και γκρίζοι, κάτι που ταιριάζει καλά για ατμοσφαιρική αρχιτεκτονική φωτογραφία γύρω από τον καθεδρικό ναό και την κυβερνητική συνοικία.
Πόσες μέρες χρειάζεστε στο Βερολίνο;
Τρεις ολόκληρες μέρες αρκούν για να δείτε το Mitte, το Νησί των Μουσείων, την Πύλη του Βρανδεμβούργου, την περιοχή του Ράιχσταγκ και το ηλιοβασίλεμα από την Alexanderplatz. Μια τέταρτη μέρα σας επιτρέπει να επισκεφθείτε το Ολυμπιακό Στάδιο, το Charlottenburg ή τη λίμνη Tegel στα βόρεια. Μια πέμπτη μέρα σας δίνει τη δυνατότητα να κάνετε μια εκδρομή στο Πότσδαμ και το Sanssouci, μισή ώρα δυτικά με το περιφερειακό τρένο. Σε λιγότερο από τρεις μέρες θα δείτε μόνο τον κεντρικό άξονα, που αποτελεί ένα μικρό κομμάτι της πόλης.
Ποιο είναι το καλύτερο σημείο για να απολαύσει κανείς το ηλιοβασίλεμα στο Βερολίνο;
Η ταράτσα του Park Inn by Radisson στην Alexanderplatz προσφέρει μια από τις πιο καθαρές θέες στο κέντρο της πόλης, με τον Πύργο της Τηλεόρασης στο ύψος των ματιών και τον καθεδρικό ναό στο προσκήνιο. Για μια ευρύτερη θέα στον ορίζοντα, η Storkower Straße στα ανατολικά ευθυγραμμίζει τον πύργο με τον καθεδρικό ναό, το Rotes Rathaus και τον Funkturm στο βάθος. Ο θόλος του Ράιχσταγκ κατά το ηλιοβασίλεμα είναι επίσης εντυπωσιακός, αλλά οι θέσεις εξαντλούνται νωρίτερα.
Μπορεί κανείς να περιηγηθεί στο Βερολίνο με τα πόδια;
Το κέντρο του Βερολίνου είναι προσβάσιμο με τα πόδια κατά μήκος του ποταμού Σπρέε, από το Ράιχσταγκ μέχρι το Μουσείο της Νήσου και την Αλεξάντερπλατς, καλύπτοντας τα περισσότερα από τα σημαντικότερα αξιοθέατα σε περίπου 90 λεπτά με χαλαρό ρυθμό. Οι αποστάσεις προς τις δυτικές συνοικίες (Charlottenburg, Ολυμπιακό Στάδιο) και τις βόρειες λίμνες είναι αρκετά μεγάλες, ώστε το U-Bahn ή το S-Bahn να σας εξοικονομήσει χρόνο. Ένα ημερήσιο εισιτήριο αρκεί για τις περισσότερες επισκέψεις.
Μπορεί κανείς να ανέβει στον θόλο του Ράιχσταγκ;
Ναι. Ο γυάλινος θόλος είναι ανοιχτός στο κοινό δωρεάν, κατόπιν κράτησης μέσω της ιστοσελίδας του Ομοσπονδιακού Κοινοβουλίου. Η ελικοειδής ράμπα στο εσωτερικό προσφέρει πανοραμική θέα 360 μοιρών πάνω από το Mitte, με την κυβερνητική συνοικία ακριβώς από κάτω και τον Πύργο της Τηλεόρασης στον ανατολικό ορίζοντα. Οι θέσεις για το ηλιοβασίλεμα εξαντλούνται πρώτες. Φέρτε μαζί σας ταυτότητα με φωτογραφία για τον έλεγχο ασφαλείας.
Αξίζει να επισκεφτεί κανείς το Μουσείο της Νήσου;
Ναι, ειδικά το Περγαμόν για τα αρχαία εκθέματα, όπως η Πύλη της Ιστάρ, και το Μπόντε για τα γλυπτά και τη βυζαντινή τέχνη. Ένα συνδυαστικό εισιτήριο καλύπτει και τα πέντε μουσεία για μία ημέρα, κάτι που αποτελεί τον πιο αποδοτικό τρόπο για να δείτε περισσότερα από ένα. Οι εξωτερικοί χώροι και η όχθη του ποταμού είναι δωρεάν και αξίζουν τον κόπο ακόμα και αν δεν μπείτε σε κανένα από αυτά.
Αξίζει να ανεβείτε στον Πύργο της Τηλεόρασης;
Η θέα είναι καλή και το περιστρεφόμενο εστιατόριο προσφέρει μια αξιόπιστη εμπειρία, αλλά η πόλη από κάτω είναι πιο επίπεδη από ό,τι προσφέρουν οι περισσότεροι πύργοι με θέα στον ορίζοντα, επειδή το Βερολίνο δεν έχει άλλα ψηλά κτίρια κοντά. Η πλατφόρμα στην οροφή του Park Inn, σχεδόν εξίσου ψηλή και με άμεση θέα στον ίδιο τον Πύργο της Τηλεόρασης, προσφέρει ένα πιο ενδιαφέρον πλαίσιο, επειδή ο πύργος παραμένει στο κάδρο.
Ποιο είναι το καλύτερο σημείο για φωτογραφίες στο Βερολίνο;
Ο δρόμος κατά μήκος του ποταμού Σπρέε, μεταξύ του Ράιχσταγκ και της Νήσου των Μουσείων, μισή ώρα μετά τη δύση του ηλίου, προσφέρει αντανακλάσεις στα τζάμια, αντανακλάσεις στον ποταμό και τον καθεδρικό ναό φωτισμένο, όλα στο ίδιο κάδρο. Για κάτι λιγότερο προφανές, η Storkower Straße στα ανατολικά συνδυάζει τον Πύργο της Τηλεόρασης, τον καθεδρικό ναό, το Rotes Rathaus και τον Funkturm σε μία σύνθεση. Το Alt-Tegel το φθινόπωρο είναι η ήσυχη εναλλακτική λύση για όσους έχουν κουραστεί από το κέντρο.
