Ik raak nooit uitgekeken op het fotograferen van de Universiteit van Wrocław. Terwijl sommige universiteiten er steriel en institutioneel uitzien, is de Universiteit van Wrocław helemaal niet zo; het ziet er niet uit als een plek vol collegezalen en bibliotheekboetes. Het heeft iets magisch, net als een theaterdecor: die bleke, versierde gevel, de toren, de rijen ramen die één voor één goudkleurig worden als iemand eraan denkt een lamp aan te doen. Ik kadreer het laag, met een randje van boomtakken aan de rand van de foto. De rivier voert de weerspiegeling van die prachtige gebouwen in lange, golvende linten naar me toe.
Het Slodowa-eiland, een toevluchtsoord voor studenten
Maar waar het echt om gaat, zijn niet alleen de gebouwen. Het is het eiland zelf. Het eiland is al jaren een toevluchtsoord voor studenten en doet van april tot oktober bijna elke avond hetzelfde: het stroomt vol met studenten die hun bureau hebben ingeruild voor het gras van het Slodowa-eiland. Ze komen in tweetallen of groepen aan, met een deken onder hun arm, en iemand draagt een krat bier dat bij het kraampje bij de brug is gekocht. Het eiland is lokaal beroemd geworden omdat het openbaar drinken van alcohol in Polen niet is toegestaan, maar op het eiland laat de politie ze meestal met rust. Dus de studenten die bij het vallen van de avond aankomen, komen niet per se voor het uitzicht; ze komen omdat iedereen er is en de regels die in andere delen van de stad gelden, op het eiland niet echt van toepassing zijn. Ze komen met hun dekens en bier omdat het Slodowa-eiland de plek is waar het grootste deel van hun studentenleven zich afspeelt, het deel dat niet op de syllabus staat en ook niet in een tentamen aan bod komt.
Dit is een plek waar Daria en ik vroeger vaak kwamen; het was zelfs een van onze favoriete plekken in de stad, dus het blijft altijd bijzonder. Ik kom hier altijd als ik in Wrocław ben, en meestal rond hetzelfde tijdstip van de dag. Ik kom bij zonsondergang, als de zon laag aan de horizon staat en de rivier, waarin de lichten van de universiteit weerspiegelen, goudkleurig en golvend is, als een plaat gehamerd koper. Aan de overkant glinstert de barokke toren van de universiteit in het blauwe licht van de vroege avond.
De universiteit fotograferen bij schemering
Ik zet mijn statief op het gras aan de westkant van het eiland, waar de grond afloopt naar de rivier. Achter me staan groepjes studenten dicht bij elkaar, hun gezichten verlicht door hun telefoons. Een stel zit iets apart van de rest, hun voeten bungelen vlak boven het water. Niemand kijkt naar de universiteit. Het is zonder twijfel het meest gefotografeerde gebouw in Wrocław, maar hier, op een eiland dat tijdelijk bevolkt wordt door studenten, hebben de jongeren die er studeren hun rug naar het gebouw gekeerd en zijn ze in plaats daarvan gefocust op hun telefoons.
Terwijl de laatste streepjes daglicht verdwijnen, wordt de weerspiegeling van de universiteit steeds dieper en krijgt die een rijke bronzen kleur, en veranderen de ramen aan de overkant van het water van goud naar wit als de lampen worden aangestoken. Ik denk aan deze overgangen: architectuur die zich overgeeft aan de sfeer en geschiedenis die plaatsmaakt voor het heden. Dat is een van de redenen waarom ik steeds weer naar deze plek terugkom en mijn camera op hetzelfde stukje gras opstel.
