Toen ik zestien was, ging ik op schoolreis naar Rome. Kun je geloven dat wat me het meest is bijgebleven die brug, Castel Sant’Angelo, was – meer nog dan het Colosseum, in Italië?
Zelfs nu kan ik niet helemaal uitleggen waarom. Misschien komt het doordat de beelden over de stad lijken te waken, of doordat het fort aan het einde van de brug oprijst als een belofte van verhalen die nog verteld moeten worden.
Twee decennia later keerde ik terug – niet als toerist, maar als fotograaf. En deze keer wilde ik vastleggen hoe die herinnering voelde.
Op zoek naar de perfecte symmetrie
Maart was me goed gezind. De bomen stonden kaal, waardoor je een vrij uitzicht had over de Tiber. Ik heb dagenlang rond het Castel Sant’Angelo gelopen, over de brug, eronderdoor en vanaf de overkant van de rivier, op zoek naar een compositie waarin herinnering en geometrie in balans waren.
De plek waar ik mijn oog op liet vallen, was de overkant van de Tiber, net voorbij de Ponte Sant’Angelo. Vanuit deze hoek leidt de brug je blik rechtstreeks naar het fort. De bogen weerspiegelen zich in het stille water en vormen een ritme van licht en schaduw dat bijna muzikaal aanvoelt.
Toen de zon onderging, verlichtten de gouden straatlantaarns van Rome de brug. Ik wachtte op dat moment daartussenin, wanneer de lucht diep kobaltblauw kleurt, maar de nacht nog niet alle details heeft opgeslokt. Dat is de magie van het blauwe uur: het perfecte moment tussen dag en nacht, waar warme tinten en koele blauwtinten samenkomen.
Castel Sant’Angelo fotograferen tijdens het blauwe uur
Voor deze foto wilde ik een lange belichtingstijd gebruiken om het water vloeiend weer te geven en de weerspiegelingen goed tot hun recht te laten komen.
EXIF-instellingen: Sony ILCE-7RM5 | ISO 100 | f/16 | 30 seconden | op statief.
Bij f/16 werden de lichtstrepen van de lampen haarscherp, wat een etherische symmetrie aan het tafereel toevoegde. Door de belichtingstijd van 30 seconden werd de beweging van de rivier verzacht, waardoor deze veranderde in een spiegelglad oppervlak dat de gloed van het fort weerspiegelde.
Fototip:
Kom 30 minuten voor zonsondergang, zodat je een plekje kunt bemachtigen.
Gebruik een afstandsbediening of de zelfontspanner van 2 seconden om bewegingsonscherpte te voorkomen.
Een microvezeldoekje helpt de oevers van de Tiber in maart weer helder te maken.
Let op reflecties: het rustige water is je spiegel; pas je hoogte iets aan als boten of licht het water verstoren.
Waarom deze scène belangrijk is
Voor mij was dit niet zomaar een stadsgezicht. Het fotograferen van Castel Sant’Angelo was een manier om terug te keren naar de verwondering van die zestienjarige jongen – het moment waarop ik me voor het eerst realiseerde dat architectuur via licht kan spreken.
Het is grappig hoe je, na jarenlang op zoek te zijn geweest naar de perfecte belichting, soms eigenlijk gewoon een herinnering probeert vast te leggen.
Ontdek meer
Als je dit verhaal uit Rome leuk vond, vind je dit misschien ook leuk:
Elke scène leerde me iets anders over timing, geduld en hoe licht zelfs de meest vertrouwde plekken in iets onvergetelijks kan veranderen.
De rivier de Tiber in Rome: een overzicht van de oorsprong, de geschiedenis en de rol van de rivier in het verleden van Rome.
Lees ook mijn andere blogpost over:
- mijn verhaal over hoe ik Verona heb vastgelegd vanaf Castel San Pietro
