Οι Δολομίτες είναι μια οροσειρά στις βόρειες Άλπεις της Ιταλίας, που εκτείνεται στο Νότιο Τιρόλο, το Τρεντίνο και το Μπελούνο, με 18 κορυφές που ξεπερνούν τα 3.000 μέτρα. Ο ανοιχτόχρωμος βράχος που τους δίνει το χρώμα και το όνομά τους ξεκίνησε ως τροπικό ατόλ πριν από περίπου 230 εκατομμύρια χρόνια, ενώ ολόκληρη η οροσειρά ανακηρύχθηκε Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO το 2009. Οι πλησιέστερες μεγάλες πόλεις-πύλες πρόσβασης είναι η Βενετία και το Ίνσμπρουκ, καθεμία σε απόσταση περίπου δύο ωρών από το κέντρο της οροσειράς.
Λίμνη Μπράιες
Η λίμνη Lago di Braies είναι πιθανώς η πιο γνωστή λίμνη στις Δολομίτες, η οποία σχηματίστηκε όταν μια κατολίσθηση φράξει τον ποταμό Braies. Κατά τη διάρκεια της ημέρας, πλήθη κόσμου περιβάλλουν την όχθη και περιμένουν στη σειρά για τις ξύλινες βάρκες με κουπιά. Ελάτε το βράδυ και η εικόνα αντιστρέφεται: οι βάρκες είναι αγκυροβολημένες σε σειρές, και μπορείτε να καθίσετε μόνοι σας παρατηρώντας το λεμβοστάσιο και τα ακίνητα σμαραγδένια νερά, ενώ το τελευταίο φως χάνεται πίσω από την βραχώδη πλαγιά.
Οι θρύλοι εδώ είναι μέρος του τοπίου. Ένας από αυτούς λέει ότι, όταν έχει πανσέληνο, τα βουνά πίσω από τη λίμνη ανοίγουν μια μυστική πύλη προς τον κάτω κόσμο. Σε μια έρημη ακτή το βράδυ, με το νερό να λειτουργεί ως τέλειος καθρέφτης, η ιστορία δεν φαίνεται καθόλου απίθανη.
Μισουρίνα
Η Μισουρίνα βρίσκεται σε υψόμετρο 1.754 μέτρων, και το πρώτο πράγμα που παρατηρείς είναι ο αέρας: στην περιοχή γύρω από τη λίμνη αποδίδονται παραδοσιακά θεραπευτικές ιδιότητες για αναπνευστικές παθήσεις, και ένα θεραπευτικό κέντρο λειτουργεί εδώ μέχρι και σήμερα. Μας πήρε λίγο χρόνο να συνηθίσουμε την αναπνοή σε αυτό το υψόμετρο· η θέα δεν βοηθούσε.
Σύμφωνα με τον μύθο, η λίμνη σχηματίστηκε από τα δάκρυα του γίγαντα βασιλιά Σοραπίσ, ο οποίος μεταμορφώθηκε σε βουνό για χάρη της κόρης του Μισουρίνα και έκλαψε όταν αυτή έπεσε από το χέρι του. Αντί για γίγαντες, βρήκαμε τη λίμνη να αντανακλά σαν τέλειος καθρέφτης το χωριό και τους γκρεμούς. Κάθε περίπατος γύρω από την πόλη αποκάλυπτε μια διαφορετική σύνθεση, καθώς τα βουνά υψώνονται από όλες τις πλευρές.
Ένα γήπεδο ποδοσφαίρου στα 1.754 μέτρα
Η εικόνα που μου έμεινε από τη Μισουρίνα δεν ήταν η λίμνη. Καθώς βγαίναμε από την πόλη προς το κέντρο αναπνευστικής θεραπείας, περνώντας δίπλα από ένα μικρό μοναστήρι, φτάσαμε σε ένα ανοιχτό λιβάδι με δύο ξεθωριασμένους στύλους γκολ να στέκονται στο γρασίδι, και πίσω τους έναν απότομο βράχο από Δολομίτη με τα σύννεφα να ξεχύνονται πάνω από τις κορυφές του.
Ένα γήπεδο ποδοσφαίρου στους πρόποδες των βουνών, σε υψόμετρο όπου αισθανόμασταν τον αραιό αέρα ακόμα και απλά περπατώντας. Το να παίζεις έναν ολόκληρο αγώνα εδώ πάνω πρέπει να αποτελεί μια ξεχωριστή μορφή προπόνησης· όπως λένε, η κίνηση σε τέτοια υψόμετρα ενδυναμώνει το σώμα. Δεν θα μπορούσα να φανταστώ ότι ένας τόσο γραφικός πυθμένας κοιλάδας θα χρησιμοποιούνταν για κάτι τόσο συνηθισμένο, και ακριβώς γι’ αυτό η φωτογραφία είναι τόσο επιτυχημένη.
Η Σάντα Μαδδαλένα και η οροσειρά Όντλε
Εδώ και καιρό ήθελα να φωτογραφίσω την εκκλησία της Σάντα Μαδδαλένα στο Βαλ ντι Φούνες με τις οδοντωτές κορυφές των Όντλε στο βάθος, φωτισμένες από το ζεστό φως του ηλιοβασιλέματος. Το βράδυ που επιτέλους ανεβήκαμε στο λόφο πάνω από το χωριό, ξέσπασε μια καταιγίδα. Μείναμε εκεί, ενώ το φως της καταιγίδας έσπαγε πάνω από την εκκλησία και τους πύργους, με μια ακτίνα ήλιου να διαπερνά τα σκοτεινά σύννεφα και να φωτίζει το καμπαναριό. Στη συνέχεια, βραχήκαμε ολόκληροι· η βροχή στις Δολομίτες είναι έντονη και δεν κάνει εκπτώσεις.
Κοιτάζοντας τη φωτογραφία τώρα, καταλαβαίνω ότι ήταν καλύτερα που το όνειρο για ένα ηλιόλουστο απόγευμα δεν πραγματοποιήθηκε. Στις αρχές Ιουνίου είχαμε το χωριό ολόκληρο για εμάς, σε ένα μέρος που περίμενα να μοιραστώ με μια σειρά από τρίποδα.
Κορυφή του Βαλάντρο
Το υπέροχο με την οδήγηση στις Δολομίτες είναι ότι η διαδρομή ξεπερνά πάντα τον προορισμό. Στο δρόμο προς το Lago di Braies, μια κοιλάδα άνοιξε στα αριστερά μας: ανθισμένα λιβάδια, ένα χαλικώδες μονοπάτι, παλιές ξύλινες καλύβες και η γυμνή πυραμίδα του Picco di Vallandro που υψωνόταν πάνω από το λιβάδι, το οποίο ονομάζεται Dürrenstein στη γερμανική πλευρά του χάρτη.
Σταματήσαμε, ακολουθήσαμε το μονοπάτι μέσα από το λιβάδι και αναρωτηθήκαμε για τις διάσπαρτες καλύβες, που βρίσκονται πολύ μακριά από οποιαδήποτε πίστα σκι για να εξυπηρετούν κάποια· πιθανότατα είναι παλιά αχυρώνα, από αυτά που βρίσκονται διάσπαρτα σε κάθε καλλιεργούμενο λιβάδι στο Νότιο Τιρόλο. Το πρόγραμμα της ημέρας άλλαξε για μισή ώρα, και η παράκαμψη υπερίσχυσε του προορισμού στην τελική επιλογή.
Λίμνη Antholzer See
Η λίμνη Antholzer See, η τρίτη μεγαλύτερη λίμνη του Νότιου Τιρόλου, βρίσκεται σε υψόμετρο 1.642 μέτρων κοντά στα αυστριακά σύνορα, με μια τυρκουάζ επιφάνεια που πλαισιώνεται από δασώδεις πλαγιές. Ο μύθος λέει ότι κάποτε υπήρχαν εδώ τρία ευημερούντα αγροκτήματα, των οποίων οι ιδιοκτήτες απέρριψαν έναν ζητιάνο· η κατάρα του πλημμύρισε τα χωράφια τρεις ημέρες αργότερα, και από τότε η λίμνη τα έχει καλύψει.
Φτάσαμε υπό βροχή, γεγονός που έλυσε το ζήτημα του κολυμπιού και της πεζοπορίας σε άγνωστα βουνά. Αντ’ αυτού, από μια ξύλινη πλατφόρμα παρατήρησης, έκανα μια φωτογραφία με μακρά έκθεση πάνω από τα τυρκουάζ νερά, με τα σύννεφα να σπινθηροβολούν πάνω από τις κορυφογραμμές. Η βόλτα γύρω από τη λίμνη παρέμεινε στη λίστα με τα πράγματα που πρέπει να κάνουμε, κάτι που αποτελεί έναν ακόμη λόγο για τον οποίο οι Δολομίτες παραμένουν σε κάθε λίστα που κρατάμε.
Πότε να επισκεφθείτε τις Δολομίτες
Οι αρχές Ιουνίου μας εξέπληξαν: η περιοχή ήταν σχεδόν άδεια, τα λιβάδια ήταν γεμάτα λουλούδια και ο καιρός άλλαζε ραγδαία, από ήλιο σε καταιγίδα μέσα σε μια ώρα. Ο Ιούλιος και ο Αύγουστος φέρνουν σταθερές διαδρομές και τα μεγαλύτερα πλήθη της χρονιάς, ειδικά στη λίμνη Lago di Braies, όπου νωρίς το πρωί και το βράδυ είναι οι πιο ήσυχες ώρες. Το φθινόπωρο χρωματίζει τα λάριχα χρυσά· ο χειμώνας μετατρέπει την περιοχή σε χιονοδρομικό κέντρο.
Όποια κι αν είναι η εποχή, ετοιμάστε τις αποσκευές σας για καιρικές ανατροπές. Μια φορά βραχήκαμε, μια φορά η βροχή μας ανάγκασε να διακόψουμε μια πεζοπορία, και οι δύο καλύτερες φωτογραφίες του ταξιδιού προέκυψαν ακριβώς από αυτές τις συνθήκες.
Φωτογράφιση στις Δολομίτες
Οι Δολομίτες ανταμείβουν την υπομονή με τις καιρικές συνθήκες και την προθυμία να σταματήσει κανείς το αυτοκίνητο. Η καταιγίδα στη Σάντα Μαδδαλένα, το έρημο απόγευμα στο Μπράιες, ο τυχαίος λειμώνας κάτω από το Πίκο ντι Βαλάντρο: τίποτα από όλα αυτά δεν ήταν προγραμματισμένο, και όλα ξεπέρασαν κάθε προσδοκία. Κάθε κοιλάδα κρύβει έναν μύθο, και οι λεζάντες γράφονται από μόνες τους.
Η εγγραφή στο Παγκόσμιο Κληρονομιά του 2009 καλύπτει εννέα ορεινά συστήματα, και ακόμη και ένα σύντομο ταξίδι αγγίζει πολλά από αυτά χωρίς κόπο· οι αποστάσεις είναι μικρές, και τα περάσματα μεταξύ τους αποτελούν μέρος του θεάματος. Η οροσειρά συνδυάζεται φυσικά με τις πόλεις που βρίσκονται από κάτω: ανεβήκαμε με το αυτοκίνητο από τις πεδιάδες που καλύπτονται στον πλήρη οδηγό της Βερόνας, ενώ η λιμνοθάλασσα του οδηγού της Βενετίας απέχει δύο ώρες από τις κορυφές, με την υπόλοιπη Ιταλία να απλώνεται προς τα νότια από αυτές.
Συχνές Ερωτήσεις
Πού βρίσκονται οι Δολομίτες και πώς φτάνει κανείς εκεί;
Οι Δολομίτες εκτείνονται στις βορειοανατολικές Άλπεις της Ιταλίας, σε ολόκληρο το Νότιο Τιρόλο, το Τρεντίνο και την επαρχία του Μπελούνο. Τα πλησιέστερα αεροδρόμια είναι της Βενετίας, της Βερόνας και του Ίνσμπρουκ, τα οποία απέχουν περίπου δύο ώρες οδικώς από την οροσειρά. Το αυτοκίνητο είναι ο πιο πρακτικός τρόπος πρόσβασης· οι πλησιέστεροι σιδηροδρομικοί κόμβοι είναι το Μπολτσάνο, το Μπρούνικο και οι λεωφορειακές συνδέσεις της Κορτίνα.
Ποια είναι η καλύτερη εποχή για να επισκεφτεί κανείς τις Δολομίτες;
Ο Ιούνιος προσφέρει ανθισμένα λιβάδια και λίγους επισκέπτες, με ασταθή καιρό το απόγευμα. Τον Ιούλιο και τον Αύγουστο τα μονοπάτια είναι πιο αξιόπιστα, αλλά και ο κόσμος περισσότερος. Στα τέλη Σεπτεμβρίου και τον Οκτώβριο τα λάριξ είναι χρυσαφένια και τα μονοπάτια ήσυχα. Από τον Δεκέμβριο έως τον Μάρτιο είναι η περίοδος του σκι. Για τους φωτογράφους, οι ενδιάμεσοι μήνες είναι οι καλύτεροι.
Χρειάζεστε αυτοκίνητο στις Δολομίτες;
Ουσιαστικά, ναι. Τα λεωφορεία συνδέουν τις κύριες πόλεις και ορισμένες λίμνες κατά τη διάρκεια της τουριστικής περιόδου, αλλά η γοητεία της περιοχής έγκειται στις κοιλάδες και τα περάσματα μεταξύ των προορισμών, καθώς και στην ελευθερία να σταματάς όποτε εμφανίζεται μια όμορφη θέα. Πολλές από τις καλύτερες φωτογραφίες του ταξιδιού μας ξεκίνησαν με μια απρογραμμάτιστη στάση στο δρόμο.
Μπορείτε να επισκεφθείτε τη λίμνη Μπράιες χωρίς πολυκοσμία;
Ναι, στις ώρες που η μέρα αρχίζει ή τελειώνει. Το μεσημέρι το καλοκαίρι, ο χώρος στάθμευσης είναι γεμάτος και οι όχθες γεμάτες κόσμο, ενώ τις τελευταίες περιόδους υψηλής τουριστικής κίνησης η πρόσβαση στον δρόμο της κοιλάδας έχει ρυθμιστεί στις ώρες αιχμής, οπότε ελέγξτε τους ισχύοντες κανόνες πριν ξεκινήσετε. Νωρίς το πρωί και το βράδυ, η λίμνη αδειάζει και τα σκάφη παραμένουν ακίνητα.
Μπορεί κανείς να κολυμπήσει στις λίμνες των Δολομιτών;
Το κολύμπι επιτρέπεται γενικά στη λίμνη Antholzer See και στις περισσότερες φυσικές λίμνες, αλλά το νερό παραμένει κρύο ακόμη και το καλοκαίρι· πρόκειται για αλπικές λίμνες που τροφοδοτούνται από το λιώσιμο του χιονιού σε υψόμετρο άνω των 1.400 μέτρων. Η λίμνη Lago di Braies απολαμβάνεται καλύτερα με βάρκα με κουπιά. Ελέγχετε πάντα την τοπική σήμανση, καθώς οι κανόνες διαφέρουν από λίμνη σε λίμνη.
Γιατί οι Δολομίτες έχουν ανακηρυχθεί Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO;
Λόγω της γεωλογίας και του τοπίου τους. Ο ανοιχτόχρωμος βράχος δολομίτη αποτελεί τα απολιθωμένα υπολείμματα ενός τροπικού ατόλου που χρονολογείται περίπου 230 εκατομμύρια χρόνια πριν, το οποίο ανυψώθηκε σχηματίζοντας 18 κορυφές ύψους άνω των 3.000 μέτρων, απότομους βράχους και ψηλά οροπέδια. Η UNESCO ενέταξε εννέα ορεινά συστήματα της οροσειράς στον κατάλογο το 2009 λόγω αυτών των χαρακτηριστικών.
