Dobre zdjęcie w dużej mierze zależy od dobrego planowania. Trzeba znaleźć odpowiednią lokalizację, wybrać najlepszą porę i w końcu tam dotrzeć. Ale czasami można planować, ile się chce, a mimo to wszystko idzie „nie tak”. Tak właśnie czułem się tego złocistego poranka w Pradze, patrząc na jej panoramę.
Już przed wyjazdem wiedziałem, że w Pradze nie będę miał zbyt wiele czasu na sen. Jest tu zbyt wiele pięknych widoków, a zbyt mało czasu, by uchwycić je wszystkie w odpowiednim świetle. Latem niebieska godzina wieczorem trwa do 23:00, a ta poranna zaczyna się już o 3:00 rano. Dlatego bardzo się ucieszyłem, gdy udało mi się zarezerwować mieszkanie przez AirBnB, położone tuż u podnóża zamku. To pozwoliło mi maksymalnie wykorzystać czas pomiędzy (no cóż, snem).
Budzik zadzwonił o 3:30 rano, bo przed wschodem słońca chciałem sfotografować puste uliczki. To coś, co po prostu nie jest możliwe wieczorem. Ale kiedy dotarłem do głównego wejścia do Zamku Praskiego, zaskoczyło mnie, że jest zamknięte. Jakoś założyłem, że na dziedziniec zamku można wejść o każdej porze – no cóż, najwyraźniej nie.
Każdy, kto był w Pradze i wie, gdzie zrobiono zdjęcie panoramy miasta, wie też, że przejście przez zamek zajęłoby zaledwie 10 minut. Ale obejście zamku… Cóż, dlatego zacząłem biec w dół wzgórza zamkowego, przez uliczki Małej Strany, a potem wzdłuż winnic z powrotem w górę do Zamku Praskiego. Nie ma mowy, żebym przegapił ten moment wschodzącego słońca!
Kiedy dotarłem do miejsca, które miałem na myśli, już przy pierwszym spojrzeniu na miasto nad Wełtawą wiedziałem, że poranny sprint był tego wart. Niebo przybrało intensywny pomarańczowy kolor, a serce Czech powoli budziło się do życia. Kiedy się odwróciłem, strażnik uprzejmie skinął mi głową. A bramy zamku nagle się otworzyły.
