Μια καλή φωτογραφία εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τον σωστό προγραμματισμό. Το να βρεις τη σωστή τοποθεσία, να καθορίσεις την καλύτερη ώρα και, τελικά, να φτάσεις εκεί. Αλλά μερικές φορές μπορείς να προγραμματίσεις όσο θέλεις, αλλά τελικά όλα πάνε «στραβά». Έτσι ένιωσα εκείνο το χρυσό πρωινό στην Πράγα, καθώς παρατηρούσα το πανόραμά της.
Ήξερα ήδη πριν το ταξίδι ότι δεν θα κοιμόμουν πολύ στην Πράγα. Υπάρχουν πάρα πολλά όμορφα τοπία και πολύ λίγος χρόνος για να τα αποτυπώσω όλα με το σωστό φως. Το καλοκαίρι, η μπλε ώρα το βράδυ διαρκεί μέχρι τις 11 μ.μ., ενώ η πρωινή ξεκινά ήδη στις 3 π.μ. Γι' αυτό χάρηκα πολύ όταν κατάφερα να κλείσω ένα διαμέρισμα μέσω του AirBnB, ακριβώς στους πρόποδες του κάστρου. Αυτό μου επέτρεψε να αξιοποιήσω στο έπακρο τον χρόνο μεταξύ (καλά, του ύπνου).
Το ξυπνητήρι μου χτύπησε στις 3:30 π.μ., γιατί πριν την ανατολή ήθελα να φωτογραφίσω τα άδεια σοκάκια. Κάτι που απλά δεν είναι δυνατό το βράδυ. Αλλά όταν έφτασα στην κύρια είσοδο του Κάστρου της Πράγας, ξαφνιάστηκα όταν είδα ότι ήταν κλειστή. Για κάποιο λόγο είχα υποθέσει ότι μπορούσες να μπεις στην αυλή του κάστρου οποιαδήποτε στιγμή – ναι, προφανώς όχι.
Όποιος έχει πάει στην Πράγα και ξέρει πού τραβήχτηκε η φωτογραφία του πανοράματος της Πράγας, ξέρει επίσης ότι η διαδρομή μέσα από το κάστρο θα διαρκούσε μόλις 10 λεπτά. Η διαδρομή γύρω από το κάστρο όμως… Λοιπόν, γι' αυτό άρχισα να τρέχω πάλι κάτω από τον λόφο του κάστρου, μέσα από τους δρόμους της Μάλα Στράνα και μετά στους αμπελώνες πάλι πάνω προς το Κάστρο της Πράγας. Δεν υπήρχε περίπτωση να χάσω αυτή τη στιγμή της ανατολής του ήλιου!
Μόλις έφτασα στο σημείο που είχα στο μυαλό μου, κατάλαβα με την πρώτη ματιά στην πόλη πάνω από τον ποταμό Βλτάβα ότι ο πρωινός σπριντ άξιζε τον κόπο. Ο ουρανός έγινε έντονα πορτοκαλί και η καρδιά της Βοημίας ξυπνούσε σιγά-σιγά. Όταν γύρισα, ένας φρουρός μου έκανε ένα ευγενικό νεύμα. Και οι πύλες του κάστρου άνοιξαν ξαφνικά.
