Een goede foto hangt voor een groot deel af van een goede planning. De juiste locatie vinden, het beste moment bepalen en er uiteindelijk ook nog eens komen. Maar soms kun je nog zo goed plannen, en toch loopt uiteindelijk alles ‘mis’. Zo voelde het op deze gouden ochtend in Praag, terwijl ik naar het panorama keek.
Ik wist al voor de reis dat ik in Praag niet veel slaap zou krijgen. Er zijn te veel mooie taferelen en te weinig tijd om ze allemaal in het juiste licht vast te leggen. In de zomer duurt het blauwe uur 's avonds tot 23.00 uur, terwijl dat 's ochtends al om 03.00 uur begint. Daarom was ik erg blij toen ik via Airbnb een appartement kon boeken, gelegen aan de voet van het kasteel. Daardoor kon ik de tijd tussen (nou ja, het slapen) optimaal benutten.
Mijn wekker ging om 3.30 uur af, want ik wilde voor zonsopgang de lege steegjes fotograferen. Iets wat 's avonds simpelweg niet mogelijk is. Maar toen ik bij de hoofdingang van de Praagse Burcht aankwam, was ik verbaasd dat die dicht was. Op de een of andere manier had ik aangenomen dat je op elk moment het kasteelterrein op kon – ja, blijkbaar niet.
Iedereen die in Praag is geweest en weet waar de foto van het panorama van Praag is genomen, weet ook dat de weg door het kasteel maar 10 minuten duurt. De weg eromheen echter… Nou ja, daarom begon ik de kasteelheuvel weer af te rennen, door de straten van Malá Strana en vervolgens bij de wijngaarden weer omhoog naar de Praagse Burcht. Ik wilde dit moment van de opkomende zon absoluut niet missen!
Toen ik eenmaal op de plek was aangekomen die ik in gedachten had, wist ik bij het eerste uitzicht over de stad aan de Moldau dat de ochtendsprint de moeite waard was geweest. De lucht kleurde krachtig oranje en het hart van Bohemen werd langzaam wakker. Toen ik me omdraaide, knikte een bewaker vriendelijk naar me. En de poorten van het kasteel gingen plotseling open.
