Καθώς ο ήλιος άρχιζε να δύει πάνω από την πανέμορφη πόλη της Σιουταδέλα, στη Μενόρκα, βρήκα τον εαυτό μου σε ένα μοναδικό ταξίδι.
Μαζί με τους φημισμένους φωτογράφους Άλμπερτ Ντρος και Ελία Λοκάρντι, ξενάγησα μια ομάδα στα δαιδαλώδη σοκάκια αυτού του μεσαιωνικού μεσογειακού στολιδιού. Ο προορισμός μας; Το φημισμένο Castell de Sant Nicolau στέκεται μεγαλοπρεπώς στην είσοδο του κόλπου, προσφέροντας εκπληκτική θέα και υπέροχες ευκαιρίες για φωτογράφιση.
Εξερευνώντας τη Σιουταδέλα: Μια μωσαϊκή εικόνα ιστορίας και πολιτισμού
Η ομάδα μας χωρίστηκε, με όλους να ανυπομονούν να εξερευνήσουν τη Σιουταδέλα μόνοι τους το απόγευμα. Μπήκα στο κέντρο της πόλης με τη φωτογραφική μου μηχανή, γοητευμένος από τα παλιά κτίρια και τον πολύχρωμο πολιτισμό της. Σε κάθε στροφή αποκαλυπτόταν μια νέα ιστορία, από τα μεσαιωνικά σοκάκια του Es Born μέχρι την πολυσύχναστη ακτή με τα παραδοσιακά ψαροκάικα.
Καθώς περνούσαν οι ώρες, οι δρόμοι μας ξανασυναντήθηκαν, αυτή τη φορά στους πρόποδες του Castell de Sant Nicolau. Το φρούριο φύλαγε την πόλη και μας προσκαλούσε να ανεβούμε τα παλιά σκαλοπάτια του για να θαυμάσουμε τη θέα από ψηλά. Όμως, καθώς πλησίαζα, περιμένοντας να δω τους συναδέλφους μου φωτογράφους να στήνουν τον εξοπλισμό τους για την τέλεια λήψη, αντίκρισα μια απροσδόκητη εικόνα.
Castell de Sant Nicolau: Μια ιστορία με δύο οπτικές γωνίες
Αντί για ένα πολυπληθές πλήθος λάτρεις των αστικών τοπίων, βρήκα μόνο τη γυναίκα μου, που περίμενε υπομονετικά στην πύλη του κάστρου. Ατάραχος, καδράρισα τη σκηνή μπροστά μου, αποτυπώνοντας τη χρυσή λάμψη του ηλιοβασιλέματος πάνω στις αρχαίες πέτρες. Ωστόσο, όταν κοίταξα γύρω μου, δεν μπόρεσα να συγκρατήσω ένα χαμόγελο βλέποντας ότι η παρέα μας είχε επιλέξει μια εντελώς διαφορετική θέση για να απολαύσει τη θέα.
Πολύ πιο κάτω, κάτω από τα βραχώδη βράχια που περιέβαλαν τον κόλπο, οι συνάδελφοί μου φωτογράφοι είχαν βρει το δικό τους κομμάτι παραδείσου. Οι φωτογραφικές μηχανές, στραμμένες προς τον ορίζοντα, αποτύπωναν την ακτογραμμή της Μενόρκα, με κάθε καρέ να αναδεικνύει τα διαφορετικά τοπία του νησιού.
Μάλλον δεν μετατρέπω τους φωτογράφους τοπίων σε φωτογράφους αστικών τοπίων 🙂
Εκείνη τη στιγμή, καθώς βρισκόμουν ανάμεσα στη διαχρονική αρχιτεκτονική της Ciutadella και το πανέμορφο περιβάλλον της, δεν μπορούσα παρά να νιώσω ευγνωμοσύνη. Με πλημμύρισε η ευγνωμοσύνη για την ευκαιρία που μου δόθηκε να εξερευνήσω αυτή την εξαιρετική γωνιά του κόσμου, ήδη για τέταρτη φορά στο πλαίσιο του PhotoPills camp.
Καθώς ο ήλιος έδυε στον ορίζοντα, έριξα μια τελευταία ματιά στο Castell de Sant Nicolau. Όπως το Favàritx και το Pont d’en Gil, στέκονταν εκεί ως μαρτυρία της διαχρονικής ομορφιάς της Μενόρκα.
Δείτε την άλλη ανάρτησή μου στο blog σχετικά με το πώς αποθανατίσαμε την ευθυγράμμιση του ήλιου με τον φάρο Farol do Bugio στη Λισαβόνα της Πορτογαλίας.
