Sommige plekken zijn zo iconisch en worden zo vaak gefotografeerd dat het voor mij bijna zinloos lijkt om ze te fotograferen; wat voor foto kan ik maken die anders is dan alle andere? Die plekken kunnen best intimiderend zijn, maar ik hou van de uitdaging om een bekende plek op een nieuwe manier te bekijken, om deze plekken zo te fotograferen dat het net anders genoeg is om de moeite waard te zijn. Op de veerboot in New York City had ik alleen al een dozijn foto’s van het Vrijheidsbeeld gemaakt, van dichtbij en gecentreerd, het soort foto dat iedereen maakt. Maar ik wilde iets breder; ik wilde het hele verhaal van de haven in één beeld, niet alleen het monument.
Die paar seconden waarin de haven perfect op één lijn ligt
Dus wachtte ik af. Terwijl de veerboot door het water vaart, is er een kort moment waarop de hoek precies perfect uitkomt: het standbeeld aan de ene kant, en daarachter de hele skyline van Lower Manhattan, met het One World Trade Center dat boven alles uittorent. Ik had maar een paar seconden voordat de boot weer van positie zou veranderen en de uitlijning van mijn onderwerpen verdwenen zou zijn.
Wat ik het mooiste vind aan deze foto is de schaal. Natuurlijk bestaat de skyline van Manhattan uit reuzen. Maar hier vallen ze in het niet bij het Vrijheidsbeeld. Zoals het beeld nu in beeld is, lijkt het alsof ze voor de skyline staat en erover waakt. Haar fakkel steekt precies aan de rand van het beeld omhoog, en de skyline ligt laag en breed achter haar. Het was geen compositie die ik tot in de puntjes had gepland. Het is gewoon het geluk dat een fotograaf soms treft als je de juiste plek op het water vindt en het perspectief het verhaal laat vertellen.
Het is een foto die je stilletjes raakt, vooral met het One World Trade Center in beeld. Het was niet mijn bedoeling om een statement te maken over veerkracht of bescherming. Maar toen ik het eenmaal op het scherm zag, wist ik dat het bijzonder was: het Vrijheidsbeeld als beschermster en wachter, de skyline die weer is opgebouwd en hoog achter haar uittorent.
Het is een eenvoudige foto. Er kwam geen speciale lens aan te pas, geen lange belichtingstijd. Het vergde alleen maar geduld en perfecte timing op een varende boot. Veerboten stoppen niet zodat jij de perfecte foto kunt maken, en je moet altijd rekening houden met het schommelen en slingeren van het water, de wind of andere passagiers die onbedoeld in beeld komen net op het moment dat je op de sluiter drukt. Om beide bezienswaardigheden scherp en recht in beeld te krijgen, waren een paar opnames nodig, plus een beetje geluk. Even later tijdens dezelfde overtocht dreef een zeilboot in een ander beeld en gaf me een heel ander perspectief op dezelfde skyline.
Ik blijf terugkomen bij deze foto, zelfs meer dan bij sommige andere die ik van de haven heb gemaakt en die technisch gezien perfecter zijn. Het is niet het meest dramatische licht of de meest verzadigde kleur. Maar het legt wel iets onbeschrijfbaars vast over New York City: de manier waarop de geschiedenis en de skyline van de stad vlak naast elkaar liggen, duizenden verhalen weergegeven in glas en staal, dicht genoeg bij elkaar om in één enkel beeld te passen.
