verborgen pareltjes
Laatst bijgewerkt: 14 mei 2026
geschreven door Daria Trinkhaus, foto’s door Nico Trinkhaus
Een gids voor 7 ondergewaardeerde Europese steden, verborgen pareltjes.
In een tijd waarin algoritmen bepalen welke steden we bezoeken en wat we mooi vinden, is het moeilijk om verborgen pareltjes te vinden die nog niet miljoenen keren zijn gefotografeerd. Parijs, Rome en Madrid zijn de voor de hand liggende bestemmingen in Europa. Minder voor de hand liggend zijn echter Plovdiv, Leipzig en Évora – wat niet wil zeggen dat ze niet net zo betoverend kunnen zijn als de grote steden van Europa.
De onderstaande lijst met 7 ondergewaardeerde Europese steden bevat plekken waar je een oud stadion onder een H&M-winkel kunt ontdekken. Misschien word je wel vroeg wakker door het gezang van de lokale bevolking die trots de eeuwenoude traditie van de Palio viert. Waar je je plotseling realiseert dat je in het restaurant zit waar Goethe 'Faust' schreef. Of je bevindt je boven de wolken op een plek die sinds de middeleeuwen zijn onafhankelijkheid heeft behouden. Of ontdek een stad waar de lokale bevolking geen bloedige, maar een humoristische vorm van rebellie tegen het regime heeft gevonden.
Inhoudsopgave
Reisjournalist
Daria Trinkhaus is een schrijfster die er dol op is om de verborgen verhalen achter elke plek die ze bezoekt te ontdekken.
1. Plovdiv, Bulgarije
Deze foto is net na zonsondergang genomen, op dat vluchtige moment waarop de stadslichten beginnen te gloeien, maar de lucht nog niet helemaal donker is. Op de heuvel rechts staat het Alyosha-monument, een Sovjet-gedenkteken dat het stadsbeeld een zekere plechtigheid geeft, vooral als de zachte lichten de helling volgen.
De geschiedenis van deze regio gaat zo’n 8.000 jaar terug, en Plovdiv wordt gezien als een van de oudste steden van Europa die altijd bewoond is gebleven. Hier hebben de Thraciërs, Grieken, Byzantijnen, Romeinen en Ottomanen gewoond. Tegenwoordig is deze rijke geschiedenis verweven met het weefsel van de moderne, bruisende stad.
Bulgaarse architectuur en decoratieve kunsten
Dit statige gebouw is het stadhuis van Plovdiv, gelegen in het hart van het Stefan Stambolov-plein. Het plein zelf is een historische plek waar ooit Romeinse baden stonden en later de Aladzha-moskee uit het Ottomaanse tijdperk, voordat het een maatschappelijk en cultureel centrum werd.
Plovdiv ligt, net als veel Europese steden (Rome, Praag), op zeven heuvels, waardoor het centrum bestaat uit een charmant doolhof van oude, kronkelende straatjes. Het is echter de moeite waard om even geduld te hebben en bijvoorbeeld naar de Ambachtsstraat te klimmen, waar ambachtslieden hun waren verkopen. Stop even om de Bulgaarse muurschilderingen bij Mavlevi Hane (een voormalig moslimklooster) te bewonderen, en bezoek daarna het rijk versierde Regionaal Museum voor Etnografie en het Hindiyan-huis.
En als het gouden licht van de straatlantaarns 's avonds het Stefan Stambolov-plein verlicht, stop dan even voor het stadhuis van Plovdiv en geniet van de sfeer van deze bruisende stad.
Een oud stadion onder H&M
Plovdiv is een stad waarvan de oude monumenten zich kunnen meten met veel beroemde bezienswaardigheden in Griekenland of Italië. Een daarvan is het oude stadion van Philippopolis, dat midden in het stadscentrum ligt. Het stadion werd gebouwd in de 2e eeuw na Christus, toen de stad de hoofdstad was van de Romeinse provincie Thracië. Het is interessant om te weten dat het stadion onder de huidige winkelstraat ligt en bijvoorbeeld via de H&M-winkel te bereiken is…
Romeinse ruïnes als speeltuin
Het Forum Romanum en het Odeon zijn voorbeelden van plekken waar het heden en de oude geschiedenis naadloos in elkaar overvloeien. Het is opvallend dat deze ruïnes midden tussen moderne gebouwen staan en niet zijn afgezet; je kunt het terrein gratis betreden. Daardoor brengen de lokale bewoners hier graag zonnige middagen door en spelen kinderen tussen de ruïnes alsof het een speeltuin is.
Het Romeinse theater van Philippopolis is het best bewaarde Romeinse amfitheater ter wereld. Het werd gebouwd in de 1e eeuw na Christus. Tegenwoordig wordt het gebouw gebruikt als concertzaal en kun je het terrein tegen een kleine vergoeding betreden. Maar als het mooi weer is, is het heerlijk om in een van de cafés bij de ingang van het theater te zitten en de pracht ervan te bewonderen terwijl je geniet van een kopje koffie in de middag.
2. Wrocław, Polen
Wroclaw is de op drie na grootste stad van Polen. In februari 2021 werd Wroclaw door een van de tijdschriften van de Financial Times op de eerste plaats gezet in het rapport „Global Cities of the Future 2021/2022”, in de categorie van middelgrote en kleine steden wereldwijd.
Wrocław is momenteel de op twee na grootste stad van Polen, na Warschau en Krakau. En hoewel de cultuur, geschiedenis en architectuur van de stad uniek zijn, wordt Wrocław vaak over het hoofd gezien op de lijstjes van internationale toeristen met plekken die ze willen bezoeken. Een ondergewaardeerde Europese stad.
Bruggen die werelden met elkaar verbinden
Een bezoek in december, vlak voor Kerstmis, was bijzonder magisch. De Tumski-brug was versierd met kerstversieringen, wat een gezellige kerstsfeer creëerde.
De boog van de Tumski-brug tijdens Kerstmis omlijstte de kathedraal van Wrocław perfect, en de lijnen van de constructie leken je blik er rechtstreeks naartoe te leiden.
Wrocław wordt vaak het Venetië van het Noorden genoemd – de stad ligt verspreid over 12 eilanden die met elkaar verbonden zijn door meer dan 120 bruggen en loopbruggen. De bruggen zijn stuk voor stuk monumenten op zich – sommige zijn van koper en rijk versierd, andere hebben een industriële uitstraling en weer andere zijn modern. Er wordt wel gezegd dat de bruggen van Wrocław verschillende werelden met elkaar verbinden: het historische centrum en de moderne woonwijken, of de universiteit en het Gotische Eiland.
Een wandeling door de eeuwen heen en de lantaarnwachter
Wist je dat Wrocław een van de grootste marktpleinen van Europa heeft en dat het stadhuis daar het grootste van Polen is? Nou, dat wist ik nog niet… Wat ik wel wist, is dat je, als je je ogen sluit, de geluiden van vroeger kunt horen in het hart van deze moderne stad.
Wrocław heeft een heel bewogen geschiedenis. Door de eeuwen heen heeft de stad deel uitgemaakt van Polen, Tsjechië, Oostenrijk en Pruisen. Na de Tweede Wereldoorlog vond er een grote bevolkingsverplaatsing plaats tussen de Duitse en Poolse bevolkingsgroepen. Door deze politieke veranderingen is de architectuur van Wrocław een bijzondere mix van stijlen geworden, en heeft de cultuur van de stad een uniek karakter gekregen in vergelijking met andere Poolse steden.
Het Marktplein is het kloppende hart van Wrocław. Het is een van de grootste middeleeuwse marktpleinen van Europa, met karakteristieke, kleurrijke herenhuizen. Het middelpunt van het plein is het gotische stadhuis. Hier, ‘bij de schandpaal’, komen de locals ’s avonds samen om de avond te beginnen.
Aan de rand van het stadscentrum liggen de universiteitsgebouwen, met het hoofdgebouw in laatbarokke stijl en de 'Leopoldina-zaal' – vol met fresco's, beeldhouwwerken en vergulde details.
Cathedral Island en de Tumski-brug, gelegen in het hart van Wrocław, Polen, vormen een schilderachtig stukje landschap met een rijke geschiedenis.
Omringd door geplaveide straatjes en middeleeuwse gebouwen, betoverde het me als een herinnering aan de rijke geschiedenis van de stad. Het tafereel werd nog magischer door de lantaarnopsteker die elke avond de gaslantaarns aanstak.
Vlakbij ligt Ostrów Tumski – het oudste deel van de stad. Het is een eiland met een vredige, bijna sacrale sfeer. De overheersende bouwstijl is gotisch, en de belangrijkste bezienswaardigheid is de Sint-Johannes-de-Doperkathedraal, die dateert uit de 13e tot 14e eeuw.
Leuk weetje: de straatlantaarns op Ostrów worden elke dag met de hand aangestoken door een lantaarnopzichter.
De dwergen van Wrocław en een wapen tegen het regime
Het meest charmante aan Wrocław zijn ongetwijfeld de dwergen. Dit zijn beeldjes die amper tot aan je knieën reiken. Elk beeldje heeft zijn eigen naam, beroep en kenmerk. Naar verluidt staan er tegenwoordig wel 1.000 dwergen verspreid over de stad. Ze worden gefinancierd door universiteiten, instellingen en bedrijven.
De dwergen zijn gemaakt ter ere van de Oranje Alternatief. Dit was een verzetsbeweging tegen het communisme in de jaren 80. De activisten gebruikten humor om de absurditeiten van de toenmalige autoriteiten aan de kaak te stellen. Zo schilderden ze bijvoorbeeld politieke slogans op straat over met dwergfiguurtjes. We kunnen ons alleen maar voorstellen hoe komisch het eruit moet hebben gezien toen de milities een als dwerg verkleedde ‘vandaal’ achterna zaten.
3. Zakopane, Polen
Zakopane, een klein stadje aan de voet van het Tatra-gebergte. Het trekt bezoekers aan die graag het prachtige landschap, de rijke geschiedenis en de spannende outdooravonturen willen ontdekken. De winterhoofdstad van Polen telt zo’n 27.000 inwoners.
Van het panoramische uitzicht vanaf de Gubałówka-heuvel tot wandelen door de met sneeuw bedekte Strążyska-vallei: mijn reis naar het besneeuwde Zakopane zat vol bijzondere momenten, die ik allemaal met mijn camera heb vastgelegd.
Zakopane is bij de Polen erg bekend en geliefd. Maar afgezien van hier en daar een woordje Slowaaks of Tsjechisch, hoor je op straat zelden andere vreemde talen. Toch verschilt de sfeer in de stad niet van die in andere skioorden in de Alpen.
Het avant-gardistische Montmartre van Polen
De kapel op de Gubałówka in Zakopane is niet alleen een schilderachtig herkenningspunt; het is een symbool van geloof en doorzettingsvermogen. De kapel, die in 1961 door Marianna en Władysław Bachleda als dankoffer werd ontworpen, getuigt van hun dankbaarheid dat ze de verwoestingen van de Tweede Wereldoorlog hebben overleefd.
Zakopane ligt aan de voet van het Tatra-gebergte. Dit is het enige gebergte van alpiene aard in Polen. De eerste vermeldingen van Zakopane dateren uit de 18e eeuw, toen het nog maar een klein bergdorpje was. In de 19e eeuw ontdekten Poolse schilders en schrijvers echter het unieke karakter van de plaats. Al snel werd Zakopane een bestemming voor de Poolse intellectuele elite, net zoals Montmartre in Parijs dat was voor de Franse avant-garde.
De grootste invloed op de populariteit van Zakopane in de 19e eeuw was Stanisław Witkiewicz (schilder, schrijver, kunstcriticus) en zijn zoon “Witkacy” (filosoof, avant-gardeschrijver en schilder). Witkiewicz was gefascineerd door de volkscultuur van de bergbewoners, en hij wordt gezien als de grondlegger van de Zakopane-stijl.
De belangrijkste kenmerken van de Zakopane-stijl zijn: hout als belangrijkste bouwmateriaal, karakteristieke steile daken, grote houten veranda’s die gasten verwelkomen, en adembenemend rijke houtsnijwerken met planten- en geometrische motieven.
Een modern resort en de zoektocht naar authenticiteit
Even wat info over Kasprowy Wierch voor wie hem nog niet kent. Kasprowy Wierch, een berg van 1987 meter hoog, ligt in het West-Tatra-gebergte. Hij ligt op de grens tussen Polen en Slowakije. Hij wordt al heel lang bezocht, maar pas de laatste decennia heeft hij de titel van meest bezochte bergtop in de regio verdiend.
Misschien deels omdat de route naar de top vrij toegankelijk is (wat niet betekent dat het supermakkelijk is – en je moet ook geschikt schoeisel hebben). Of misschien deels omdat je Kasprowy Wierch met de gondel kunt bereiken.
Zakopane is een modern vakantieoord, een centrum voor wintersport en een uitvalsbasis om het Tatra-gebergte te verkennen. Tot de mooiste plekken in de Tatra die vanuit Zakopane bereikbaar zijn, behoren: Morskie Oko en de Vallei van de Vijf Meren. De toppen Kasprowy Wierch en Gubałówka zijn met de kabelbaan te bereiken. En dan mogen we Giewont natuurlijk niet vergeten – een bergtop die veel Polen stiekem willen bedwingen.
Het was ons tweede bezoek aan Zakopane in Polen. We waren al eens in het Tatra-gebergte geweest in november 2014, toen de ‘halne’-winden net begonnen te waaien. Deze keer wilden we de Tatra in de zomer zien en een stukje wandelen zonder het risico te lopen door de wind weggeblazen te worden.
In augustus konden we naar de toppen klimmen, zoals bijvoorbeeld naar de 'Kasprowy Wierch'. Maar niet alleen het bereiken van de top verbaasde ons, ook de uitzichten onderweg, zoals bij deze hut in Hala Gasienicowa, waren voor ons de belangrijkste attractie.
Het hedendaagse Zakopane is echter een stad vol contrasten. Enerzijds streven de inwoners van Zakopane ernaar de authenticiteit van de bergcultuur te behouden – in taal, muziek, mentaliteit en keuken. Anderzijds past de stad zich, net als elk ander vakantieoord, aan aan de moderne toeristen en hun commerciële verwachtingen.
En hoewel Zakopane vooral bekend is onder Polen, is het nog niet ontdekt door internationale toeristen. Misschien is dat wel de reden waarom het de moeite waard is om snel naar deze plek te gaan, nu de authenticiteit nog verweven is met de realiteit.
4. Leipzig, Duitsland
De stad Leipzig in Duitsland was gehuld in een vredige stilte, die alleen af en toe door een ver geluid werd doorbroken. Er lag nog steeds een dikke deken van duisternis over de stad, maar de vroege ochtendkou herinnerde je eraan dat de zon elk moment kon opkomen.
Het nieuwe stadhuis van Leipzig, met zijn rijke geschiedenis en prachtige architectuur, is een symbool van het levendige verleden van de stad. Elke baksteen en elke steen vertelt een verhaal over vervlogen tijden, wat bijdraagt aan de charme van het gebouw. De indrukwekkende uitstraling van het gebouw is een belichaming van de veerkrachtige geest en de blijvende charme van Leipzig.
Leipzig was de geliefde stad van Johann Sebastian Bach. Hier componeerde de musicus meer dan 25 jaar lang zijn werken. Eeuwenlang was Leipzig een belangrijk knooppunt op handelsroutes en een ontmoetingsplaats voor de jonge intelligentsia. In de 18e eeuw werd de stad zelfs wel ‘Klein-Parijs’ genoemd. Tegenwoordig krijg je echter de indruk dat je er op internationale toeristenforums weinig over hoort. En dat is zonde.
Een voormalig centrum van handel, wetenschap en cultuur
Stadsfotografie tijdens de kerstdagen is zowel een zegen als een vloek. Het voordeel: je komt veel prachtige kerstversieringen tegen die de foto’s een mooie en unieke uitstraling geven. Het nadeel: grote pleinen zijn vaak ontoegankelijk vanwege tijdelijke kerstmarkten. Beide waren het geval bij het Oude Stadhuis in Leipzig.
Leipzig kreeg al in 1165 stadsrechten en dankzij de strategische ligging groeide de stad al snel uit tot een van de belangrijkste handelscentra van Midden-Europa.
In 1409 werd de Universiteit van Leipzig opgericht – een van de oudste in Europa. Vanaf dat moment trok de stad niet alleen kooplieden aan, maar ook geleerden, kunstenaars en musici. En dankzij het werk van Johann Sebastian Bach werd Leipzig ook een van de belangrijkste muziekcentra van Duitsland.
Waar Faust geboren is
Zodra we in Leipzig aankwamen, kregen we trek. Ik zocht even op Tripadvisor en vond een restaurant genaamd „Auerbachs Keller“ in de Mädlerpassage. Dus gingen we op pad om het centrum van Leipzig te verkennen.
Dit is het verhaal over het restaurant dat we per ongeluk kozen voor ons diner tijdens ons verblijf van één nacht in Leipzig: Toen Goethe nog student was, dronk hij hier graag een biertje. Hier zag hij de twee schilderijen over Dr. Faustus. En zo werd de Auerbachs Keller uiteindelijk de enige locatie uit de echte wereld die in zijn legendarische Faust wordt genoemd.
Johann Wolfgang von Goethe, een wereldberoemde schrijver, kwam in 1765 naar Leipzig. Hier begon hij zijn rechtenstudie en beleefde hij zijn eerste liefdes en liefdesverdriet. In Leipzig begon hij zijn literaire carrière en werkte hij aan een project dat hem 60 jaar van zijn leven zou bezighouden.
In die tijd was Goethe vooral dol op Auerbach's Keller. Dit restaurant vormt ook het decor voor een van de beroemdste scènes uit “Faust”, waarin de alchemist Faust en de duivel Mephistopheles een groep feestende studenten tegenkomen. Deze scène was bedoeld om het contrast te benadrukken tussen het aardse leven van de studenten en de filosofische zoektocht naar zingeving.
Interessant genoeg bestaat Auerbach's Keller nog steeds. En als je het geluk hebt een vrije tafel te vinden, kun je gaan zitten waar de jonge Goethe waarschijnlijk zat, terwijl hij de eerste scènes van zijn monumentale werk schreef.
19e-eeuwse sfeer en moderne kunst
Het centraal station van Leipzig ziet er tijdens de kerstperiode in Duitsland ’s ochtends vroeg heel anders uit. Ik ben op een winterochtend net na 7 uur deze foto gaan maken, toen de stad nog stil was en het licht zacht. Dat moment van de dag is belangrijk voor me, vooral in de winter, omdat alles dan rustiger en eerlijker aanvoelt.
Ik heb altijd al van kasseien gehouden, dus ik heb de compositie laag gehouden. Ik wilde meer details uit de stenen halen en de weg op natuurlijke wijze naar het station laten leiden. Door dichter bij de grond te zitten, voelde de scène meeslepender aan, bijna alsof je zelf het beeld binnenloopt.
De architectuur van Leipzig wordt vooral gekenmerkt door rijk versierde 19e-eeuwse herenhuizen, geïnspireerd door vroegere stijlen (de renaissance, barok en gotiek). Ook de industrialisatie heeft zijn stempel gedrukt op de architectuur van Leipzig. Tegenwoordig worden deze industriële panden gerenoveerd en vormen ze de thuisbasis van de groeiende kunstscene van Leipzig.
5. Évora, Portugal
Volgens de legende verscheen de Maagd Maria in een brandende struik op de plek waar nu het klooster van Espinheiro staat. Sindsdien is deze plek een bestemming geworden voor talloze pelgrims.
Om deze plek te eren, bouwde de Orde van Sint-Jerónimo hier in de 15e eeuw een kerk en later een klooster. Het klooster kreeg zijn glans door de bezoeken van verschillende Portugese koningen. Voor hun verblijf werden er speciale kamers gebouwd waar de koninklijke familie kon overnachten.
Évora ligt in de regio Alentejo en is een van de best bewaarde historische steden van Portugal. In 1986 werd de stad opgenomen op de Werelderfgoedlijst van UNESCO als een uitzonderlijk voorbeeld van een stad waar opeenvolgende lagen van de Europese geschiedenis bewaard zijn gebleven – van de Romeinse tijd tot de moderne tijd. Ondanks het historische belang zijn het echter vooral de lokale bewoners die door de oude straten slenteren. Het is absoluut een ondergewaardeerde Europese stad.
Het Romeinse verleden: een onlosmakelijk onderdeel van de stad
Al in de Romeinse tijd, tijdens het bewind van keizer Augustus (1e eeuw v.Chr.), was ‘Liberalitas Julia’ een belangrijk bestuurs- en handelscentrum van de provincie Lusitania. Uit deze periode stamt de goed bewaarde Romeinse tempel ‘Templo de Diana’. De tempel, met zijn Korinthische zuilen, staat midden in het centrum en vormt een natuurlijk, open onderdeel van het stadsbeeld. Interessant genoeg zijn op sommige stenen nog sporen te zien van de spelen die hier in de oudheid werden gehouden.
Andere sporen van de Romeinse aanwezigheid zijn onder meer fragmenten van de stadsmuren en de overblijfselen van baden die verborgen liggen onder de moderne stad.
Een architecturaal model voor de overzeese koloniën
In de 15e en 16e eeuw was Évora een van de belangrijkste koninklijke residenties, een belangrijk centrum van cultuur en wetenschap, en had het een grote invloed op de ontwikkeling van Portugal tijdens zijn bloeiperiode.
Interessant genoeg vormden de gebouwen van Évora een inspiratiebron voor de koloniale architectuur. Zoals UNESCO opmerkt, beïnvloedde de architecturale stijl van Évora steden die door de Portugezen buiten Europa werden gebouwd, bijvoorbeeld in Zuid-Amerika en Afrika.
“Wij, de botten die hier liggen, wachten op die van jou”
Meer dan 5000 botten bedekken de muren en zuilen van deze Bottenkapel in Évora. Deze botten komen uit de middeleeuwse graven van de burgers van de stad. Het hele bouwwerk blijft staan dankzij het cement waarin de botten, gerangschikt in verschillende patronen, zijn verwerkt.
Dit is de inscriptie boven de ingang van de Bottenkapel in Évora. De Capela dos Ossos is de bekendste bezienswaardigheid van de stad. De kapel is bekleed met menselijke botten en schedels. De franciscanen richtten deze plek in toen de begraafplaatsen in de omgeving vol raakten. De betekenis ervan droeg een typisch barokke boodschap uit: „memento mori“. Het leven is kwetsbaar, en de dood raakt iedereen.
Het rustige leven in de Alentejo en het koninklijke bed
Het tempo van het leven in Évora is typerend voor de hele Alentejo-regio: rustig, in harmonie met de natuur en een beetje nostalgisch. In deze stad vind je niets van de drukte van Lissabon of de haast van Porto terug; het leven gaat hier gewoon zijn eigen gang. Ook zijn er geen hordes toeristen. Évora is op internationaal vlak echt een ondergewaardeerde stad.
De Alentejo is een van de warmste regio's van Portugal, wat betekent dat de zomermiddagen bijna slaperig zijn en de stad pas 's avonds tot leven komt, wanneer de lokale bevolking samenkomt in de lokale cafés en restaurants. De keuken van de Alentejo is erg rustiek – gebaseerd op olijfolie, brood, kruiden en lokale wijnen.
We ontdekten dat het in Portugal heel gewoon is geworden om hotels te runnen op historische locaties. Een van die hotels is het Convento do Espinheiro, net buiten Évora in de Alentejo.
Vanuit Lissabon is het maar een uurtje rijden. Het werd al snel onze favoriete plek voor een weekendje weg als we even onze gedachten wilden verzetten.
Als je bij het Convento do Espinheiro aankomt, waan je je in het verleden. Als je in de oude vleugel verblijft – zoals wij altijd doen – verblijf je precies waar de monniken vroeger woonden. Of, als je voor de suite kiest, waar de koningen verbleven.
In Évora kun je ook overnachten op een plek waar vroeger koningen sliepen, bijvoorbeeld in het hotel Convento Espinheiro — een voormalig klooster waar de Portugese koninklijke familie vroeger verbleef.
6. Siena
Het Piazza Il Campo in Siena is een drukke plek, maar voordat de zon opkomt, wordt het er heel rustig. Op dit moment word je niet afgeleid door het dagelijkse leven in de stad, zodat je je kunt concentreren op de details van de compositie hierboven. Totdat je de zonnestraal op je scherm ziet verschijnen en het plein weer tot leven komt.
De eerste stad die in je opkomt als je aan Toscane denkt, is Florence. Toch wordt Siena, de eeuwenoude rivaal van de stad van de Medici, vaak over het hoofd gezien of slechts als een dagtrip beschouwd. Nochtans is het juist Siena dat op de Werelderfgoedlijst van UNESCO staat als een zeldzaam voorbeeld van een samenhangende middeleeuwse stedenbouwkundige visie. De architectuur, cultuur en tradities van Siena (waaronder de Palio di Siena) verdienen ongetwijfeld meer aandacht.
De neefjes van de stichter van Rome en andere verhalen
De omgeving van Siena werd oorspronkelijk rond de 9e tot 4e eeuw v.Chr. bewoond door de Etrusken. Volgens de legende werd Siena zelf gesticht door Senius en Aschius, de neven van Romulus, de stichter van Rome en de moordenaar van hun vader Remus.
Siena bereikte het hoogtepunt van zijn belang tijdens de middeleeuwen en de renaissance, toen het functioneerde als een onafhankelijke republiek. De economie van de stad was toen voornamelijk gebaseerd op de wolproductie, die naar heel Europa werd geëxporteerd. Bovendien bevorderde de ligging op het kruispunt van vele handelsroutes de ontwikkeling van de stad. Het was tijdens deze periode dat Siena een rivaal van Florence werd, wat leidde tot talrijke conflicten die later bekendstonden als de ‘Italiaanse Oorlogen’.
Vanuit ons charmante hostel, dat gunstig gelegen was in het hart van de stad, genoten we van het spectaculaire uitzicht. Ik ging eropuit om de kathedraal van Siena in al haar kleurrijke pracht te fotograferen terwijl de zon boven de stad opkwam en de hele omgeving in een zacht gouden licht hulde. Terwijl ik omhoog keek naar de hoge torens en de gedetailleerde marmeren versieringen aan de voorkant van het gebouw, werd ik overweldigd door de sacrale sfeer en de artistieke uitstraling van deze plek.
Een middeleeuwse rivaliteit tussen de inwoners van de stad
De Palio di Siena is een paardenrace waarvan de traditie teruggaat tot de middeleeuwen. Siena was van oudsher verdeeld (en is dat nog steeds) in 17 wijken die bekendstaan als ‘contrade’. Dit zijn buurten die elk worden vertegenwoordigd door een symbolisch dier. En echt waar: de bewoners van de contrade zijn trots op hun eigen identiteit.
Tijdens de Palio is de rivaliteit tussen de contrade op zijn hoogtepunt. Van de 17 contrade worden er 10 willekeurig geloot om hun paarden in de race te laten meedoen. De Palio vindt twee keer per jaar plaats – op 2 juli en 16 augustus – en hoewel de race zelf misschien maar 90 seconden duurt, duren de voorbereidingen en feestelijkheden dagenlang.
Op de dag van de race word je misschien 's ochtends vroeg wakker van het geluid van luide trommels en het opzwepende gezang van de contrada, terwijl ze gaan bidden of hun paarden naar het Piazza del Campo begeleiden. De optochten van inwoners in traditionele klederdracht, in de kleuren van hun wijk, zijn een spectaculair gezicht. Menigten lokale bewoners trekken door de middeleeuwse straten van Siena, volgens de eeuwenoude gebruiken van hun voorouders. Dit evenement is niet voor toeristen, maar voor de tradities en eer van de stad.
7. San Marino
Het complex van de stadsmuren, de drie torens en het stadscentrum van San Marino zelf is uitgeroepen tot UNESCO-werelderfgoed. Het gerucht gaat echter dat het het minst bezochte land ter wereld is.
San Marino is officieel een staat. Het hart ervan wordt echter gevormd door de gelijknamige hoofdstad: Città di San Marino. De stad ligt op de Monte Titano (739 m) en telt ongeveer 4.000 inwoners. Het historische centrum van de hoofdstad van San Marino staat op de Werelderfgoedlijst van UNESCO. En hoewel het een populaire bestemming is voor Italianen, wordt San Marino op internationaal vlak zeker ondergewaardeerd.
Een Europees symbool van onafhankelijkheid
San Marino is op de UNESCO-lijst geplaatst als symbool van de ononderbroken traditie van een onafhankelijke republiek die teruggaat tot de middeleeuwen. Dat betekent echter niet dat er nooit iemand heeft geprobeerd het land te onderwerpen. Maar dankzij het bescheiden grondgebied, de bergachtige ligging, de stevige vestingwerken en vooral het vredelievende karakter en de diplomatieke neutraliteit van San Marino heeft de staat eeuwenlang zijn onafhankelijkheid weten te behouden.
Een stad in de wolken
Om het historische centrum van Città di San Marino te bereiken, moet je over kronkelige bergwegen rijden, waarbij adrenaline en een drukgevoel in je oren je tijdens deze tocht voortdurend vergezellen. Maar zodra je de top bereikt, heb je het gevoel alsof je naar een andere wereld bent getransporteerd. Vanaf talrijke uitkijkpunten kun je genieten van een ongeëvenaard uitzicht op het Italiaanse landschap en de Apennijnen. En bij zonsopgang heb je het gevoel dat je boven de wolken staat in kristalhelder licht, met frisse berglucht in je longen.
Het Palazzo Pubblico, ook wel bekend als het ‘openbare paleis’. Dit 19e-eeuwse gebouw is de zetel van de regering van San Marino, een land dat volledig door Italië wordt omringd. Je ziet het afgebeeld op de munt van twee euro.
San Marino is een fascinerend land. Het is slechts 62 vierkante kilometer groot en telt 33.000 inwoners. Je zou denken dat het een gewone stad is. Maar zodra je de grens oversteekt, waan je je in een andere wereld. Het is vermeldenswaard dat het centrum op de nek van de berg 'Titano' ligt, op een hoogte van 739 meter boven zeeniveau. Dus als je de stad binnenkomt, krijg je het gevoel dat je zo de wolken bereikt. Bovendien hangt in de stad zelf de trots van 'libertà' – vrijheid/onafhankelijkheid – bijna in de lucht.
Door de ligging in de bergen en het feit dat er nooit oorlogen zijn geweest, heeft het historische centrum zijn middeleeuwse en renaissancistische karakter grotendeels behouden. De belangrijkste toeristische trekpleisters zijn natuurlijk de historische stadsmuren met drie torens, het fort Guaita, het Palazzo Pubblico (het regeringsgebouw), talrijke poorten, bastions en de basiliek van San Marino.
Samenvatting
Plovdiv, Wrocław, Zakopane, Leipzig, Évora, Siena en San Marino hebben een geschiedenis die teruggaat tot de oudheid. Deze plaatsen zijn van enorm belang, niet alleen voor de landen waar ze liggen, maar ook voor heel Europa – zowel voor de geschiedenis als voor het heden. En toch krijg je de indruk dat deze steden alleen populair zijn bij lokale toeristen.
Als we echter zouden kijken naar hoe de inwoners van deze plaatsen zich hebben aangepast aan bijna aardverschuivende veranderingen in de beschaving, hoe trots ze hun cultuur in stand houden en het verleden interpreteren, zouden we misschien wel meer kunnen leren dan van een bezoek aan Parijs of Londen.
Blijf op de hoogte voor toekomstige updates van dit artikel.
P.S. Af en toe wint een van onze abonnees een gesigneerde kunstprint – een klein bedankje omdat je deel uitmaakt van deze reis.