ukryte perełki
Ostatnia aktualizacja: 14 maja 2026 r.
Autor: Daria Trinkhaus, zdjęcia: Nico Trinkhaus
Przewodnik po 7 niedocenianych europejskich miastach – ukrytych perełkach.
W czasach, gdy algorytmy decydują o tym, które miasta odwiedzamy i co uważamy za piękne, trudno znaleźć ukryte perełki, które nie zostały sfotografowane milion razy. Paryż, Rzym i Madryt to oczywiste kierunki w Europie. Mniej oczywiste są jednak Płowdiw, Lipsk i Évora – co nie oznacza, że nie mogą być równie czarujące jak największe miasta Europy.
Poniższa lista 7 niedocenianych europejskich miast zawiera miejsca, w których możesz odkryć starożytny stadion pod sklepem H&M. Możesz obudzić się wcześnie rano przy śpiewach mieszkańców dumnie świętujących wielowiekową tradycję Palio. Gdzie nagle zdasz sobie sprawę, że siedzisz w restauracji, w której Goethe napisał „Fausta”. Albo znajdziesz się ponad chmurami w miejscu, które zachowało swoją niezależność od średniowiecza. Albo odkryjesz miasto, w którym mieszkańcy znaleźli nie krwawą, ale humorystyczną formę buntu przeciwko reżimowi.
Spis treści
Autor tekstów podróżniczych
Daria Trinkhaus jest pisarką, która uwielbia odkrywać ukryte historie związane z każdym miejscem, które odwiedza.
1. Płowdiw, Bułgaria
To zdjęcie powstało tuż po zachodzie słońca, w tej ulotnej chwili, kiedy światła miasta zaczynają się zapalać, a niebo jeszcze nie pociemniało. Na wzgórzu po prawej stoi Pomnik Aloszy – radziecki pomnik, który nadaje miejskiemu krajobrazowi pewną powagę, zwłaszcza gdy jego delikatne światła oświetlają zbocze.
Historia tego regionu sięga około 8000 lat wstecz, a Płowdiw uchodzi za jedno z najstarszych nieprzerwanie zamieszkanych miast w Europie. W przeszłości mieszkali tu Trakowie, Grecy, Bizantyjczycy, Rzymianie i Osmanie. Dziś ta bogata historia jest nieodłączną częścią tego nowoczesnego, tętniącego życiem miasta.
bułgarska architektura i sztuka dekoracyjna
Ten okazały budynek to ratusz w Płowdiwie, położony w samym sercu placu Stefana Stambolowa. Sam plac to miejsce o bogatej historii – niegdyś znajdowały się tu rzymskie łaźnie, a później meczet Aladzha z czasów osmańskich, zanim stał się centrum życia społecznego i kulturalnego.
Płowdiw, podobnie jak wiele europejskich miast (Rzym, Praga), położony jest na siedmiu wzgórzach, co sprawia, że jego centrum to urocza plątanina starych, krętych uliczek. Warto jednak uzbroić się w cierpliwość i wspiąć się na przykład na Ulicę Rzemiosła, gdzie rzemieślnicy sprzedają swoje wyroby. Zatrzymaj się i podziwiaj bułgarskie malowidła ścienne w Mavlevi Hane (dawnym klasztorze muzułmańskim), a potem odwiedź bogato zdobione Regionalne Muzeum Etnograficzne i Dom Hindiyana.
A kiedy wieczorem złote światło latarni oświetli plac Stefana Stambolowa, zatrzymaj się przed ratuszem w Płowdiwie i poczuj atmosferę tego tętniącego życiem miasta.
Starożytny stadion pod sklepem H&M
Płowdiw to miasto, którego starożytne zabytki mogą konkurować z wieloma słynnymi atrakcjami w Grecji czy we Włoszech. Jednym z nich jest starożytny stadion w Filippopolis, położony w samym centrum miasta. Stadion powstał w II wieku n.e., kiedy miasto było stolicą rzymskiej prowincji Tracji. Co ciekawe, stadion znajduje się pod dzisiejszą ulicą handlową i można do niego wejść na przykład przez sklep H&M…
Rzymskie ruiny jako plac zabaw
Forum Rzymskie i Odeon to przykłady miejsc, gdzie teraźniejszość nie jest oddzielona od starożytnej historii. Co ciekawe, te ruiny stoją pośród nowoczesnych budynków i nie są ogrodzone; wejście na teren jest darmowe. Dzięki temu miejscowi chętnie spędzają tu słoneczne popołudnia, a dzieci bawią się wśród ruin, jakby to był plac zabaw.
Rzymski teatr w Filipopolis to najlepiej zachowany rzymski amfiteatr na świecie. Został zbudowany w I wieku naszej ery. Dziś budynek służy jako sala koncertowa, a wejście na teren obiektu kosztuje niewielką opłatę. Jeśli jednak pogoda dopisuje, fajnie jest usiąść w jednej z kawiarni przy wejściu do teatru i podziwiać jego majestat, popijając popołudniową kawę.
2. Wrocław, Poland
Wrocław to czwarte co do wielkości miasto w Polsce. W lutym 2021 roku Wrocław znalazł się na pierwszym miejscu w raporcie „Global Cities of the Future 2021/2022” jednego z magazynów należących do Financial Times, w kategorii średnich i małych miast świata.
Wrocław to obecnie trzecie co do wielkości miasto w Polsce, zaraz po Warszawie i Krakowie. I choć jego kultura, historia i architektura są wyjątkowe, często nie trafia na listy miejsc wartych odwiedzenia sporządzane przez zagranicznych turystów. Niedoceniane europejskie miasto.
Mosty łączące światy
Jedna z grudniowych wizyt, tuż przed Bożym Narodzeniem, była wyjątkowo magiczna. Most Tumski zdobiły świąteczne ozdoby, tworząc ciepłą, świąteczną atmosferę.
Łuk mostu Tumskiego w Boże Narodzenie idealnie otaczał katedrę we Wrocławiu, a linie konstrukcji wydawały się kierować wzrok prosto na nią.
Wrocław często nazywany jest Wenecją Północy – miasto położone jest na 12 wyspach połączonych ponad 120 mostami i kładkami. Same mosty są prawdziwymi zabytkami – niektóre są mosiężne i bogato zdobione, inne mają industrialny charakter, a jeszcze inne są nowoczesne. Mówi się, że wrocławskie mosty łączą różne światy: historyczne centrum z nowoczesnymi osiedlami mieszkaniowymi albo Uniwersytet z Wyspą Gotycką.
Wędrówka przez wieki i strażnik latarni
Wrocław ma bardzo burzliwą historię. Na przestrzeni wieków należał do Polski, Czech, Austrii i Prus. Po II wojnie światowej miasto było świadkiem znacznych przesiedleń ludności niemieckiej i polskiej. W wyniku tych zmian politycznych architektura Wrocławia stanowi niezwykłą mieszankę stylów, a kultura miasta zyskała wyjątkowy charakter w porównaniu z innymi polskimi miastami.
Rynek to serce Wrocławia. To jeden z największych średniowiecznych rynków w Europie, z charakterystycznymi, kolorowymi kamienicami. Centralnym punktem placu jest gotycki ratusz. To właśnie tutaj, „przy pręgierzu”, wieczorami zbierają się mieszkańcy, żeby rozpocząć noc.
Na obrzeżach centrum miasta znajdują się budynki uniwersyteckie, z głównym budynkiem w stylu późnego baroku oraz „Sala Leopoldina” – pełna fresków, rzeźb i złoconych detali.
Wyspa Katedralna i Most Tumski, położone w samym centrum Wrocławia, to malownicza enklawa o wielkim znaczeniu historycznym.
Otoczone brukowanymi uliczkami i średniowiecznymi budowlami, urzekły mnie, przypominając o bogatej historii miasta. Widok latarnika zapalającego co wieczór gazowe latarnie uliczne dodawał tej scenerii jeszcze więcej uroku.
Tuż obok leży Ostrów Tumski – najstarsza część miasta. To wyspa o spokojnej, niemal sakralnej atmosferze. Dominującym stylem architektonicznym jest gotyk, a głównym zabytkiem jest katedra św. Jana Chrzciciela z XIII–XIV wieku.
Co ciekawe, latarnie na Ostrowie są codziennie ręcznie zapalane przez latarnika.
Wrocławskie krasnale i broń przeciwko reżimowi
Bez wątpienia największym urokiem Wrocławia są jego krasnale. To figurki sięgające zaledwie do kolan. Każdy z nich ma swoje imię, zawód i charakterystyczny atrybut. Mówi się, że obecnie po całym mieście rozrzuconych jest aż 1000 krasnali. Finansują je uczelnie, instytucje i firmy.
Krasnale powstały na cześć Pomarańczowej Alternatywy. Był to ruch oporu przeciwko komunizmowi w latach 80. Jego działacze wykorzystywali humor, by obnażyć absurdalność ówczesnych władz. Na przykład zamalowywali polityczne hasła na ulicach figurkami krasnali. Można sobie tylko wyobrazić, jak komicznie musiał wyglądać widok, gdy milicja goniła „wandala” przebranego za krasnala.
3. Zakopane, Poland
Zakopane to małe miasteczko u podnóża Tatr. Przyciąga turystów, którzy chcą odkrywać jego niesamowite krajobrazy, bogatą historię i ekscytujące przygody na świeżym powietrzu. Ta polska stolica zimy liczy około 27 000 mieszkańców.
Od panoramicznych widoków ze szczytu Gubałówki po wędrówki po pokrytej śniegiem Dolinie Strążyskiej – moja zimowa wycieczka do Zakopanego była pełna niesamowitych wrażeń, a ja uchwyciłem tę magię przez obiektyw aparatu.
Zakopane jest dobrze znane i bardzo lubiane przez Polaków. Jednak poza sporadycznymi słowami po słowacku czy czesku rzadko słychać na jego ulicach inne języki obce. A jednak atmosfera tego miasta nie różni się od tej panującej w innych alpejskich kurortach.
Polski awangardowy Montmartre
Kaplica na Gubałówce w Zakopanem to nie tylko malowniczy punkt orientacyjny; to symbol wiary i wytrwałości. Zaprojektowana w 1961 roku przez Mariannę i Władysława Bachledów jako wotum wdzięczności, kaplica jest wyrazem ich wdzięczności za to, że przeżyli zniszczenia II wojny światowej.
Zakopane leży u podnóża Tatr. To jedyne góry o charakterze alpejskim w Polsce. Pierwsze wzmianki o Zakopanem sięgają XVIII wieku, kiedy było to zaledwie mała górska osada. Jednak w XIX wieku polscy malarze i pisarze odkryli jego wyjątkowy charakter. Wkrótce Zakopane stało się miejscem spotkań polskiej elity intelektualnej, podobnie jak Montmartre w Paryżu dla francuskiej awangardy.
Największy wpływ na popularność Zakopanego w XIX wieku miał Stanisław Witkiewicz (malarz, pisarz, krytyk sztuki) i jego syn „Witkacy” (filozof, pisarz i malarz awangardowy). Witkiewicz był zafascynowany kulturą ludową górali i to właśnie jemu przypisuje się stworzenie stylu zakopiańskiego.
Główne cechy stylu zakopiańskiego to: drewno jako główny materiał budowlany, charakterystyczne strome dachy, duże drewniane werandy zapraszające gości oraz zapierające dech w piersiach bogate rzeźbienia z motywami roślinnymi i geometrycznymi.
Nowoczesny kurort i dążenie do autentyczności
Kilka słów o Kasprowym Wierchu dla tych, którzy jeszcze go nie znają. Kasprowy Wierch, szczyt o wysokości 1987 m n.p.m., leży w Tatrach Zachodnich. Znajduje się na granicy polsko-słowackiej. Od dawna przyciąga turystów, ale dopiero w ostatnich dziesięcioleciach zyskał miano najczęściej odwiedzanego szczytu w okolicy.
Być może częściowo dlatego, że trasa na szczyt jest dość łatwo dostępna (co nie oznacza, że jest super lekka – i powinieneś mieć też odpowiednie obuwie). A może częściowo dlatego, że na Kasprowy Wierch można wjechać kolejką gondolową.
Zakopane to nowoczesny kurort, centrum sportów zimowych i świetna baza wypadowa do zwiedzania Tatr. Do najpiękniejszych miejsc w Tatrach, do których można dotrzeć z Zakopanego, należą: Morskie Oko i Dolina Pięciu Jezior. Na szczyty Kasprowy Wierch i Gubałówkę można wjechać kolejką linową. Nie można też pominąć Giewontu – szczytu, o którego zdobyciu marzy w duchu wielu Polaków.
To była nasza druga wizyta w Zakopanem w Polsce. W Tatrach byliśmy już w listopadzie 2014 roku, kiedy dopiero zaczynały wiać „halne”. Tym razem chcieliśmy zobaczyć Tatry latem i trochę powędrować bez ryzyka, że wiatr nas zwieje.
W sierpniu mogliśmy wspiąć się na szczyty, na przykład na „Kasprowy Wierch”. Jednak nie tylko dotarcie na szczyt nas zachwyciło – widoki po drodze, takie jak ten schronisko na Hali Gasienicowej, były dla nas główną atrakcją.
Dzisiejsze Zakopane to jednak miasto pełne kontrastów. Z jednej strony mieszkańcy Zakopanego starają się zachować autentyczność kultury góralskiej – w języku, muzyce, mentalności i kuchni. Z drugiej strony, jak każdy kurort, miasto dostosowuje się do potrzeb współczesnych turystów i ich komercyjnych oczekiwań.
I choć Zakopane jest znane głównie wśród Polaków, to nie zostało jeszcze odkryte przez zagranicznych turystów. Może właśnie dlatego warto się pospieszyć, żeby zobaczyć to miejsce, póki jego autentyczność wciąż przeplata się z rzeczywistością.
4. Lipsk, Niemcy
Miasto Lipsk w Niemczech spowijała spokojna cisza, przerywana jedynie sporadycznymi odgłosami z daleka. Nad miastem wciąż unosiła się gęsta zasłona ciemności, ale poranny chłód przypominał o zbliżającym się wschodzie słońca.
Nowy ratusz w Lipsku, z bogatą historią i oszałamiającą architekturą, jest symbolem barwnej przeszłości miasta. Każda cegła i każdy kamień opowiadają historię minionych czasów, dodając budynkowi uroku. Imponująca prezencja tej budowli jest ucieleśnieniem nieposkromionego ducha Lipska i jego nieprzemijającego uroku.
Lipsk był ukochanym miastem Johanna Sebastiana Bacha. To właśnie tutaj muzyk komponował swoje utwory przez ponad 25 lat. Przez wieki Lipsk był ważnym węzłem na szlakach handlowych i miejscem spotkań młodej inteligencji. W XVIII wieku miasto nazywano nawet „Małym Paryżem” („Klein-Paris”). Dzisiaj jednak można odnieść wrażenie, że na międzynarodowych forach turystycznych niewiele się o nim mówi. A szkoda.
Dawnym centrum handlu, nauki i kultury
Fotografowanie pejzaży miejskich w okresie świąt Bożego Narodzenia to zarówno błogosławieństwo, jak i przekleństwo. Plusy: można znaleźć mnóstwo pięknych świątecznych dekoracji, które nadają zdjęciom uroczy i niepowtarzalny charakter. Minusy: duże place miejskie są często niedostępne z powodu tymczasowych jarmarków bożonarodzeniowych. Tak właśnie było w przypadku Starego Ratusza w Lipsku.
Lipsk otrzymał prawa miejskie już w 1165 roku, a dzięki strategicznemu położeniu szybko stał się jednym z najważniejszych ośrodków handlowych w Europie Środkowej.
W 1409 roku powstał Uniwersytet Lipski – jeden z najstarszych w Europie. Od tego czasu miasto przyciągało nie tylko kupców, ale także uczonych, artystów i muzyków. A dzięki twórczości Johanna Sebastiana Bacha Lipsk stał się też jednym z najważniejszych ośrodków muzycznych w Niemczech.
Gdzie urodził się Faust
Gdy tylko dotarliśmy do Lipska, zgłodnieliśmy. Szybko sprawdziłem Tripadvisor i znalazłem restaurację „Auerbachs Keller” w Mädlerpassage. Ruszyliśmy więc na zwiedzanie centrum Lipska.
Oto historia restauracji, którą przypadkowo wybraliśmy na kolację podczas naszej jednodniowej wizyty w Lipsku: kiedy Goethe był studentem, to właśnie tutaj lubił pić piwo. To tutaj zwrócił uwagę na dwa obrazy przedstawiające doktora Faustusa. I tak ostatecznie w jego legendarnym „Fauście” Auerbach Keller stał się jedyną miejscówką z prawdziwego świata, do której nawiązuje autor.
Johann Wolfgang von Goethe, pisarz znany na całym świecie, przybył do Lipska w 1765 roku. To właśnie tutaj rozpoczął studia prawnicze oraz przeżył swoje pierwsze miłości i rozstania. To w Lipsku rozpoczął swoją karierę literacką i zabrał się za projekt, który miał go zajmować przez 60 lat życia.
W tamtych czasach Goethe szczególnie lubił Auerbach's Keller. Ta restauracja jest też miejscem akcji jednej z najsłynniejszych scen w „Fauście”, gdzie alchemik Faust i diabeł Mefistofeles spotykają grupę bawiących się studentów. Ta scena miała podkreślić kontrast między ziemskim życiem studentów a filozoficznym poszukiwaniem sensu.
Co ciekawe, Auerbach's Keller istnieje do dziś. A jeśli uda ci się znaleźć wolny stolik, możesz usiąść tam, gdzie prawdopodobnie siedział młody Goethe, pisząc pierwsze sceny swojego monumentalnego dzieła.
Duch XIX wieku i sztuka współczesna
Dworzec Główny w Lipsku w okresie świąt Bożego Narodzenia w Niemczech wygląda zupełnie inaczej wczesnym rankiem. Poszedłem zrobić to zdjęcie pewnego zimowego poranka tuż po 7 rano, kiedy miasto było jeszcze spokojne, a światło miękkie. Ta pora dnia jest dla mnie ważna, zwłaszcza zimą, bo wszystko wydaje się spokojniejsze i bardziej autentyczne.
Zawsze lubiłem bruk, więc skomponowałem ujęcie z niskiej perspektywy. Chciałem wydobyć więcej szczegółów z kamieni i pozwolić, by droga w naturalny sposób prowadziła w stronę dworca. Dzięki zbliżeniu do ziemi scena wydaje się bardziej wciągająca, prawie jakbyś sam wchodził w kadr.
Architekturę Lipska charakteryzują przede wszystkim bogato zdobione XIX-wieczne kamienice, inspirowane wcześniejszymi epokami (renesansem, barokiem i gotykiem). Swoje piętno na architekturze Lipska odcisnęła też epoka industrializacji. Obecnie te przemysłowe przestrzenie są odnawiane i stają się siedzibą rozwijającej się sceny artystycznej Lipska.
5. Évora, Portugalia
Legenda głosi, że na terenie, gdzie dziś stoi klasztor Espinheiro, Matka Boska ukazała się w płonącym krzaku. Od tamtej pory miejsce to stało się celem licznych pielgrzymek.
Aby uhonorować to miejsce, Zakon św. Hieronima zbudował tu w XV wieku kościół, a później klasztor. Klasztor zyskał na znaczeniu dzięki wizytom kilku portugalskich królów. Na ich potrzeby zbudowano specjalne pokoje, w których rodzina królewska mogła nocować.
Évora leży w regionie Alentejo i jest jednym z najlepiej zachowanych historycznych miast Portugalii. W 1986 roku wpisano ją na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO jako wyjątkowy przykład miasta, w którym zachowały się kolejne warstwy europejskiej historii – od czasów rzymskich aż po współczesność. Mimo tego historycznego znaczenia po starych uliczkach spacerują głównie miejscowi. To zdecydowanie niedoceniane europejskie miasto.
Rzymska przeszłość: nieodłączna część miasta
Już w czasach rzymskich, za panowania cesarza Augusta (I w. p.n.e.), „Liberalitas Julia” była ważnym ośrodkiem administracyjnym i handlowym prowincji Lusitania. Z tego okresu pochodzi dobrze zachowana rzymska świątynia „Templo de Diana”. Świątynia z kolumnami korynckimi stoi w samym centrum miasta i stanowi naturalną, otwartą część miejskiego krajobrazu. Co ciekawe, na niektórych kamieniach wciąż widać ślady igrzysk rozgrywanych tu w starożytności.
Inne ślady obecności Rzymian to fragmenty murów miejskich i pozostałości łaźni ukryte pod współczesnym miastem.
Model architektury dla kolonii zamorskich
W XV i XVI wieku Évora była jedną z najważniejszych rezydencji królewskich oraz ważnym ośrodkiem kultury i nauki, wywierając znaczący wpływ na rozwój Portugalii w okresie jej największej potęgi.
Co ciekawe, budynki w Évorze stały się inspiracją dla architektury kolonialnej. Jak zauważa UNESCO, styl architektoniczny Évory wpłynął na miasta budowane przez Portugalczyków poza Europą, na przykład w Ameryce Południowej i Afryce.
„My, kości, które tu leżą, czekamy na twoje”
Ponad 5000 kości pokrywa ściany i kolumny tej Kaplicy Kości w Évorze. Kości te pochodzą ze średniowiecznych grobów mieszczan tego miasta. Cała konstrukcja trzyma się dzięki cementowi, który spaja kości ułożone w różne wzory.
To napis nad wejściem do Kościoła Kości w Évorze. Capela dos Ossos to najsłynniejsza atrakcja miasta. Kaplica jest wyłożona ludzkimi kośćmi i czaszkami. Franciszkanie stworzyli to miejsce w czasach, gdy okoliczne cmentarze zaczęły się przepełniać. Jego znaczenie niosło typowo barokowe przesłanie: „memento mori”. Życie jest kruche, a śmierć dotyka każdego.
Spokojne życie w Alentejo i królewskie łóżko
Tempo życia w Évorze jest typowe dla całego regionu Alentejo – niespieszne, w harmonii z naturą i nieco nostalgiczne. W tym mieście nie ma zgiełku Lizbony ani pośpiechu Porto, a życie toczy się swoim własnym rytmem. Nie ma tu też tłumów turystów. Évora to naprawdę niedoceniane miasto na arenie międzynarodowej.
Alentejo to jeden z najcieplejszych regionów Portugalii, co oznacza, że letnie popołudnia są tu niemal senne, a miasto ożywa dopiero wieczorami, kiedy mieszkańcy zbierają się w lokalnych kawiarniach i restauracjach. Kuchnia Alentejo jest bardzo rustykalna – opiera się na oliwie z oliwek, chlebie, ziołach i lokalnych winach.
Zauważyliśmy, że w Portugalii prowadzenie hoteli w zabytkowych miejscach stało się czymś zupełnie normalnym. Jednym z takich hoteli jest Convento do Espinheiro, położony tuż za Évorą w regionie Alentejo.
Z Lizbony to tylko godzina jazdy samochodem. Szybko stało się to naszym miejscem na weekendowe wypady, gdy czuliśmy, że musimy oczyścić umysł.
Kiedy przyjeżdżasz do Convento do Espinheiro, czujesz się jakbyś cofnął się w czasie. Jeśli zatrzymasz się w starej części – tak jak my zawsze – będziesz mieszkać dokładnie tam, gdzie kiedyś mieszkali mnisi. A jeśli wybierzesz apartament, to tam, gdzie mieszkali królowie.
W Évorze możesz też przenocować w miejscu, gdzie niegdyś spali królowie, na przykład w hotelu Convento Espinheiro – dawnym klasztorze, w którym zatrzymywała się portugalska rodzina królewska.
6. Siena
Plac Il Campo w Sienie to miejsce tętniące życiem, ale zanim wzejdzie słońce, panuje tu cisza i spokój. O tej porze nic nie odwraca uwagi od codziennego życia miasta, więc możesz skupić się na szczegółach kompozycji na zdjęciu. Aż do momentu, gdy na ekranie pojawi się promienista gwiazda słońca, a plac znów zacznie się „budzić”.
Pierwszym miastem, które przychodzi na myśl, gdy myśli się o Toskanii, jest Florencja. Jednak Siena, wielowiekowa rywalka miasta Medyceuszy, jest często pomijana lub traktowana jedynie jako cel jednodniowej wycieczki. A przecież to właśnie Siena została wpisana na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO jako rzadki przykład spójnej średniowiecznej koncepcji urbanistycznej. Architektura, kultura i tradycje Sieny (w tym Palio di Siena) bez wątpienia zasługują na większą uwagę.
Bratankowie założyciela Rzymu i inne opowieści
Okolice Sieny zostały pierwotnie zasiedlone przez Etrusków między IX a IV wiekiem p.n.e. Legenda głosi, że samą Sienę założyli Senius i Aschius, bratankowie Romulusa – założyciela Rzymu i zabójcy ich ojca Remusa.
Siena osiągnęła szczyt swojego znaczenia w średniowieczu i renesansie, kiedy funkcjonowała jako niezależna republika. Gospodarka miasta opierała się wówczas głównie na produkcji wełny, którą eksportowano do całej Europy. Dodatkowo jej położenie na skrzyżowaniu wielu szlaków handlowych sprzyjało jej rozwojowi. To właśnie w tym okresie Siena zaczęła rywalizować z Florencją, co doprowadziło do licznych konfliktów znanych później jako „wojny włoskie”.
Z naszego uroczego hostelu, który był świetnie położony w samym sercu miasta, podziwialiśmy niesamowite widoki. Wyszedłem, żeby sfotografować katedrę w Sienie w całej jej kolorowej okazałości, gdy słońce wschodziło nad miastem, zalewając całą okolicę delikatnym, złotym światłem. Patrząc w górę na wysokie wieże i misterne marmurowe rzeźby na fasadzie budynku, uderzyła mnie świętość i artystyczna atmosfera tego miejsca.
Średniowieczna rywalizacja między mieszkańcami miasta
Palio di Siena to wyścig konny, którego tradycja sięga średniowiecza. Siena była tradycyjnie podzielona (i nadal jest) na 17 dzielnic zwanych „contrade”. Są to dzielnice, z których każda reprezentowana jest przez symboliczne zwierzę. I to naprawdę. Mieszkańcy contrade są dumni ze swojej wyjątkowej tożsamości.
To właśnie podczas Palio rywalizacja między contrade osiąga swój szczyt. Spośród 17 contrade losowo wybiera się 10, które wystawiają swoje konie do wyścigu. Palio odbywa się dwa razy w roku – 2 lipca i 16 sierpnia – i choć sam wyścig trwa zaledwie 90 sekund, przygotowania i uroczystości trwają kilka dni.
W dniu wyścigu możesz obudzić się wcześnie rano przy dźwiękach głośnych bębnów i poruszających śpiewów contrady, która udaje się na modlitwę lub eskortuje swoje konie na Piazza del Campo. Procesje mieszkańców w tradycyjnych strojach, w barwach swoich dzielnic, to spektakularny widok. Tłumy miejscowych przemierzają średniowieczne uliczki Sieny, zgodnie z odwiecznymi zwyczajami swoich przodków. To wydarzenie nie jest dla turystów, ale dla tradycji i honoru miasta.
7. San Marino
Kompleks murów miejskich, trzech wież oraz samo centrum San Marino zostało wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Krążą jednak plotki, że to najmniej odwiedzany kraj na świecie.
San Marino to formalnie państwo. Jednak jego sercem jest stolica o tej samej nazwie – Città di San Marino. Miasto leży na wzgórzu Monte Titano (739 m n.p.m.) i liczy około 4000 mieszkańców. Historyczne centrum stolicy San Marino znajduje się na liście światowego dziedzictwa UNESCO. I choć jest to popularne miejsce wśród Włochów, na arenie międzynarodowej San Marino jest zdecydowanie niedoceniane.
Europejski symbol niepodległości
San Marino zostało wpisane na listę UNESCO jako symbol nieprzerwanej tradycji niezależnej republiki sięgającej średniowiecza. Nie oznacza to jednak, że nikt nigdy nie próbował podbić tego kraju. Jednak jego niewielkie terytorium, górzyste położenie, solidne fortyfikacje, a przede wszystkim pokojowy charakter i dyplomatyczna neutralność San Marino sprawiły, że państwo to zachowało swoją niezależność przez wieki.
Miasto w chmurach
Aby dotrzeć do historycznego centrum Miasta San Marino, musisz jechać krętymi górskimi drogami, a adrenalina i uczucie ucisku w uszach będą Twoimi stałymi towarzyszami podczas tej podróży. Jednak gdy dotrzesz na szczyt, poczujesz się, jakbyś przeniósł się do innego świata. Z licznych punktów widokowych można podziwiać niezrównany widok na włoski krajobraz i Apeniny. A o wschodzie słońca czujesz się, jakbyś stał ponad chmurami w krystalicznym świetle, wdychając świeże górskie powietrze.
Palazzo Pubblico, znany też jako „pałac publiczny”. Ten XIX-wieczny budynek jest siedzibą rządu San Marino, kraju otoczonego przez Włochy. Jego wizerunek widnieje na monecie o nominale 2 euro.
San Marino to fascynujący kraj. Ma zaledwie 62 km² powierzchni i liczy 33 000 mieszkańców. Na pierwszy rzut oka wydaje się zwykłym miastem. Jednak po przekroczeniu granicy poczujesz się jak w innym świecie. Warto wspomnieć, że centrum miasta leży na zboczu góry „Titano”, na wysokości 739 metrów nad poziomem morza. Wchodząc do miasta, masz więc wrażenie, że za chwilę dotrzesz do chmur. Co więcej, w samym mieście duma z „libertà” – wolności/niezależności – niemal unosi się w powietrzu.
Dzięki położeniu w górach i brakowi wojen historyczne centrum w dużej mierze zachowało swój średniowieczny i renesansowy charakter. Głównymi atrakcjami turystycznymi są oczywiście historyczne mury obronne z trzema wieżami, twierdza Guaita, Palazzo Pubblico (siedziba władz), liczne bramy, bastiony oraz bazylika w San Marino.
Podsumowanie
Płowdiw, Wrocław, Zakopane, Lipsk, Évora, Siena i San Marino mają wspólną historię sięgającą starożytności. Miejsca te mają ogromne znaczenie nie tylko dla krajów, w których się znajdują, ale także dla całej Europy – zarówno jej historii, jak i współczesności. A jednak można odnieść wrażenie, że miasta te są popularne tylko wśród lokalnych turystów.
Tymczasem, gdybyśmy przyjrzeli się, jak mieszkańcy tych miejsc dostosowali się do niemal tektonicznych zmian w cywilizacji, jak dumnie pielęgnują swoją kulturę i interpretują przeszłość, być może dowiedzielibyśmy się więcej niż podczas wizyty w Paryżu czy Londynie.
Bądź na bieżąco, wkrótce pojawią się aktualizacje tego artykułu.
P.S. Od czasu do czasu jeden z subskrybentów wygrywa podpisany wydruk artystyczny – to mały podziękowanie za to, że jesteś częścią tej przygody.