Op een gegeven moment krijgt elke beginnende reisfotograaf dezelfde verleidelijke belofte van stockfotowebsites te horen: „Upload je foto’s. Verdien passief inkomen.”
Maar wat levert microstockfotografie nu echt op? Hoeveel kun je verdienen, en is het de moeite waard?
Wat is microstockfotografie?
We maken meestal onderscheid tussen microstock en macrostock, en beide hebben een aantal unieke kenmerken. In dit artikel willen we microstock als bedrijfsmodel eens nader bekijken, met name voor reisfotografen.
Wat is microstockfotografie eigenlijk? Vroeger kozen fotoagentschappen zelf de fotografen waarmee ze werkten. Ze hadden catalogi met stockfoto’s waaruit klanten konden kiezen. Meestal hadden agentschappen netwerken van partners in de meeste landen over de hele wereld – iets wat vooral interessant is voor ons reisfotografen, omdat ons werk interessant kan zijn voor klanten wereldwijd. In het digitale tijdperk, met de komst van het internet, veranderde er van alles.
Allereerst schoot de vraag naar foto’s omhoog. Met alle sociale media wordt er in bedrijven meer beeldmateriaal gebruikt dan ooit. En tegelijkertijd werd fotografie voor veel mensen steeds toegankelijker. Microstockbureaus zagen een gat in de markt en probeerden klanten grote hoeveelheden foto’s aan te bieden tegen veel lagere prijzen dan traditionele fotobureaus.
Het nadeel voor de klanten is dat de foto’s vaak heel vaak worden gebruikt en daardoor nauwelijks geschikt zijn voor merkherkenning, omdat concurrenten dezelfde foto kunnen gebruiken, vooral in de reisbranche met oneindig veel concurrenten. Maar door de enorme vraag naar beeldmateriaal geven veel kleinere bedrijven de voorkeur aan deze manier van het kopen van beeldrechten om de kosten laag te houden.
Hoeveel kun je verdienen met microstock?
Oké, ik kan niet uit eigen ervaring spreken. Zoals je hieronder zult lezen, ben ik nooit met een microstockbureau gaan werken – hoewel ik er op een gegeven moment wel dichtbij was!
Als ik nu met andere reisfotografen praat die zich op een gegeven moment bij zulke bureaus hebben aangemeld, hoor ik meestal belachelijke verhalen. Meestal hebben ze het niet over euro's of dollars, maar over centen!
Dat is misschien verrassend als je naar de prijzen van microstockbureaus kijkt. Op iStock kun je credits kopen voor slechts 5,83 €. Toen ik op zoek was naar foto's van Berlijn, vond ik er een aantal die voor één credit werden aangeboden en andere voor drie credits. Een bedrijf betaalt dus 6-18 € en kan de foto voor altijd gebruiken.
Voor de foto die te koop is voor één credit, kun je een uitgebreide licentie kopen voor "Onbeperkte reproductie / oplagen" voor nog eens 18 credits. Dat is in totaal 111 €, en je kunt tot 100.000 ansichtkaarten of 10.000 posters met de foto verkopen.
Als dat je tot nu toe goed in de oren klinkt, blijf dan even bij me. Dit geld gaat niet meteen naar de fotograaf. Natuurlijk moet het bureau zijn "eerlijke" deel krijgen. 70/30, waarbij de fotograaf het grootste deel krijgt? Of misschien 50/50, zou je denken, aangezien de foto de waarde levert? Nou, dat dacht ik ook, voordat ik mijn eerste cent met fotografie verdiende. Nee, het bureau rekent je – ik maak geen grapje – 85% van wat de gebruiker voor de foto betaalt.
Maar wacht, het wordt nog erger. iStock biedt niet alleen aankopen via credits aan. Bedrijven kunnen een abonnement nemen om toegang te krijgen tot meerdere foto's. In dat geval is het moeilijk te bepalen hoeveel een enkele foto kost. iStock garandeert je een minimumwaarde voor je foto. En die is 0,10 €.
Waarvan jij 15% krijgt.
Een gegarandeerd minimum van 0,015 € per licentie! Tijd om de champagne koud te zetten!?
En vandaar een situatie die veel fotografen wel kennen. Je krijgt een e-mail: "Iemand heeft zojuist je foto gekocht"! Tijd om te vieren, zet de champagne maar koud. Je eerste geld ooit verdiend met fotografie. Zo begin je; je wordt een ster! En de ongelooflijke teleurstelling zodra je die e-mail opent en ziet hoeveel cent je hebt verdiend.
Ik ken veel mensen die (vroeger) via microstockbureaus verkochten, en bijna niemand van hen verdient meer dan 100-200€ per maand. De meesten verdienen er veel minder mee.
Ik ga nu niet in op de andere microstockbureaus, maar ze zijn vergelijkbaar. Als je ooit een van hen overweegt, kijk dan goed naar
- hun prijzen voor credits/abonnementen
- het aantal credits dat je per foto nodig hebt,
- de commissiekosten en
- de minimumkosten bij abonnementen.
Werk samen met microstockbureaus als…
- Je jezelf meer als fotoproducent dan als kunstenaar ziet en van plan bent om de hele dag door generieke bedrijfsfoto’s te maken in grote hoeveelheden. Dit kan ook werken voor niches.
Blijf uit de buurt van microstockbureaus als…
- Je je brood wilt verdienen met hoogwaardige fotografie
- Je meer dan 30 seconden besteedt aan het nabewerken van je foto's
- Je de controle over je auteursrechten wilt behouden
- Je reisfotografie, stadsfotografie of landschapsfotografie doet
Mijn persoonlijke ervaring en kijk op microstockbureaus
Zoals ik al eerder zei, stond ik op het punt om ermee te beginnen. Op een gegeven moment raakte ik gefrustreerd toen ik zag dat vrienden hun foto’s verkochten op posterportals en microstockbureaus en geld verdienden met hun fotografie, terwijl ik dat niet deed. Op de een of andere manier had ik het idee in mijn hoofd dat mijn foto’s meer waard moesten zijn. Ik besteedde gemiddeld 40 minuten aan de nabewerking van elk van die foto’s. Hoe kon ik die nou ooit voor 5 euro verkopen? Dat klopte voor mij gewoon niet.
Toch was ik er dichtbij, en dat heb ik te danken aan mijn vrouw, die me toen zei: Stop ermee. Vergeet het maar. Dit is niets voor jou.
En tot op de dag van vandaag, als iemand het me vraagt, moet ik zeggen: deze beslissing om weg te blijven van de microstockmarkt was de beste beslissing die ik ooit in mijn fotografische carrière heb genomen. Het blijkt dat de markt kapot is. Het was niet zo dat bedrijven geen foto’s rechtstreeks van mij kochten omdat ze ze niet mooi vonden. Het was omdat ze ze in plaats daarvan stalen.
Voor elke verkochte licentie worden er wereldwijd waarschijnlijk wel honderd foto’s gestolen. En daarom was het mijn beste beslissing om weg te blijven uit microstock: de agentschappen geven geen moer om jou als fotograaf.
Wil je weten wie je foto legaal gebruikt en wie je licentie heeft gekocht? Dat vertellen ze je niet. En daardoor is het voor jou moeilijk te achterhalen welke kopieën van je foto op internet legaal of illegaal worden gebruikt. Ik ken veel fotografen die 20.000 euro en nog veel meer aan waarde zijn kwijtgeraakt omdat ze geen actie meer kunnen ondernemen tegen inbreuken op het auteursrecht.
Of andere vrienden die nu zien dat hun foto wordt gebruikt voor ansichtkaarten die overal in Berlijn voor € 1 per stuk worden verkocht, terwijl ze er in totaal misschien € 10 voor hebben gekregen.
Stel dat je tot hier hebt gelezen en van je passie je brood wilt verdienen. Trap alsjeblieft niet in de verleiding van snel geld. Ik beloof je dat er betere manieren zijn om je brood te verdienen met reisfotografie, en die gaan we in deze blog verkennen.
En als je toevallig met microstock bent begonnen en er geen fatsoenlijk inkomen mee verdient – en met fatsoenlijk bedoel ik dat het je huur betaalt – haal je foto’s dan alsjeblieft meteen uit de verkoop.
