Οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής εκτείνονται σε όλη τη Βόρεια Αμερική, από τον Ατλαντικό έως τον Ειρηνικό. Στη βορειοανατολική γωνία τους βρίσκονται οι παλαιότερες πόλεις της χώρας και η πιο πλούσια ιστορία της. Η Νέα Υόρκη, η Βοστώνη και οι έξι πολιτείες της Νέας Αγγλίας βρίσκονται σε απόσταση μιας ημέρας οδήγησης μεταξύ τους. Εδώ, το Κάτω Μανχάταν, το «Freedom Trail», το Harvard Yard και τα Λευκά Όρη μπορούν να συμπεριληφθούν όλα σε ένα ταξίδι.

Άγαλμα της Ελευθερίας
Κάποια μέρη φωτογραφίζονται τόσο συχνά που μια νέα λήψη φαίνεται περιττή. Το Άγαλμα της Ελευθερίας είναι το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα. Έτσι, έθεσα έναν στόχο για εκεί: να το παρουσιάσω με έναν τρόπο που να είναι αρκετά διαφορετικός ώστε να έχει σημασία.
Στο πλοίο, είχα ήδη τραβήξει μια ντουζίνα κοντινές, κεντραρισμένες λήψεις του αγάλματος. Μετά περίμενα να αλλάξει η γωνία. Για λίγα δευτερόλεπτα, το πλοίο ευθυγράμμισε το άγαλμα από τη μία πλευρά και ολόκληρο το Κάτω Μανχάταν πίσω του. Εκείνη η στιγμή μου χάρισε το Άγαλμα της Ελευθερίας μπροστά από τον ορίζοντα του Μανχάταν, με το One World Trade Center να υψώνεται πάνω από τους πύργους.

Στο ίδιο το Νησί της Ελευθερίας, επέλεξα μια διαφορετική προσέγγιση. Στεκόμενος κοντά στο βάθρο, συνδύασα διάφορα καρέ σε ένα κάθετο πανόραμα. Ως αποτέλεσμα, η Ελευθερία υψώνεται πάνω από ένα χαλί από σύννεφα, με το πυρσό της υψωμένο προς έναν καταγάλανο ουρανό. Από κοντά, η πράσινη επιφάνεια αποδεικνύεται ότι είναι πατίνα χαλκού, με ορατές ραφές και πριτσίνια.
Το άγαλμα ήταν δώρο της Γαλλίας και εγκαινιάστηκε το 1886. Σήμερα αποτελεί Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς, το οποίο καταχωρήθηκε το 1984.
Νησί Έλις

Το ίδιο πλοίο συνεχίζει προς το Έλις Άιλαντ. Για μένα, το Μουσείο Μετανάστευσης του Έλις Άιλαντ ήταν μια από τις πιο εντυπωσιακές μουσειακές εμπειρίες που έχω ζήσει σε ολόκληρο τον κόσμο. Οδηγεί τους επισκέπτες στην ίδια διαδρομή που ακολουθούσαν κάποτε οι μετανάστες, από την Αίθουσα Αποσκευών μέχρι την Αίθουσα Εγγραφών.
Περισσότερα από δώδεκα εκατομμύρια άτομα πέρασαν από το Έλις Άιλαντ μεταξύ του 1892 και του 1954. Στην Αίθουσα Εγγραφών, οι επιθεωρητές αποφάσιζαν ποιος μπορούσε να εισέλθει. Σε οποιοδήποτε σημείο, ένας μετανάστης μπορούσε να σταματηθεί, να ανακριθεί ή να σταλεί πίσω.
Πάνω από την αίθουσα υψώνεται μια θολωτή οροφή από πλακάκια Guastavino. Η εταιρεία Guastavino ιδρύθηκε από τον Ραφαέλ Γκουασταβίνο, ο οποίος ήταν και ο ίδιος Ισπανός μετανάστης. Τα αλληλοσυνδεόμενα πλακάκια από τερακότα δεν χρειάζονταν καμία μεταλλική στήριξη.
Φωτογράφισα σκόπιμα την Αίθουσα Εγγραφών από την είσοδο. Αυτή είναι η πρώτη εικόνα που έβλεπε ένας μετανάστης μπαίνοντας στην αίθουσα: δύο μεγάλες αμερικανικές σημαίες που κρέμονταν κάτω από τη θολωτή οροφή. Τα ξύλινα παγκάκια βρίσκονται ακόμα στη θέση τους από κάτω.
Λιμάνι της Νέας Υόρκης
Καθώς επέστρεφα διασχίζοντας το λιμάνι, είχα σχεδιάσει να τραβήξω μια κλασική φωτογραφία του ορίζοντα από το κιγκλίδωμα του πορθμείου. Μόλις σήκωσα τη φωτογραφική μηχανή, ένα ιστιοφόρο εμφανίστηκε στο προσκήνιο. Στην αρχή, ενοχλήθηκα. Σύντομα, όμως, συνειδητοποίησα ότι το σκάφος ήταν αυτό που έδινε νόημα στη φωτογραφία.

Ένα μικρό ιστιοφόρο που ξεχωρίζει ανάμεσα στο γυαλί και το ατσάλι του Κάτω Μανχάταν δίνει στο κάδρο την αίσθηση της κλίμακας. Κανένα από τα δύο στοιχεία δεν επικρατεί του άλλου. Επιπλέον, αναπαράγει μια παλιά σκηνή. Για αιώνες, οι άνθρωποι έφταναν στη Νέα Υόρκη από τη θάλασσα και έβλεπαν την πόλη να υψώνεται μπροστά τους.
Όταν υπάρχει κίνηση, δεν υπάρχει χρόνος για σκέψη. Έτσι, ακολούθησα το σκάφος για λίγα δευτερόλεπτα, περίμενα μέχρι να βρεθεί χαμηλά στο κάδρο και πυροβόλησα μια σύντομη ριπή. Το αποτέλεσμα είναι ο ορίζοντας του Μανχάταν με ένα ιστιοφόρο, μια από τις αγαπημένες μου εικόνες της Νέας Υόρκης. Ένας χάρτης μου έδωσε τη θέση. Το ατύχημα μου έδωσε τη φωτογραφία.
Ένα πρώτο ταξίδι στις ΗΠΑ
Προσγειωθήκαμε στη Νέα Υόρκη τον Ιούνιο του 2022. Ήταν το πρώτο μας ταξίδι στις Ηνωμένες Πολιτείες και ο λόγος ήταν η Ντάρια. Το MBA της στη Λισαβόνα περιλάμβανε ένα μάθημα επιχειρηματικότητας στο MIT, το οποίο λόγω της πανδημίας του Covid είχε μεταφερθεί σε διαδικτυακή μορφή το 2021. Αργότερα, το MIT προσέφερε το μάθημα με φυσική παρουσία, οπότε όλη η ομάδα ταξίδεψε τελικά εκεί.
Αρχικά, περάσαμε τις μέρες μας στο Μανχάταν. Μετά, μετακομίσαμε στη Βοστώνη, όπου η Ντάρια σπούδασε για μια εβδομάδα. Εν τω μεταξύ, είχα ένα δωρεάν δωμάτιο ξενοδοχείου και μια φωτογραφική μηχανή. Φωτογράφιζα στους δρόμους της Βοστώνης και στους πανεπιστημιακούς χώρους πέρα από τον ποταμό. Στη συνέχεια, έκανα ένα ταξίδι 48 ωρών με αυτοκίνητο στη Νέα Αγγλία, περνώντας από τη Μασαχουσέτη, το Νιου Χάμσαϊρ, το Μέιν και το Βερμόντ.
Αυτός ο οδηγός ακολουθεί αυτή τη διαδρομή. Κάθε φωτογραφία που περιλαμβάνεται σε αυτόν προέρχεται από τη βορειοανατολική περιοχή, από το Άγαλμα της Ελευθερίας μέχρι το Όρος Ουάσινγκτον. Τα εθνικά πάρκα της δυτικής ακτής παραμένουν στη λίστα μου.
Νέα Υόρκη
Η Νέα Υόρκη είναι μια πόλη γιγάντων, και οι δρόμοι της δεν σου αφήνουν σχεδόν καθόλου χώρο για να τους φωτογραφίσεις. Γι’ αυτό, ο καλύτερος τρόπος για να κατανοήσεις το Μανχάταν είναι από ψηλά.

Η πιο εντυπωσιακή μου βραδιά εκεί ήταν μια βροχερή μέρα στο Ροκφέλερ Σέντερ. Η βροχή έπεφτε και σταματούσε για ώρες. Παρ’ όλα αυτά, έμεινα, γιατί το καλύτερο φως εμφανίζεται αμέσως μετά από μια καταιγίδα, όταν ο αέρας είναι ακόμα υγρός. Τελικά, τα σύννεφα άνοιξαν προς τα δυτικά και ο ουρανός απέκτησε χρυσή απόχρωση.
Για το πανόραμα της Νέας Υόρκης κατά το ηλιοβασίλεμα, επέλεξα ένα πλαίσιο ευρύτερο από το συνηθισμένο. Ήταν ο Μήνας Υπερηφάνειας, οπότε αρκετοί πύργοι λάμπουν με τα χρώματα του ουράνιου τόξου. Το Empire State Building στέκεται στο κέντρο, με το Κάτω Μανχάταν να βρίσκεται πίσω του. Αν κοιτάξετε προσεκτικά, το Άγαλμα της Ελευθερίας εμφανίζεται ως μια μικροσκοπική σιλουέτα κοντά στον ορίζοντα. Στα δεξιά, ένα ελικόπτερο αιωρείται πάνω από το λιμάνι.
Αυτό είναι το κάδρο που αποτυπώνει την πόλη με μια ματιά. Επιπλέον, δείχνει πόσο πυκνοκατοικημένο είναι πραγματικά το Μιντάουν.
Κάτω Μανχάταν
Στο Κάτω Μανχάταν βρίσκονται τα χρήματα. Πάντα με γοήτευαν η οικονομία και οι επενδύσεις, οπότε η Γουόλ Στριτ ήταν ψηλά στη λίστα μου.

Το σημερινό κτίριο του Χρηματιστηρίου της Νέας Υόρκης άνοιξε το 1903. Ο Τζορτζ Μπ. Ποστ το σχεδίασε σε στυλ Beaux-Arts, με έξι γιγάντιες κολόνες και ένα γλυπτό αέτωμα. Ωστόσο, ο δρόμος γύρω από αυτό είναι γεμάτος κόσμο και στενός, ενώ ορισμένα τμήματά του είναι κλειστά για λόγους ασφαλείας. Ως αποτέλεσμα, δεν υπάρχει σχεδόν καθόλου χώρος για να κάνεις ένα βήμα πίσω.
Έτσι, αξιοποίησα αυτόν τον περιορισμό. Κοιτάζοντας προς τα πάνω, άφησα τους ουρανοξύστες να πιέζουν την πρόσοψη του Χρηματιστηρίου της Νέας Υόρκης, με τρεις σημαίες ανάμεσα στις κολόνες.

Λίγα τετράγωνα πιο βόρεια βρίσκεται ο σταθμός World Trade Center, έργο του Σαντιάγο Καλατράβα. Οι λευκές νευρώσεις του διαθλούν το φως της ημέρας που εισέρχεται από το φεγγίτη. Ωστόσο, το μεσημέρι ο χώρος ήταν γεμάτος επιβάτες. Για να αποτυπώσω την ηρεμία του Oculus, συνδύασα διάφορα καρέ ώστε να καθαρίσω το δάπεδο, διατηρώντας παράλληλα το φως ακριβώς όπως ήταν.
Μιντάουν του Μανχάταν
Το Μιντάουν είναι η Νέα Υόρκη των ταινιών, και αποτελεί πραγματική πρόκληση για έναν φωτογράφο. Οι δρόμοι είναι στενοί, ο κόσμος δεν σταματά ποτέ να περνάει και τα κτίρια είναι τεράστια.
Στην Τάιμς Σκουέαρ, το να στέκεσαι ακίνητος με μια φωτογραφική μηχανή αποτελεί από μόνο του πρόκληση. Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι τη διασχίζουν κάθε μέρα. Επιπλέον, οι διαφημιστικές πινακίδες εκπέμπουν τόσο έντονο φως που ο αέρας φαίνεται ομιχλώδης. Στράφηκα με τον φακό προς τα πάνω το σούρουπο, με τη σημαία νέον του κέντρου στρατολόγησης των Ενόπλων Δυνάμεων στη γωνία.

Ο σταθμός Grand Central Terminal άνοιξε το 1913, και οι σιδηροδρομικοί σταθμοί με έχουν πάντα γοητεύσει. Τα προφανή στοιχεία που πλαισιώνουν τη σκηνή είναι το ρολόι, η σημαία και η συμμετρία. Αντ’ αυτού, κατέβηκα με την κυλιόμενη σκάλα και ξαναανέβηκα πολλές φορές. Με φακό 14mm, η σκαλιστή πινακίδα πλαισιώνει την κεντρική αίθουσα του Grand Central σαν σκηνή.
Πιο νότια, το Macy’s στο Herald Square είχε τα χρώματα του ουράνιου τόξου στο ισόγειό του για το Pride. Σε μια μέρα με καθαρό γαλάζιο ουρανό, φωτογράφισα την πρόσοψη του Macy’s στο Herald Square με μία μόνο έκθεση στα 14mm.
Fifth Avenue
Ο Πύργος Τραμπ βρισκόταν στη λίστα μου πολύ πριν ασχοληθώ με την πολιτική. Σπούδαζα διοίκηση επιχειρήσεων και ο πύργος εμφανιζόταν στα τηλεοπτικά προγράμματα και τα βιβλία για τις επιχειρήσεις εκείνης της εποχής. Έτσι, πήγα να τον δω από κοντά.

Στον εξωτερικό χώρο, πλαισίωσα το χρυσό ρολόι του δρόμου και τον γυάλινο πύργο μαζί, με την αμερικανική σημαία στο φουαγιέ από κάτω. Έτσι απέκτησα την εικόνα του Trump Tower και του ρολογιού του στην 5η Λεωφόρο, με το ζεστό χρυσό χρώμα να ξεχωρίζει πάνω από τον γαλάζιο ουρανό.
Στο εσωτερικό, το αίθριο είναι εξίσου χρυσό με την πρόσοψη. Καθώς πολλοί επισκέπτες έρχονταν για να τραβήξουν selfie, μου πήρε χρόνο να βρω μια καθαρή γωνία λήψης. Τελικά, συνέθεσα το εσωτερικό του Trump Tower γύρω από μια μακριά σειρά σημαιών. Αυτές οδηγούν προς μια μικρή έκθεση για τον 45ο πρόεδρο. Από τη μία πλευρά στέκεται ένα μόνο άτομο· από την άλλη, σημαίες που θα επιβιώσουν κάθε πρόεδρο.
Το Σέντραλ Παρκ και το High Line

Πάντα κλείνω δωμάτιο σε ξενοδοχείο με θέα. Στο Μανχάταν, το Residence Inn στο Σέντραλ Παρκ πήγε ένα βήμα παραπέρα και μας άνοιξε την ταράτσα του, η οποία συνήθως είναι κλειστή για το κοινό. Ένα βράδυ του Ιουνίου, τα σύννεφα πάνω από το πάρκο ήταν εντυπωσιακά.
Από εκείνη την ταράτσα, το Σέντραλ Παρκ απλώνεται πίσω από το «Billionaires’ Row», με τους πανύψηλους πύργους να αντανακλούν το ηλιοβασίλεμα. Ένα διαμέρισμα στο One57 πωλήθηκε για 100,47 εκατομμύρια δολάρια. Αργότερα, ένας αγοραστής πλήρωσε 238 εκατομμύρια δολάρια στο 220 Central Park South.
Αργότερα εκείνο το βράδυ, φωτογράφισα τη «Billionaires’ Row» κατά τη «μπλε ώρα» από το γωνιακό μας δωμάτιο. Η λήψη μέσα από τζάμι δημιουργεί αντανακλάσεις. Έτσι, σύρθηκα πίσω από την τηλεόραση, τράβηξα τις κουρτίνες γύρω μου και κάλυψα την κάμερα με ένα σκούρο μπλουζάκι.
Την επόμενη μέρα περπατήσαμε στο πάρκο. Αφού σκαρφάλωσα σε μερικούς βράχους, βρήκα ένα κενό ανάμεσα στα δέντρα. Κρατώντας ένα κλαδί στην άκρη, πλαισίωσα τους πύργους του Μανχάταν μέσα από τα φύλλα του Central Park.

Στη δυτική πλευρά, το High Line μετατρέπει μια παλιά υπερυψωμένη σιδηροδρομική γραμμή σε πάρκο, ένα επίπεδο πάνω από το δρόμο. Κοντά στο τέλος της βόλτας μας, περίμενα δέκα λεπτά για ένα κίτρινο ταξί κάτω από τον ήλιο, κάτω από το High Line.
Ιστορία της Βοστώνης
Η Βοστώνη είναι η μεγαλύτερη πόλη της Νέας Αγγλίας, και η ιστορία της είναι η ιστορία της Αμερικανικής Επανάστασης. Την πρώτη μας μέρα εκεί, απλώς περπατούσαμε και αφήναμε τους δρόμους να μας οδηγήσουν.

Σύντομα συναντήσαμε το Παλιό Δημαρχείο, ένα από τα πρώτα κτίρια στη χώρα που χτίστηκαν σε στυλ της Γαλλικής Δεύτερης Αυτοκρατορίας. Επειδή η συμμετρία είναι χαρακτηριστικό αυτού του στυλ, το φωτογράφισα από μπροστά, με τον ευρυγώνιο φακό που είχα.
Λίγους δρόμους πιο πέρα, το Faneuil Hall άνοιξε για πρώτη φορά το 1742. Ο Samuel Adams υπερασπίστηκε την ανεξαρτησία μέσα σε αυτό. Ένα βράδυ επέστρεψα στην πλατεία Dock Square το σούρουπο. Προς έκπληξή μου, η πλατεία ήταν σχεδόν άδεια, πιθανώς επειδή έπαιζαν οι Celtics. Στη φωτογραφία μου από την πλατεία Dock Square, που τραβήχτηκε κατά τη μπλε ώρα, το άγαλμα του Adams και το Faneuil Hall πλαισιώνουν τον πύργο του Τελωνείου.
Απέναντι από το λιμάνι, το ναυπηγείο Charlestown Navy Yard φιλοξενεί το USS Constitution κάτω από έναν βαρύ ουρανό. Καθελκυσμένο το 1797 και με το παρατσούκλι «Old Ironsides» κατά τον πόλεμο του 1812, είναι το παλαιότερο πολεμικό πλοίο σε υπηρεσία που εξακολουθεί να πλέει.
Το λιμάνι της Βοστώνης και ο ορίζοντας της πόλης
Η Βοστώνη διαμορφώθηκε από τη θάλασσα. Τον Δεκέμβριο του 1773, οι άποικοι πέταξαν πάνω από 300 κιβώτια τσαγιού σε αυτό το λιμάνι. Εκείνο το «Boston Tea Party» συνέβαλε στην πυροδότηση της Αμερικανικής Επανάστασης.
Σήμερα, η παλιά βιομηχανική παραλιακή ζώνη του Νότιου Βοστώνης έχει μετατραπεί στην περιοχή Seaport District. Από το Fan Pier, φωτογράφισα τον ορίζοντα του λιμανιού της Βοστώνης με φόντο μια σειρά από μαύρα μεταλλικά γλυπτά πλοίων. Στην πραγματικότητα, αποτελούν ένα μικρό αφιέρωμα στα πλοία που έχτισαν την πόλη.

Ο πύργος του Τελωνείου ήταν το αγαπημένο μου κτίριο στην πόλη. Όταν τον είδα για πρώτη φορά, πήγα αμέσως στο Google Maps και βρήκα ένα οκταώροφο πάρκινγκ κοντά. Είχε αέρα και οι τοίχοι δεν άφηναν χώρο για τρίποδο. Αντ’ αυτού, στήριξα τη φωτογραφική μηχανή σε έναν τοίχο για να φωτογραφίσω τον Πύργο του Ρολογιού του Τελωνείου πάνω από την οικονομική περιοχή κατά τη «μπλε ώρα».
Τέλος, πήγαμε να δούμε τους Red Sox να παίζουν εναντίον των St. Louis Cardinals. Το Fenway Park κατά το ηλιοβασίλεμα ήταν γεμάτο, θορυβώδες και γεμάτο ντόπιους. Άνοιξε το 1912 και είναι το παλαιότερο γήπεδο μπέιζμπολ της Major League Baseball.
Χάρβαρντ και MIT
Το Κέιμπριτζ βρίσκεται ακριβώς απέναντι από τον ποταμό Τσαρλς. Πέρασα μια ολόκληρη μέρα εκεί και επισκέφτηκα και τα δύο πανεπιστήμια. Μπορείτε να διαβάσετε την περιγραφή ολόκληρης της ημέρας στον οδηγό μου για το Κέιμπριτζ της Μασαχουσέτης.
Πρώτα πήγα στο Χάρβαρντ. Ο καθένας μπορεί να μπει στο Harvard Yard, και στα μέσα Ιουνίου επικρατούσε ησυχία. Κάτω από τις βελανιδιές, φωτογράφισα τον πανεπιστημιακό χώρο του Χάρβαρντ με τα κόκκινα τούβλα, κάτω από το καθαρό καλοκαιρινό φως.
Απέναντι από το γκαζόν βρίσκεται η Βιβλιοθήκη Widener. Οι φοιτητές ανέβαιναν και κατέβαιναν συνεχώς τα σκαλιά της. Γι’ αυτό, πέρασα πάνω από μία ώρα στο Photoshop για να παρουσιάσω τη Βιβλιοθήκη Widener με άδεια σκαλιά. Για ένα τόσο διάσημο κτίριο, ένα καθαρό κάδρο αξίζει αυτή την ώρα.
Το MIT ήρθε τελευταίο, καθώς έδυε ο ήλιος. Πρώτα, φωτογράφισα τα ευρύχωρα γκαζόν του Killian Court μπροστά από το ινστιτούτο. Στη συνέχεια, με έναν τηλεφακό αποτύπωσα τον Μεγάλο Θόλο του MIT με φόντο έναν πορτοκαλί ουρανό, με τα φώτα του λόμπι να λάμπουν ανάμεσα στις κολόνες.

Λευκά Όρη και Βερμόντ

Ενώ η Ντάρια ήταν στο μάθημα, νοίκιασα ένα μεγάλο SUV και οδήγησα προς τα βόρεια. Για έναν Ευρωπαίο, το να οδηγείς σε αυτούς τους ανοιχτούς δρόμους ήταν σαν να βιώνεις την ίδια την αμερικανική ελευθερία.
Στο Νιου Χάμσαϊρ, μια ομάδα προσκόπων με κατεύθυνε προς τον NH-16. Στο Glen View Café, η οροσειρά Presidential Range ήταν κρυμμένη στα σύννεφα. Ωστόσο, μετά από ένα σύντομο διάλειμμα, ο ήλιος ξεπρόβαλε πάνω από το Όρος Ουάσινγκτον. Την ίδια στιγμή, μια ομάδα μοτοσικλετιστών έφτασε κάτω από μια γιγαντιαία αμερικανική σημαία. Αυτή η εικόνα με τους μοτοσικλετιστές κάτω από τον αυτοκινητόδρομο του Όρους Ουάσινγκτον, συμπύκνωσε ολόκληρο το οδικό ταξίδι σε ένα καρέ.
Εκείνο το βράδυ εξερεύνησα το Μπρέτον Γουντς και επέστρεψα την ανατολή του ηλίου. Τον Ιούλιο του 1944, εκπρόσωποι από 44 χώρες συναντήθηκαν σε αυτό το ξενοδοχείο και σχεδίασαν το μεταπολεμικό νομισματικό σύστημα. Ως κάποιος που σκέφτεται πολύ για τα χρήματα και το Bitcoin, έπρεπε να το δω. Φωτογράφισα το Mount Washington Hotel την αυγή, με τους λευκούς τοίχους και τις κόκκινες στέγες κάτω από τα βουνά, και ένα κόκκινο αυτοκίνητο στον δρόμο.

Στο Βερμόντ, επέλεξα μια σκεπαστή γέφυρα για να αντιπροσωπεύσει την πολιτεία. Στο Βερμόντ υπάρχουν ακόμα περισσότερες από εκατό τέτοιες γέφυρες. Η σκεπαστή γέφυρα του Quechee, που διασχίζει το φαράγγι του Ottauquechee, ανακατασκευάστηκε μετά τις ζημιές που υπέστη από τον τυφώνα Irene το 2011.
Ακτή της Νέας Αγγλίας

Η ακτή της Νέας Αγγλίας είναι η χώρα των φάρων. Στο Νιούπορτ του Ρόουντ Άιλαντ, ο φάρος του Κάσλ Χιλ καθοδηγεί τα πλοία από το 1890. Το Castle Hill Inn και η Ακτοφυλακή τον ανακαίνισαν το 2021, λίγο πριν φτάσουμε εμείς. Ως εκ τούτου, ο φάρος του Κάσλ Χιλ υπό το ροζ φως του ηλιοβασιλέματος εμφανίζεται ως ένας καθαρός λευκός πύργος, με τη γέφυρα του Νιούπορτ να υψώνεται πίσω του.
Το Νιούπορτ φιλοξένησε τον «Κύπελλο της Αμερικής» από το 1930 έως το 1983. Ακόμα και σήμερα, η πόλη ζει για την ιστιοπλοΐα. Κατά το ηλιοβασίλεμα, φωτογράφισα τη μαρίνα του Νιούπορτ με τον ήλιο να δύει δίπλα στην ίδια γέφυρα.
Στο Μέιν, έφτασα στο Πόρτλαντ λίγο μετά την ανατολή του ηλίου. Ο φάρος του κυματοθραύστη του χρονολογείται από το 1875 και οι ντόπιοι τον αποκαλούν «Bug Light». Τον σχεδίασε ο αρχιτέκτονας Τόμας Ο. Γουόλτερ, ο οποίος εργάστηκε επίσης στο Καπιτώλιο των ΗΠΑ. Ο φάρος του κυματοθραύστη του Πόρτλαντ στεκόταν μόνος του πάνω στην προβλήτα του από γρανίτη, χωρίς ούτε ένα χαρταετό στον ουρανό.
Στην επιστροφή, περάσαμε μισή μέρα στο Γέιλ, στο Νιου Χέιβεν του Κονέκτικατ. Οι φοιτητές του ζουν σε δεκατέσσερα φοιτητικά κολέγια. Στις τελευταίες ακτίνες της ημέρας, φωτογράφισα ένα από τα κτίρια του Γέιλ, με το ζεστό φως να διαχέεται από τα παράθυρά του.
Φωτογραφίζοντας τις ΗΠΑ
Τρία προβλήματα επανεμφανίζονταν συνεχώς στη βορειοανατολική περιοχή. Για το καθένα υπήρχε διαφορετική λύση.

Το πρώτο πρόβλημα είναι ο κόσμος. Στη Βιβλιοθήκη Widener και στο Oculus, αφαίρεσα τους ανθρώπους κατά τη μεταπαραγωγή. Στη Wall Street, αντίθετα, έκανα το πλήθος και την πίεση που ασκούν οι πύργοι μέρος της εικόνας.
Το δεύτερο πρόβλημα είναι ο χώρος. Οι δρόμοι του Μανχάταν είναι στενοί σε σύγκριση με τα κτίρια, οπότε ένας φακός 14 mm και μια ανοδική γωνία κάλυψαν το μεγαλύτερο μέρος της δουλειάς μου εκεί.
Το τρίτο πρόβλημα είναι το ύψος. Οι καλύτερες θέες της Νέας Υόρκης είναι ιδιωτικές. Για αυτόν τον λόγο, κάνω κράτηση σε ξενοδοχεία με θέα και ζητώ πρόσβαση. Έτσι κατάφερα να φωτογραφίσω την ταράτσα με θέα στο Σέντραλ Παρκ.
Πάνω απ’ όλα, ο συγχρονισμός ήταν πιο σημαντικός από τον εξοπλισμό. Ο ορίζοντας από το φέριμποτ δεν χρειάστηκε ειδικό φακό ούτε μακρά έκθεση. Χρειάστηκε υπομονή και μερικά δευτερόλεπτα, όταν όλα τα στοιχεία ευθυγραμμίστηκαν.
Πότε να επισκεφθείτε τις ΗΠΑ
Για τη Νέα Υόρκη και τη Νέα Αγγλία, ο Ιούνιος ήταν μια εξαιρετική επιλογή. Οι μέρες είναι μεγάλες, τα πάρκα είναι καταπράσινα και ο Μήνας Υπερηφάνειας γεμίζει τα κτίρια με χρώμα. Επιπλέον, τα πανεπιστήμια είναι ήσυχα μετά το τέλος του εξαμήνου.
Ωστόσο, το καλοκαίρι μπορεί να είναι ζεστό και υγρό στο Μανχάταν. Η άνοιξη και οι αρχές του φθινοπώρου είναι πιο ήπιες για περιπάτους. Στη Νέα Αγγλία, το φθινοπωρινό φύλλωμα συνήθως φτάνει στο αποκορύφωμά του από τα τέλη Σεπτεμβρίου έως τα μέσα Οκτωβρίου, πρώτα στο βορρά και αργότερα κοντά στην ακτή.
Ο χειμώνας φέρνει χιόνι και σύντομες ημέρες στα Λευκά Όρη και στο Βερμόντ. Ως αποτέλεσμα, ταιριάζει περισσότερο στα χειμερινά σπορ παρά σε ένα μακρύ οδικό ταξίδι.
Συχνές Ερωτήσεις
Ποια είναι η καλύτερη εποχή για να επισκεφθεί κανείς τη Νέα Υόρκη και τη Νέα Αγγλία;
Η περίοδος από τα τέλη της άνοιξης έως τις αρχές του φθινοπώρου είναι η πιο αξιόπιστη. Ο Ιούνιος φέρνει μεγάλες μέρες, καταπράσινα πάρκα και τον Μήνα Υπερηφάνειας στη Νέα Υόρκη. Από τα τέλη Σεπτεμβρίου έως τα μέσα Οκτωβρίου, η Νέα Αγγλία ντύνεται με τα χρώματα του φθινοπώρου. Ο Ιούλιος και ο Αύγουστος είναι συχνά ζεστοί και υγροί στο Μανχάταν, ενώ ο χειμώνας είναι κρύος, με χιόνι στα βουνά.
Πόσες μέρες χρειάζεστε για τη Νέα Υόρκη και τη Βοστώνη;
Τέσσερις έως πέντε ημέρες αρκούν για να δείτε τα κύρια αξιοθέατα του Μανχάταν, συμπεριλαμβανομένου του Αγάλματος της Ελευθερίας και του πορθμείου για το Έλις Άιλαντ. Για τη Βοστώνη και το Κέιμπριτζ χρειάζονται δύο έως τρεις επιπλέον ημέρες. Μια περιήγηση στο Νιου Χάμσαϊρ, το Μέιν και το Βερμόντ προσθέτει τουλάχιστον δύο ημέρες. Συνολικά, περίπου δέκα ημέρες αρκούν για ένα χαλαρό πρώτο ταξίδι στη βορειοανατολική Αμερική.
Πώς φτάνεις από τη Νέα Υόρκη στη Βοστώνη;
Τα τρένα της Amtrak εκτελούν δρομολόγια μεταξύ του σταθμού Penn της Νέας Υόρκης και της Βοστώνης αρκετές φορές την ημέρα. Το ταξίδι διαρκεί περίπου τέσσερις ώρες, ενώ η ταχύτερη υπηρεσία Acela σας εξοικονομεί λίγο χρόνο. Με αυτοκίνητο, η απόσταση είναι περίπου 215 μίλια. Τα λεωφορεία είναι η φθηνότερη επιλογή. Για το υπόλοιπο της Νέας Αγγλίας, ένα ενοικιαζόμενο αυτοκίνητο είναι η πιο πρακτική επιλογή.
Χρειάζεστε αυτοκίνητο στη Νέα Αγγλία;
Στη Νέα Υόρκη και τη Βοστώνη, το αυτοκίνητο είναι περισσότερο μπελάς παρά βοήθεια, καθώς το μετρό και τα πόδια καλύπτουν σχεδόν όλες τις μετακινήσεις. Έξω από τις πόλεις, ωστόσο, το αυτοκίνητο είναι απαραίτητο. Τα Λευκά Όρη, οι σκεπαστές γέφυρες του Βερμόντ και οι φάροι του Μέιν και του Ρόουντ Άιλαντ είναι δύσκολο να προσεγγιστούν με τα μέσα μαζικής μεταφοράς.
Πώς μπορείτε να επισκεφθείτε το Άγαλμα της Ελευθερίας και το Έλις Άιλαντ;
Η Statue City Cruises είναι ο επίσημος φορέας εκμετάλλευσης των πλοίων. Τα πλοία αναχωρούν από το Battery Park στο Μανχάταν και από το Liberty State Park στο Νιου Τζέρσεϊ. Ένα εισιτήριο καλύπτει τόσο το Νησί της Ελευθερίας όσο και το Νησί Έλις. Τα εισιτήρια για το βάθρο και το στέμμα είναι περιορισμένα, οπότε φροντίστε να τα κλείσετε αρκετά νωρίτερα, ειδικά το καλοκαίρι.
Πού βρίσκονται οι καλύτερες θέες στον ορίζοντα του Μανχάταν;
Από το κατάστρωμα παρατήρησης του Rockefeller Center μπορεί κανείς να δει το Midtown, με το Empire State Building στο κέντρο. Το φέρι προς το Liberty Island προσφέρει την κλασική θέα του Lower Manhattan από τη θάλασσα. Μέσα στο Central Park, οι βραχώδεις προεξοχές στο νότιο τμήμα του πάρκου πλαισιώνουν τους πύργους της «Billionaires’ Row» μέσα από τα δέντρα.
Επιτρέπεται η λήψη φωτογραφιών στο εσωτερικό του Grand Central Terminal;
Ναι, η φωτογράφιση με το χέρι για προσωπική χρήση επιτρέπεται στους κοινόχρηστους χώρους του Grand Central Terminal. Για τη χρήση τρίποδων και επαγγελματικές φωτογραφήσεις απαιτείται άδεια. Οι κυλιόμενες σκάλες μεταξύ της κεντρικής αίθουσας και των κατώτερων επιπέδων προσφέρουν μία από τις καλύτερες θέες της αίθουσας, με φόντο το σκαλισμένο όνομα του σταθμού.



