Με μερικές από τις παλαιότερες πόλεις και οικισμούς των Ηνωμένων Πολιτειών, το ταξίδι στη Νέα Αγγλία μοιάζει λίγο με ταξίδι στο χρόνο. Μια βόλτα με το αυτοκίνητο σε έναν επαρχιακό δρόμο σε οδηγεί σε μια πόλη που χτίστηκε χάρη στη φαλαινοθηρική βιομηχανία, ενώ ένα άλλο ελικοειδές τμήμα χωματόδρομου καταλήγει σε μια απλή, ασβεστωμένη ξύλινη εκκλησία. Σχεδόν μπορεί κανείς να ακούσει το κήρυγμα ενός ευσυνείδητου πουριτανού ιερέα.
Διατηρώντας το παρελθόν
Η Νέα Αγγλία, όπως και ο υπόλοιπος κόσμος, διαθέτει όλες τις σύγχρονες ανέσεις: αλυσίδες καταστημάτων, αυτοκινητόδρομους, εστιατόρια γρήγορου φαγητού. Ωστόσο, με κάποιο τρόπο η νεωτερικότητα φαίνεται να υποχωρεί εκεί, ενώ το παρελθόν γίνεται πιο άμεσο και προσιτό. Κατά τη διάρκεια ενός οδικού ταξιδιού στη Νέα Αγγλία, με εντυπωσίασε το πόσο από την ιστορία της έχει καταφέρει να διατηρήσει η περιοχή, παρόλο που μεγάλο μέρος του κόσμου φαίνεται να αρκείται στο να ισοπεδώνει και να χτίζει πάνω σε οτιδήποτε έχει έστω και λίγη ιστορία.
Στο Βερμόντ, ήθελα να βρω μια εικόνα που να αντιπροσωπεύει την πολιτεία και τις γραφικές πόλεις της αποικιακής εποχής. Οι σκεπαστές γέφυρες της, κάτι που δεν έχω δει πουθενά αλλού στον κόσμο, μου φάνηκαν μοναδικά γραφικές και συγκαταλέγονται στα αγαπημένα μου αξιοθέατα στην πολιτεία. Η περίφημη σκεπαστή γέφυρα του Quechee, που προσφέρει μια ήσυχη και μεγαλοπρεπή είσοδο στο νυσταγμένο χωριουδάκι του Quechee, αποτέλεσε μία από τις αγαπημένες μου φωτογραφίες της Νέας Αγγλίας.
Τέλεια για καρτ ποστάλ
Σίγουρα θα αναρωτιέστε αν αυτοί που σχεδίασαν και κατασκεύασαν τη γέφυρα το έκαναν έχοντας στο μυαλό τους φωτογράφους ή ζωγράφους. Κάτω, ο ποταμός Ottauquechee κυλάει πάνω από ογκόλιθους πριν κατακρημνιστεί σε ένα απέραντο φαράγγι. Είναι ένα τοπίο που σχεδόν συνθέτει μόνο του τη σύνθεσή του. Και από τις δύο πλευρές της γέφυρας, η θέα είναι απίστευτη.
Η αρχική γέφυρα Quechee χτίστηκε το 1970 και καταστράφηκε σχεδόν ολοσχερώς το 2011 από τον τυφώνα Irene. Η σημερινή γέφυρα είναι μια σχεδόν πανομοιότυπη αντικατάσταση που ολοκληρώθηκε το 2012. Αν τα ξύλα ήταν λίγο πιο φθαρμένα από το χρόνο, θα ήταν μια απολύτως πειστική αναπαράσταση. Το να περάσεις μέσα είναι σαν να διασχίζεις ένα κατώφλι σε έναν κόσμο όπου ο 19ος αιώνας εξακολουθεί να υπάρχει με κάποιο τρόπο.
Λίγη ιστορία
Δεν επέλεξα τυχαία μια σκεπαστή γέφυρα για να αντιπροσωπεύσει το Βερμόντ. Με περισσότερες από εκατό σκεπαστές γέφυρες να έχουν απομείνει, το Βερμόντ έχει τη μεγαλύτερη συγκέντρωση ανά τετραγωνικό μίλι από όλες τις πενήντα πολιτείες των ΗΠΑ. Αν και υπάρχουν και σε άλλα μέρη του κόσμου, συνδέονται, ίσως, μοναδικά με την αγροτική Αμερική, όπου κάποτε υπήρχαν χιλιάδες από αυτές. Σήμερα λειτουργούν τόσο ως ιστορικά μνημεία όσο και ως υποδομή, συνδυάζοντας εξίσου την ομορφιά με τη λειτουργικότητα.
Κοντά, ένας πρώην μύλος που κάποτε τροφοδοτούνταν από τον ποταμό Ottauquechee φιλοξενεί τώρα ένα εργαστήριο φυσητού γυαλιού και ένα εστιατόριο. Όλα αυτά, ο μύλος, ο ποταμός, το φαράγγι και, φυσικά, η γέφυρα, μου πρόσφεραν μια από εκείνες τις σπάνιες ημέρες ταξιδιού όπου με ενδιέφερε λιγότερο να τραβήξω φωτογραφίες και περισσότερο να απλώς παρατηρώ.
