Met enkele van de oudste stadjes en nederzettingen van de Verenigde Staten voelt reizen door New England een beetje als een reis door de tijd. Een ritje over een landweg brengt je naar een stadje dat is ontstaan dankzij de walvisvaart, terwijl een ander kronkelend stukje grindweg je naar een eenvoudige, witgekalkte houten kerk leidt. Je kunt bijna de preek van een vrome puriteinse predikant horen.
Het verleden in ere houden
New England heeft, net als de rest van de wereld, alle moderne voorzieningen: winkelketens, snelwegen, fastfoodrestaurants. Maar op de een of andere manier lijkt de moderniteit daar naar de achtergrond te verdwijnen, terwijl het verleden dichterbij en toegankelijker komt. Tijdens een autorit door New England viel het me op hoeveel van zijn geschiedenis de regio heeft weten te behouden, ook al lijkt een groot deel van de wereld er genoegen mee te nemen om alles wat ook maar een beetje geschiedenis heeft met de grond gelijk te maken en eroverheen te bouwen.
In Vermont wilde ik een beeld vinden dat de staat en zijn pittoreske stadjes uit het koloniale tijdperk vertegenwoordigde. De overdekte bruggen, iets wat ik nergens anders ter wereld heb gezien, kwamen op mij over als uniek schilderachtig en behoren tot mijn favoriete plekken in de staat. De beroemde Quechee Covered Bridge, die een rustig maar indrukwekkend toegangspunt vormt tot het slaperige dorpje Quechee, leverde een van mijn favoriete foto’s van New England op.
Perfect voor een ansichtkaart
Je vraagt je vast af of de mensen die de brug ontworpen en gebouwd hebben, dat met fotografen of schilders in gedachten deden. Hieronder stroomt de Ottauquechee-rivier over rotsblokken voordat ze naar beneden stort in een uitgestrekte kloof. Het is een tafereel dat zich bijna vanzelf samenstelt. Vanaf beide kanten van de brug is het uitzicht adembenemend.
De oorspronkelijke Quechee-brug werd gebouwd in 1970 en werd in 2011 bijna verwoest door orkaan Irene. De huidige brug is een bijna identieke vervanging die in 2012 werd voltooid. Als het hout iets meer door de tijd was getekend, zou het een volkomen overtuigende replica zijn. Als je naar binnen stapt, is het een beetje alsof je een drempel overschrijdt naar een rijk waar de negentiende eeuw op de een of andere manier nog steeds bestaat.
Een stukje geschiedenis
Ik heb niet zomaar een overdekte brug gekozen om Vermont te vertegenwoordigen. Met meer dan honderd nog bestaande overdekte bruggen heeft Vermont de hoogste dichtheid per vierkante mijl van alle vijftig Amerikaanse staten. Hoewel ze ook in andere delen van de wereld voorkomen, worden ze misschien wel het meest geassocieerd met het platteland van Amerika, waar er ooit duizenden stonden. Tegenwoordig fungeren ze zowel als relikwieën als infrastructuur: even mooi als functioneel.
Vlakbij staat een voormalige molen die ooit werd aangedreven door de Ottauquechee-rivier en nu een glasblaasatelier en restaurant herbergt. Alles bij elkaar – de molen, de rivier, de kloof en natuurlijk de brug – zorgde voor een van die zeldzame reisdagen waarop ik minder geïnteresseerd was in het maken van foto’s en meer in gewoon kijken.
