Μνημείο της Νέας Υόρκης – Σταθμός World Trade Center | Ηνωμένες Πολιτείες

Ο Σαντιάγο Καλατράβα είναι ένας από τους αρχιτέκτονες που θαυμάζω περισσότερο. Έχω φωτογραφίσει στο παρελθόν μερικά από τα κτίρια γραφείων που έχει σχεδιάσει, και κάτι στον τρόπο με τον οποίο χρησιμοποιεί τον χάλυβα και τον μετατρέπει σχεδόν σε ζωντανό οργανισμό με τραβάει συνεχώς πίσω στο έργο του. Στο ταξίδι μου στη Νέα Υόρκη, ο σταθμός του World Trade Center ήταν ένας προορισμός που δεν μπορούσα να παραλείψω. Πρόκειται για τον συγκοινωνιακό κόμβο που σχεδίασε για τον ανακατασκευασμένο χώρο του World Trade Center, και το εσωτερικό του αποτελεί ένα εκπληκτικό παιχνίδι με το φως.

Ένα θαύμα φωτός στον σταθμό World Trade Center

Αυτό που με εντυπωσίασε περισσότερο στον σταθμό του World Trade Center καθώς έμπαινα δεν ήταν το τεράστιο μέγεθός του, αλλά ο τρόπος με τον οποίο συμπεριφέρεται το φως στο εσωτερικό του. Η μεγαλοφυΐα του Καλατράβα αποδεικνύεται από το γεγονός ότι οι λευκές δομές που μοιάζουν με πλευρές και σχηματίζουν το «Oculus» δεν είναι απλώς λειτουργικές· μεταβάλλουν το φως του ήλιου που εισέρχεται από τα φεγγίτες. Το κάμπτουν, παίζουν μαζί του, το κάνουν κάπως πιο απαλό. Το αποτέλεσμα είναι ένα κτίριο που δεν μοιάζει με σιδηροδρομικό σταθμό, αλλά με κάτι πιο εκλεπτυσμένο. Έχει μια ατμόσφαιρα που θυμίζει καθεδρικό ναό, κάτι που τραβάει το βλέμμα προς τα πάνω. Το Grand Central Terminal φιλοξενεί την άλλη μεγάλη οροφή της Νέας Υόρκης, αλλά αυτή βασίζεται στο βάρος και τη διακόσμηση. Το Oculus βασίζεται αποκλειστικά στο φως.

Διατηρώντας την ηρεμία μέσα στο Oculus

Ήταν μια δύσκολη φωτογραφία να τραβήξω. Τη τράβηξα στη μέση της ημέρας, όταν ο σταθμός World Trade Center ήταν γεμάτος από επιβάτες που κινούνταν προς όλες τις κατευθύνσεις. Ήθελα να αναδειχθούν η ηρεμία και η κλίμακα της αρχιτεκτονικής χωρίς την παρεμβολή των πλήθους των ανθρώπων. Για να πετύχω αυτή την αίσθηση γαλήνιας κενότητας χρειάστηκε εκτενής εργασία: συνδύασα διάφορα καρέ για να καθαρίσω τον χώρο, διατηρώντας παράλληλα το φως ακριβώς όπως ήταν. Είναι μία από τις λήψεις όπου η επεξεργασία μετά τη λήψη συνέβαλε στο αποτέλεσμα εξίσου με τη στιγμή της λήψης. Το ίδιο πρόβλημα εμφανίζεται σε όλη την πόλη, και το έλυσα με διαφορετικό τρόπο στο Χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης, όπου τα πλήθη έγιναν μέρος της εικόνας.

Δύο απόψεις του σταθμού World Trade Center

Τελικά κατέληξα με μια κάθετη και μια οριζόντια εκδοχή της φωτογραφίας, και ακόμα δεν μπορώ να αποφασίσω ποια μου αρέσει περισσότερο. Η κάθετη τραβά το βλέμμα προς τα πάνω, προς το φεγγίτη, που είναι ακριβώς η αίσθηση που έχει κανείς όταν στέκεται στην αίθουσα. Η οριζόντια φωτογραφία αναδεικνύει όλο το πλάτος του Oculus. Και οι δύο αποτελούν ακριβείς απεικονίσεις του σταθμού World Trade Center, με διαφορετικούς τρόπους. Αφήνω σε εσάς να αποφασίσετε. Αν έχετε μια σαφή προτίμηση, ενημερώστε με, ή αν αισθάνεστε τόσο διχασμένοι όσο εγώ, το καταλαβαίνω.

Στέκομαι σε ένα μνημείο που λειτουργεί και ως σιδηροδρομικός σταθμός

Ο σταθμός World Trade Center είναι ένα από τα πιο συναρπαστικά κτίρια που έχω φωτογραφίσει. Ως κόμβος συγκοινωνιών, σφύζει από επιβάτες και ταξιδιώτες, οι οποίοι περνούν όλοι από τις αποβάθρες του PATH που βρίσκονται από κάτω, καθ’ οδόν προς κάποιον άλλο προορισμό. Ταυτόχρονα, υπάρχει μια ατμόσφαιρα σεβασμού, η ίδια σιωπηλή ατμόσφαιρα που βρήκα στην Αίθουσα Εγγραφών του Ellis Island, που σου θυμίζει πού βρίσκεσαι, ακόμα και καθώς η πόλη συνεχίζει την καθημερινότητά της.