De Oculus bij het station World Trade Center in New York City.
Santiago Calatrava is een van de architecten die ik het meest bewonder. Ik heb al een paar van zijn kantoorgebouwen gefotografeerd, en er is iets aan de manier waarop hij staal gebruikt en er bijna een levend organisme van maakt, waardoor ik steeds weer naar zijn werk terugkom. Tijdens mijn reis naar New York was het World Trade Center Station een must. Het is het vervoersknooppunt dat hij ontwierp voor het herbouwde World Trade Center-terrein, en het interieur is een adembenemend spel met licht.
Een wonder van licht in het World Trade Center Station
Het meest opvallende aan het World Trade Center Station toen ik naar binnen liep, was niet de enorme omvang, maar de manier waarop het licht zich binnenin gedraagt. Het getuigt van Calatrava’s genialiteit dat de witte, ribachtige constructies boven je hoofd – die samen de Oculus vormen – niet alleen functioneel zijn; ze beïnvloeden ook het zonlicht dat door de dakramen naar binnen valt. Ze buigen het licht, spelen ermee en maken het op de een of andere manier zachter.
Het resultaat is een gebouw dat niet aanvoelt als een treinstation, maar als iets veel verhevener. Het heeft iets kathedraalachtigs, iets dat je blik naar boven trekt. Grand Central Terminal heeft het andere grote plafond van New York, maar dat werkt met gewicht en versieringen. De Oculus werkt met niets anders dan licht.
De rust bewaren binnen in de Oculus
Dit was een lastige foto om te maken. Ik nam hem midden op de dag, toen het station World Trade Center vol zat met forenzen die alle kanten op renden. Ik wilde dat de rust en de grootsheid van de architectuur goed naar voren kwamen, zonder dat de massa’s mensen je afleidden.
Om dat gevoel van serene leegte te bereiken, was er veel werk nodig: ik heb verschillende opnames samengevoegd om de ruimte leeg te maken, terwijl ik het licht precies zo heb gehouden als het was. Het is zo’n foto waarbij de nabewerking net zo’n grote rol speelt in het eindresultaat als het moment waarop de foto werd gemaakt. Hetzelfde probleem kom je overal in de stad tegen, en bij de New York Stock Exchange heb ik het op een andere manier opgelost: daar maakte de menigte juist deel uit van de foto.
Twee uitzichten op het World Trade Center Station
Ik heb uiteindelijk zowel een verticale als een horizontale versie van de foto, en ik kan nog steeds niet kiezen welke ik mooier vind. De verticale versie trekt je blik omhoog naar het dakraam, en dat is precies hoe het voelt als je in de hal staat. De horizontale foto laat de volledige breedte van de Oculus zien. Beide zijn op hun eigen manier een getrouwe weergave van het World Trade Center Station. Ik laat het aan jou over om te beslissen. Als je een duidelijke favoriet hebt, laat het me dan weten, en als je net zo twijfelt als ik, begrijp ik dat.
Het horizontale beeld van de Oculus, dat de volledige breedte van de hal laat zien.
Ik sta in een gedenkteken dat tegelijkertijd een treinstation is
Het World Trade Center Station is een van de meest indrukwekkende gebouwen die ik ooit heb gefotografeerd. Als vervoersknooppunt wemelt het hier van forenzen en reizigers, die allemaal via de PATH-perrons beneden op doorreis zijn naar een andere bestemming. Tegelijkertijd hangt er een eerbiedige sfeer, dezelfde woordeloze sfeer die ik in de Ellis Island Registry Room voelde, die je eraan herinnert waar je staat, zelfs terwijl de stad gewoon doorgaat met haar dagelijkse bezigheden.
Vond je het leuk om over NYC Memorial – World Trade Center Station te lezen? Bekijk dan ook eens het volgende:
Join me for curated photography highlights and honest, actionable lessons from 10+ years of travel photography. No fluff—just real talk, tools I wish I had early on, and stories behind the images.
And each month, one subscriber wins a signed A4 fine art print—delivered with a personal note. It’s free, it’s simple, and it’s just for this community.