Laatste ontmoeting

Alt Tegel, Berlijn

Behandel elke ontmoeting alsof het je laatste is – want op een dag zal dat ook zo zijn.

Alt-Tegel is de plek die ik 95% van mijn vorige leven mijn thuis noemde.

Afgelopen herfst zijn we teruggegaan naar Berlijn om ons oude appartement schoon te maken, het huurcontract op te zeggen en afscheid te nemen.

Kort voor de reis las ik dat tegen de tijd dat je 30 bent, 95% van de tijd die je met je ouders hebt doorgebracht al verleden tijd is.

Je hebt al zo’n 25.000 uur met je ouders doorgebracht. En vanaf nu zul je waarschijnlijk niet meer dan 1.000 uur met hen doorbrengen.

Dit deed me beseffen: het zou best eens kunnen dat ik deze plek nooit meer in herfstkleuren zal zien.

Tegel is een plek die ik het grootste deel van mijn leven als vanzelfsprekend heb beschouwd.

Een plek die voor mij zo gewoon is – en toch zo mooi.

Ik besloot deze week te leven alsof het mijn laatste bezoek aan Alt-Tegel was.

Ik hoop dat ik terugkom, maar reken er niet op.

Om herinneringen vast te leggen die ik voor altijd wil koesteren. Om ten volle van de momenten te genieten.

Twee dagen nadat ik mijn eerste foto’s van deze serie had gemaakt, stierf mijn oma plotseling.

Ze was in Berlijn. We hadden afgesproken om te gaan lunchen. Die ochtend is ze overleden.

 Ik heb haar niet meer teruggezien. Onze laatste ontmoeting was in het voorjaar.

Gelukkig was het een heel liefdevolle ontmoeting. Ik herinner me nog goed hoe we samen hebben gelachen.

En zo’n kleinigheid, zoals wat langer bij haar blijven om haar te helpen met de boodschappen. Ook al had ik andere plannen.

Er was iets in mij dat me zei: "Dit is belangrijker."

Maar ik had nooit gedacht dat dit de laatste keer zou zijn dat ik haar zou zien.

Behandel elke ontmoeting alsof het je laatste is – want op een dag zal dat ook zo zijn.

En dat weet je misschien van tevoren niet.

Bedankt, Tegel. Gedurende vele prachtige jaren van mijn leven noemde ik jou ‘thuis’.

—

Deze serie is ook op Behance gepubliceerd.