Υπάρχει πάντα ένα τέτοιο μέρος για τον καθένα, σε διάφορα μέρη του κόσμου…
Συνειδητοποίησα ότι αυτό το «μέρος» για τη Ντάρια και εμένα είναι η Βενετία, ειδικά όταν στεκόμουν με το τρίποδό μου προσπαθώντας να απαθανατίσω το ηλιοβασίλεμα πάνω από τη Γέφυρα του Ριάλτο.
Έχουν περάσει 7 χρόνια από τότε που πήγαμε στη Βενετία. Το 2011, η Ντάρια και εγώ κάναμε το πρώτο μας ταξίδι μαζί. Πετάξαμε στο Μπέργκαμο, ταξιδεύοντας κυρίως μέσω του Couchsurfing στο βόρειο τμήμα της Ιταλίας και επιστρέφοντας στη Μπολόνια. Αυτό ήταν επίσης το πρώτο μου ταξίδι με μια κατάλληλη φωτογραφική μηχανή.
Μπορούσαμε να μείνουμε μόνο για μία νύχτα στη Βενετία, αλλά θυμάμαι ξεκάθαρα ότι περπατούσαμε όλη μέρα στην πόλη. Το βράδυ, όταν δεν μπορούσαμε πια να περπατήσουμε, βγήκα ακόμα μια φορά στη γειτονιά γύρω από το ξενοδοχείο μας, προσπαθώντας να τραβήξω μερικές φωτογραφίες με μακρά έκθεση από την άκρη των καναλιών.
Δεν είχα τρίποδο τότε, αλλά εντυπωσιάστηκα από τις φωτογραφίες που κατάφερα να τραβήξω στη Βενετία. Ήταν το τρίποδό μου που ξεκίνησε την καριέρα μου στη φωτογραφία, η οποία συνεχίζεται μέχρι σήμερα.
Είναι μια τρελή αίσθηση, να βρίσκομαι ξανά εδώ μετά από 7 χρόνια. Σας ευχαριστώ όλους για την υποστήριξή σας, χαίρομαι που μπορώ να μοιραστώ τις φωτογραφίες μου μαζί σας! Δείτε επίσης την άλλη ανάρτησή μου στο blog, αυτή τη φορά για τη Βασιλική του Αγίου Μάρκου την ανατολή του ηλίου.
