Μια χειμωνιάτικη μέρα, κατά τη διάρκεια της πρώτης μου εκδρομής σε παγετώνα στην Ισλανδία, σταματήσαμε δίπλα σε κάτι που έμοιαζε με μια συνηθισμένη παγωμένη λίμνη. Το σχέδιο ήταν απλό: να πάρω τον φακό με τη μεγαλύτερη εστιακή απόσταση, να πλησιάσω τον πάγο και να απαθανατίσω μερικές από αυτές τις τέλεια παγιδευμένες φυσαλίδες αέρα που όλοι δημοσιεύουν στο Instagram.
Ωραία ιδέα. Όμως, καθώς στεκόμουν εκεί για πρώτη φορά στην Ισλανδία, ένιωσα κάτι διαφορετικό να με τραβάει.
Απέναντι από τη λιμνοθάλασσα, υψωμένος πάνω από τα πάντα, βρισκόταν ένας τεράστιος παγετώνας που λαμπύριζε σε αποχρώσεις του κυανού και του λευκού, όπως δεν είχα ξαναδεί στη φύση. Φαινόταν ζωντανός – ένας αργός, παγωμένος ποταμός του χρόνου. Ξαφνικά, η ιδέα των «προσκηνίων με φυσαλίδες αέρα» δεν μου φαινόταν πια τόσο συναρπαστική.
Τηλεφακός έναντι ευρυγώνιου: Όταν η απόσταση αποκαλύπτει τις λεπτομέρειες
Η Nikon D800 μου κρεμόταν από το λαιμό μου και, ενστικτωδώς, άρπαξα τον τηλεφακό αντί για τον ευρυγώνιο. Οι ευρυγώνιοι φακοί δείχνουν πού βρίσκεσαι, αλλά οι τηλεφακοί αποτυπώνουν την αίσθηση του χώρου. Ήθελα αυτή τη συμπίεση που δημιουργεί ένας τηλεφακός, καθώς ισοπεδώνει την προοπτική και αναδεικνύει την υφή και το σχήμα.
Οι ρυθμίσεις ήταν απλές αλλά προσεκτικά επιλεγμένες:
EXIF: ISO 100 | f/7,1 | 1/500 δευτ. | Nikon D800
Το φως ήταν καθαρό, ο αέρας τσουχτερός, και τότε τις πρόσεξα. Τρεις μικρές φιγούρες που περπατούσαν κατά μήκος της παγωμένης λιμνοθάλασσας. Φαινόταν μικροσκοπικές μπροστά στον τοίχο του παγετώνα. Και αυτό ήταν: το στοιχείο που έλειπε για να δώσει σε αυτό το κάδρο την αίσθηση της κλίμακας.
Περιμένοντας την κατάλληλη στιγμή για να φωτογραφίσω έναν παγετώνα στην Ισλανδία
Κινούνταν με προσοχή, αργά, χωρίς όμως να αναρριχηθούν. Συνειδητοποίησα ότι θα παρέμεναν ακριβώς κοντά στην άκρη της λιμνοθάλασσας. Μπροστά μου, θραύσματα πάγου ξεπρόβαλαν από την επιφάνεια σαν ραχιαίες πτερύγιες, «δομές που έμοιαζαν με καρχαρίες» που γλιστρούσαν μέσα στην παγωμένη λιμνοθάλασσα. Σύνθεσα το κάδρο, εστίασα και περίμενα.
Όταν τα τρία στοιχεία ευθυγραμμίστηκαν τέλεια, πάτησα το κουμπί του κλείστρου.
>Κλικ.
>Σε αυτό το μοναδικό καρέ, η σκηνή μεταμορφώθηκε από τοπίο σε ιστορία, με τους ανθρώπους να μοιάζουν με ψίθυρο σε μια γη που διαμόρφωσαν γίγαντες.
Ένα μάθημα σχετικά με την κλίμακα για φωτογράφους
Αυτή η στιγμή μου θύμισε το εξής: Μερικές φορές, ο καλύτερος τρόπος για να αναδείξεις το μεγαλείο της φύσης δεν είναι να διευρύνεις το πλάνο, αλλά να αφήσεις τη μικροσκοπικότητα να μιλήσει. Η παρουσία του ανθρώπου σε απέραντους χώρους δίνει αμέσως στο κοινό μια αίσθηση του μεγέθους, της απομόνωσης και του δέους.
Αν φωτογραφίζετε παγετώνες, ορίστε μια γρήγορη συμβουλή: Μην επιδιώκετε πάντα το μεγαλοπρεπές πανόραμα. Χρησιμοποιήστε έναν τηλεφακό για να συμπιέσετε τα επίπεδα
και να αφήσετε την κλίμακα να αναδυθεί φυσικά. Και όταν κάποιος μπει στο κάδρο σας; Μην βρίζετε – συνθέστε την εικόνα.
Παγετώνας στην Ισλανδία
Οι παγετώνες της Ισλανδίας καλύπτουν περίπου το 10% της επιφάνειας της χώρας, ενώ ορισμένοι φτάνουν σε πάχος αρκετές εκατοντάδες μέτρα. Μετακινούνται συνεχώς, χαράζοντας κοιλάδες και δημιουργώντας τις εκπληκτικές λιμνοθάλασσες που κάνουν τη νότια ακτή της Ισλανδίας παγκοσμίως γνωστή. Μάθετε περισσότερα για άλλους παγετώνες και άλλα ενδιαφέροντα στοιχεία.
Εκείνη τη μέρα του Φεβρουαρίου, δεν περπάτησα πάνω στον πάγο, αλλά έφυγα με κάτι καλύτερο: μια φωτογραφία που αποτύπωνε ταυτόχρονα την αίσθηση της μικρότητας, του δέους και της ηρεμίας.
Στεκόμενος μπροστά σε εκείνο τον παγετώνα, κατάλαβα: το θέμα δεν είναι πόσο απέραντο είναι το τοπίο, αλλά το πώς σε κάνει να νιώθεις μέσα σου.
Δείτε την άλλη ανάρτησή μου στο blog Εκδρομή στον παγετώνα Vatnajökull | Ισλανδία και Seljalandsfoss | Ισλανδία ή Βίκ στο Μύρδαλουρ | Ισλανδία για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με το ταξίδι μου στην Ισλανδία το 2020.
