Ξέρεις εκείνη την αίσθηση όταν ανοίγεις την πόρτα, μπαίνεις σε ένα κτίριο και χρειάζεσαι μια στιγμή για να καταλάβεις τι στο καλό συμβαίνει; Έτσι ένιωσα στο Εθνικό Μουσείο Ιστορίας της Βιέννης.
Άφησα τη Ντάρια να αναλάβει τα εισιτήρια, καθώς το μυαλό μου ήταν ήδη αλλού. Αυτή η σκάλα — αυτή η έκρηξη μαρμάρου, γλυπτών, αψίδων και χρυσού — δεν έδινε δεκάρα για τις προσδοκίες σου. Απλώς σε κατάπινε ολόκληρο. Έλα τώρα, αυτή είναι σίγουρα μια από τις ομορφότερες εισόδους μουσείου που έχω δει ποτέ. Και όλα οδηγούν το βλέμμα σου προς τα πάνω, κατευθείαν σε μια τεράστια τοιχογραφία οροφής σε αναγεννησιακό στυλ που μοιάζει ζωντανή ακόμα και όταν στέκεσαι ακίνητος.
Παρά το μεγαλείο του, δεν επικρατούσε θόρυβος. Ακριβώς το αντίθετο. Υπήρχε εκείνη η απαλή ησυχία των μουσείων — η ηχώ των βημάτων, μια ομάδα που ψιθυρίζει στα γερμανικά, το περιστασιακό κλικ μιας φωτογραφικής μηχανής. Το είδος της ησυχίας που δίνει την αίσθηση ότι όλοι προσπαθούν να μην χαλάσουν τη μαγεία.
Όσο για τη φωτογραφία; Το ξέρεις ήδη: υπομονή. Η υπομονή είναι το νόμισμα της φωτογραφίας σε εσωτερικούς χώρους.
Μια γυναίκα έστριβε ακριβώς στη στροφή της σκάλας όταν σήκωσα τη φωτογραφική μου μηχανή. Είδε τι έκανα, σταμάτησε για μια στιγμή, χαμογέλασε και μου έδωσε λίγο χρόνο. Μια μικρή χειρονομία καλοσύνης, με μεγάλη επίδραση. Και σε εκείνη τη σύντομη παύση, όλη η σκάλα ήταν δική μου.
Η σκάλα του Μουσείου Ιστορίας της Τέχνης της Βιέννης: Αρχιτεκτονική που προκαλεί δέος
Τεχνικά, το κτίριο απέναντι από την πλατεία — το Μουσείο Ιστορίας της Τέχνης της Βιέννης — διαθέτει τη «δίδυμη» σκάλα. Ωστόσο, η σχεδιαστική γλώσσα των δύο κτιρίων είναι σχεδόν πανομοιότυπη: αυτοκρατορική αρχιτεκτονική που αποσκοπούσε να αναδείξει με έντονο τρόπο την παλιά δύναμη της Αυστροουγγαρίας.
Και αυτή η σκάλα κάνει ακριβώς αυτό.
Μάρμαρο πάνω σε μάρμαρο. Κολόνες που μοιάζουν με γλυπτά. Γλυπτά που μοιάζουν με κολόνες. Φύλλα χρυσού που τυλίγονται γύρω από κάθε άκρη. Μια οροφική τοιχογραφία του Mihály Munkácsy που δίνει την αίσθηση ενός ολόκληρου σύμπαντος πάνω από το κεφάλι σου.
Αν είστε από αυτούς που αγαπούν τη φωτογραφία για το συναίσθημα που προσφέρει, ο χώρος γίνεται συγκλονιστικός με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Δεν ανεβαίνετε αυτές τις σκάλες. Αιωρείστε.
Φωτογράφιση σε πολυσύχναστα μουσεία
Η αλήθεια είναι η εξής: όταν φωτογραφίζεις διάσημες σκάλες, σπάνια έχει να κάνει με το να βρεις την τέλεια σύνθεση. Έχει να κάνει με το να βρεις την τέλεια στιγμή.
Τα πλήθη κάνουν τη διαδικασία να φαίνεται τρομακτική. Ανησυχείς μήπως εμποδίζεις τους άλλους. Αναρωτιέσαι αν ο κόσμος θα σε κρίνει. Ελπίζεις να μην χτυπήσει κανείς τον φακό σου.
1. Οι άνθρωποι καταλαβαίνουν περισσότερα από ό,τι νομίζεις
Και οι περισσότεροι επισκέπτες θέλουν τη δική τους στιγμή ησυχίας. Αν δουν ότι προσπαθείτε να τραβήξετε μια φωτογραφία, πολλοί θα σταματήσουν για ένα δευτερόλεπτο. Όχι επειδή ενδιαφέρονται για τη φωτογραφία σας, αλλά επειδή σέβονται την κοινή εμπειρία.
2. Στάσου με αυτοπεποίθηση
Αν φαίνεσαι αβέβαιος, οι άνθρωποι θα περάσουν κατευθείαν μπροστά σου.
Αν φαίνεσαι αποφασιστικός, θα σε παρακάμψουν.
3. Περίμενε 30 δευτερόλεπτα περισσότερο από ό,τι νομίζεις
Οι εσωτερικοί χώροι αναπνέουν κατά κύματα — κύματα ανθρώπων, και μετά σιωπή.
Η σιωπή διαρκεί πάντα περισσότερο από ό,τι περιμένεις.
4. Το υψηλό ISO δεν είναι εχθρός
Για αυτή τη λήψη, χρησιμοποίησα:
Nikon D800 • f/4 • 1/320 δευτ. • ISO 3200
Καλύτερα να αυξήσω το ISO παρά να χάσω τη στιγμή.
Μια ενδιαφέρουσα πληροφορία για το Εθνικό Μουσείο Ιστορίας
Αν και οι άνθρωποι τα συγχέουν μερικές φορές, το Μουσείο Ιστορίας της Τέχνης και το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας χτίστηκαν ως αρχιτεκτονικά δίδυμα τον 19ο αιώνα. Ο αυτοκράτορας Φραγκίσκος Ιωσήφ ανέθεσε την κατασκευή και των δύο στο πλαίσιο του μεγαλεπήβολου έργου της Ringstrasse που αναμόρφωσε τη Βιέννη.
Αν σκοπεύετε να εξερευνήσετε περισσότερο τη Βιέννη, μην παραλείψετε να διαβάσετε και άλλες αναρτήσεις μου στο blog, όπως την Έκθεση «Prater Cabins», την Κρατική Όπερα της Βιέννης και, τελευταίο αλλά όχι λιγότερο σημαντικό, τον ταξιδιωτικό οδηγό μου για τη Βιέννη.
