Στην καρδιά του Δουβλίνου βρίσκεται ένα μνημείο της αρχιτεκτονικής του 18ου αιώνα, η ενσάρκωση της πλούσιας ιστορίας της πόλης και σημείο αναφοράς τόσο για τους κατοίκους όσο και για τους επισκέπτες: το Δημαρχείο. Αρχικά γνωστό ως Royal Exchange, χτισμένο μεταξύ 1769 και 1779 και σχεδιασμένο από τον διάσημο αρχιτέκτονα Τόμας Κούλι, αυτό το μεγαλοπρεπές κτίριο ξεχωρίζει όχι μόνο για την ιστορική του σημασία αλλά και για την αρχιτεκτονική του υπεροχή.
Το Δημαρχείο του Δουβλίνου, που παλαιότερα χρησιμοποιούνταν από εμπόρους ως κέντρο εμπορίου και συζητήσεων, σήμερα αποτελεί την επίσημη έδρα του Δημοτικού Συμβουλίου του Δουβλίνου. Σκαρφαλωμένο με κομψότητα σε μια πλαγιά της Dame Street, στο νότιο άκρο της Parliament Street, προσφέρει μια θέα που συνδυάζει το αρχαίο με το σύγχρονο. Η θέση του απέναντι από ένα τμήμα του Κάστρου του Δουβλίνου, που κάποτε ήταν το επίκεντρο της βρετανικής διακυβέρνησης στην Ιρλανδία μέχρι το 1922, αποτελεί μια σιωπηλή αναφορά στο περίπλοκο μωσαϊκό του παρελθόντος του Δουβλίνου.
Κατασκευασμένο με προσοχή από λευκή πέτρα Πόρτλαντ που προέρχεται από λατομείο στο Ντόρσετ, το εξωτερικό του κτιρίου λάμπει, προσκαλώντας τους παρατηρητές να θαυμάσουν τα περίτεχνα σκαλισμένα κιονόκρανα του Simon Vierpyl και τα γύψινα διακοσμητικά του Charles Thorpe. Το νεοκλασικό κτίριο περικλείει μια κεντρική αίθουσα εισόδου ή Ροτόντα. Εδώ, ένας μεγαλοπρεπής θόλος, που στηρίζεται από δώδεκα πανύψηλες κολόνες ύψους 32 ποδιών η καθεμία, περικλείει τον χώρο. Μέσα σε αυτόν, ένας περίδρομος αντηχεί από τις φωνές των εμπόρων του παρελθόντος, που συζητούσαν για τις εμπορικές τους συναλλαγές.
Η φωτογραφία του Δημαρχείου του Δουβλίνου
Για μένα όμως, το Δημαρχείο είναι κάτι περισσότερο από ένα αρχιτεκτονικό θαύμα. Είναι ένας καμβάς ζωγραφισμένος με αναμνήσεις από την εμπειρία μου στο Δουβλίνο. Ένα ηλιόλουστο απόγευμα, καθώς οι ακτίνες του ήλιου έπεφταν καταρρακτώδεις στους δρόμους του Δουβλίνου, γνώρισα αυτό το μεγαλοπρεπές κτίριο. Πίνοντας τον εμβληματικό καφέ Baileys στην Parliament Street, η μεγαλοπρέπεια του Δημαρχείου τράβηξε την προσοχή μου. Ωστόσο, το πολυπληθές πλήθος του Σαββάτου με αποθάρρυνε από την αρχική μου προσπάθεια να το απαθανατίσω.
Η αυγή της επόμενης μέρας αποκάλυψε το Δημαρχείο υπό ένα νέο φως. Η ηρεμία της Κυριακής το πρωί, σε συνδυασμό με τις χρυσές αποχρώσεις της ανατολής, έθεσε το σκηνικό. Η ιρλανδική σημαία, πλαισιωμένη από τις σημαίες του Δουβλίνου και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, χόρευε ξέφρενα, ζωντανεμένη από το πρωινό αεράκι.
Με έναν φακό 12 mm στο χέρι, προσπάθησα να αποτυπώσω το μεγαλείο του Δημαρχείου, πριν εξερευνήσω περαιτέρω το Temple Bar. Μόνο όταν επεξεργάστηκα τη φωτογραφία κατά τη μετα-επεξεργασία, παρατήρησα την προσεκτική προσοχή στη λεπτομέρεια από τους πολεοδόμους. Δώστε προσοχή στους φανοστάτες. Μια λεπτή πινελιά: η προσαρμογή του ύψους των φανοστατών ώστε να μην αποσπούν την προσοχή από τη συμμετρία του κτιρίου, έλεγε πολλά για την αρχιτεκτονική σκέψη του Δουβλίνου.
Δείτε την άλλη ανάρτηση στο blog μου αυτή τη φορά σχετικά με το πώς φωτογράφισα τον καθεδρικό ναό Christ Church στο Δουβλίνο.
