Wielbłądy przemierzały pustynię na obrzeżach Dubaju na długo przed tym, zanim powstały tam wieżowce, a uchwycenie tej odwiecznej obecności o zachodzie słońca wciąż daje ogromną satysfakcję.
Na tle panoramy Dubaju, złożonej ze szkła i stali, wielbłąd pozostaje jednym z najtrwalszych symboli zarówno samego Dubaju, jak i całego Półwyspu Arabskiego. Beduini, tradycyjni pasterze zamieszkujący pustynię, zbudowali cały swój styl życia wokół tego zwierzęcia. Gdy rodził się wielbłąd, Beduini świętowali to tak, jakby do ich rodziny przybyło dziecko.
I mimo że na pustyni wyrosła wielka metropolia, ta przyjaźń przetrwała. A to zdjęcie jest tego idealnym dowodem. Gdy zachodzące słońce nad Pustynią Arabską zasłania szczegóły postać opiekuna i jego wielbłąda, nawet z daleka widać, jak bliska jest ich więź.
Czy łatwo jest sfotografować autentyczny styl życia Beduinów w Dubaju?
To słuszne pytanie i warto na nie odpowiedzieć szczerze.
Beduini to tradycyjnie koczowniczy lud arabski, który w przeszłości znany był z wypasania wielbłądów i kóz na pustyniach i w suchych regionach. Przez wieki wielbłądy były dla nich jednocześnie środkiem transportu, źródłem pożywienia, mleka oraz materiałem na namioty i ubrania.
Dzisiaj wielu Beduinów osiedliło się w miastach i zajmuje się nowoczesnymi zawodami. Prawdziwi koczowniczy Beduini, w tradycyjnym sensie, praktycznie zniknęli z okolic Dubaju. Większość rodzin z Emiratów o beduińskim pochodzeniu osiedliła się już wiele pokoleń temu, a dziś mieszkają w domach i mają stałą pracę.
A więc wielbłądy: tak, bardzo łatwo je sfotografować. Obozy i opiekunowie są wszędzie i są przygotowani specjalnie do tego typu sesji. Z drugiej strony „prawdziwi” Beduini żyjący na pustyni… nie są już tak łatwi do sfotografowania. Ten styl życia ewoluuje i dostosowuje się od dziesięcioleci. Więcej o Beduinach napisałem w tym poście o Katarze i wielbłądach.
Jak więc udało mi się uchwycić tę beduińską scenę na pustyni?
To zdjęcie powstało podczas naszej wyprawy z PhotoPills w Dubaju, gdzie między innymi uczymy uczestników, jak dokładnie przewidzieć, gdzie zajdzie słońce. W tym celu zatrudniliśmy opiekuna i jego wielbłąda jako model.
Nasza piękna modelka, jak widać, nie była zachwycona tym, że wyciągnięto ją ze stada akurat w porze kolacji. Podczas ustawiania kluczem do sukcesu było ustawienie wielbłąda pod takim kątem, żeby zawsze był odwrócony tyłem do obozu. W przeciwnym razie ciągle by się obracał, bo jedyne, czego chce, to wrócić na kolację!
A potem, kiedy wszystko było już gotowe i dokładnie wiedzieliśmy, gdzie zachodzi słońce, zaczęliśmy eksperymentować z różnymi ogniskowymi. Niektórzy uczestnicy cofali się dalej, żeby uchwycić całą scenę – otwartą pustynię, wielbłąda, opiekuna i zachodzące słońce.
Jeśli chodzi o mnie, ustawiłem się nieco bliżej naszych bohaterów, żeby uchwycić ich patrzących na siebie, z zachodzącym słońcem tuż za ich głowami. Ta kompozycja, moim zdaniem, oddawała świętą więź, jaka łączy Beduinów z ich wielbłądami.











