Przez wiele dziesięcioleci po wzniesieniu katedry we Florencji w XIII wieku budowa trwała, a dopiero genialny umysł Filippo Brunelleschiego pozwolił ustalić, jak dokładnie zbudować kopułę – pierwszą tego rodzaju w XV wieku. Dziś dominuje ona nad panoramą Florencji i budzi podziw tym, jak ta budowla przetrwała próbę czasu.
Bazylika katedralna San Lorenzo we Florencji
Katedra we Florencji, czyli oficjalnie „Cattedrale di Santa Maria del Fiore”, to GŁÓWNA atrakcja we Florencji we Włoszech. Katedra, wraz z baptysterium i dzwonnicą Giotta, które stoją obok siebie, są wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Żadna wycieczka do Toskanii nie byłaby kompletna bez wizyty w tym miejscu.
Budowa katedry została zatwierdzona przez radę miejską w 1294 roku, kiedy poprzednia katedra, Bazylika św. Wawrzyńca we Florencji, nie była już w stanie pomieścić rosnącej populacji miasta. Projekt stworzył ten sam architekt, który zaprojektował Palazzo Vecchio i Bazylikę Santa Croce – Arnolfo di Cambio. Przewidywał on ośmiokątną kopułę – to marzenie spełniło się dopiero w 1418 roku, kiedy Filippo Brunelleschi wygrał konkurs architektoniczny na zaprojektowanie i realizację budowy.
Dzisiaj jesteśmy przyzwyczajeni do widoku kopuł katedr w większości znanych miast, ale w XV wieku zbudowanie takiej konstrukcji bez narażania ludzi, którzy mieliby się pod nią modlić, było czymś niemal niewyobrażalnym. Budowa tak ogromnej konstrukcji wydawała się niemal niemożliwa, ale geniusz Brunelleschiego pozwolił mu zbudować największą kopułę, jaką świat kiedykolwiek widział, a w tamtych czasach – konstrukcja została wykonana z podwójnej powłoki, wspieranej przez solidne filary, dzięki czemu kopuła stoi do dziś.
