Barcelona

Barcelona is de hoofdstad van Catalonië en de tweede stad van Spanje, ingeklemd tussen de heuvels van Collserola en de Middellandse Zee. De stadsindeling vertelt in één oogopslag de geschiedenis van de stad: de dichtbegroeide middeleeuwse steegjes van de Ciutat Vella in het centrum, omringd door de Eixample, het 19e-eeuwse raster dat het modernisme zijn podium gaf. Antoni Gaudí heeft hier het grootste deel van zijn levenswerk gebouwd, en zeven van zijn gebouwen staan nu op de Werelderfgoedlijst.

Casa Batlló

Casa Batlló stond bovenaan onze lijst voor 2023, en die plek heeft het echt verdiend. Ik had de gevel al eens gefotografeerd tijdens een eerdere reis: een mozaïekbekleding die van groen naar blauw overgaat, balkons die op maskers lijken, raamkozijnen die vloeiend in elkaar overgaan in plaats van onder een hoek samen te komen. Emilio Sala Cortés bouwde het huis in 1877 op traditionele wijze; Gaudí verbouwde het tussen 1904 en 1906 tot het gebouw dat de Passeig de Gràcia halverwege doet stilstaan.

Binnen gaat die logica boven je hoofd verder. Op de ‘Noble Floor’, waar de familie Batlló woonde en gasten ontving, richtte ik de camera recht omhoog en liet ik het plafond spiraalsgewijs overgaan in de kroonluchter – een indigo draaikolk die Gaudí de vorm van een golfoppervlak gaf. Het huis is ontworpen om in te wonen, met de eigenaren op de lichtste verdieping en de bovenste verdiepingen verhuurd; elke versiering heeft ook een functie.

Park Güell

Park Güell was eigenlijk bedoeld als woonwijk. Eusebi Güell gaf Gaudí in 1900 de opdracht, maar de kopers bleven uit, en tegen 1914 was de heuvel uitgegroeid tot wat het nu nog steeds is: een park in de naturalistische stijl van Gaudí, waar zuilen scheef staan als boomstammen en mozaïekvlakken over elke rand golven. Het werd in 1984 bij de eerste inschrijving opgenomen op de Werelderfgoedlijst.

Ik fotografeerde de twee poortpaviljoens in de schemering, met hun mozaïekdaken en de blauwgeruite torenspits tegen de achtergrond van de hele stad beneden, de maan aan de hemel en de Sagrada Família net zichtbaar aan de horizon. Sommige interpretaties van het park zien in de indeling vrijmetselaarssymbolen en echo’s van de tempel in Delphi; als je daar op dat uur staat, kun je je makkelijk iets voorstellen bij die mystiek.

De Gotische wijk

Daria en ik kwamen in 2014 voor het eerst naar Barcelona en hebben even overwogen om vanuit Berlijn hierheen te verhuizen; het leven bracht ons uiteindelijk naar Lissabon. Toen we negen jaar later terugkwamen, verbleven we vlak bij de kathedraal, waardoor we de hele Gotische wijk te voet konden verkennen in de vroege ochtend. Dat is het uur waarop deze wijk op zijn best is: ik had de steegjes helemaal voor mezelf en liep over de natte kasseien, alleen verlicht door straatlantaarns, over de Pont del Bisbe, nog voordat de eerste bestelbusjes arriveerden.

De brug ziet er ouder uit dan hij is. Joan Rubió i Bellver bouwde hem in de jaren twintig in voluit flamboyante gotische stijl; decennia van restauratiewerk hebben het huidige aanzien van de wijk grotendeels gevormd bovenop echt Romeinse funderingen; delen van de oorspronkelijke muren staan nog steeds tussen La Rambla en de Via Laietana. Dat beeld was ook het laatste dat ik maakte met mijn Nikon als hoofdcamera, een stille overdracht op een passende plek.

La Monumental

Onze kamer lag in een van de weinige hoge gebouwen van Barcelona, en elke ochtend begon met het uitzicht op La Monumental, de bakstenen arena die een heel blok in de wijk Eixample in beslag nam, met torens waarop blauw-witte mozaïek-eieren stonden. De arena, voltooid in 1916 en met een sterk Byzantijns karakter, was in 2011 het toneel van het laatste stierengevecht in Catalonië, voordat het regionale verbod van kracht werd; tegenwoordig worden er concerten en evenementen in de arena gehouden.

Dat uitzicht was puur geluk, maar het leerde me iets over Barcelona: in een geplande stad waar maar weinig gebouwen boven de daklijn uitsteken, is het de moeite waard om bewust voor een kamer op hoogte te kiezen. Van bovenaf zie je dat de wijk Eixample bestaat uit die beroemde afgeschuinde achthoeken, en gebouwen zoals de arena laten vormen zien die je vanaf de straat nooit ziet.

Fotograferen in Barcelona

Barcelona beloont de uitersten van de dag. Bij zonsopgang verandert de Gotische Wijk in pure geometrie en straatlantaarnlicht, en het licht op de modernistische gevels blijft een uurtje lang warm voordat de drukte en de nevel hun intrede doen. De avond staat in het teken van hoogte: vanuit een hoge kamer of een dakterras wordt het stratenpatroon zelf het onderwerp.

De stad laat zich op één praktisch punt anders fotograferen dan de rest van Spanje: de iconen zijn hier meer interieurs en gevels dan vergezichten, dus tickets met een vast tijdstip bepalen je licht. Boek Casa Batlló voor het openingsuur, voordat de ‘Noble Floor’ volstroomt, en het eerste tijdvak in Park Güell voor de paviljoens zonder silhouetten. De zeven werken van Antoni Gaudí die op de Werelderfgoedlijst staan, vormen de ruggengraat van elke fotolijst hier.

Wanneer kun je Barcelona het beste bezoeken?

Mei, juni en september bieden de beste balans tussen licht, warmte en een draaglijke drukte. Juli en augustus zijn heet, vochtig en druk; de winter blijft mild en aangenaam, met de minste toeristen in de oude stad en helder, zacht licht aan de kust.

Barcelona vormt ook het startpunt van een mooie route langs de kust. Tijdens één reis reden we zuidwaarts langs het ommuurde stadje Peñíscola richting Valencia, en na een ander verblijf in Barcelona nam ik de omweg landinwaarts naar Zaragoza – wat achteraf een van de beste beslissingen van onze Spaanse reizen bleek te zijn. Beide passen prima in een reisplan voor Barcelona, met nog dagen over.

Veelgestelde vragen