Δεν κουράζομαι ποτέ να φωτογραφίζω το Πανεπιστήμιο του Βρότσλαβ. Ενώ ορισμένα πανεπιστήμια φαίνονται άψυχα και θεσμικά, το Πανεπιστήμιο του Βρότσλαβ δεν έχει καμία σχέση με αυτό· δεν μοιάζει με ένα μέρος γεμάτο αίθουσες διαλέξεων και πρόστιμα βιβλιοθήκης. Έχει την ελαφρώς μαγική ατμόσφαιρα ενός θεατρικού σκηνικού: εκείνη η χλωμή, διακοσμημένη πρόσοψη, ο πύργος, οι σειρές παραθύρων που χρυσώνουν το ένα μετά το άλλο, καθώς κάποιος θυμάται να ανάψει ένα φως. Το πλαισιώνω χαμηλά, με μια κορδέλα από κλαδιά δέντρων στην άκρη της λήψης. Ο ποταμός μεταφέρει προς το μέρος μου την αντανάκλαση αυτών των υπέροχων κτιρίων σε μακριές, κυματιστές κορδέλες.
Το νησί Σλόντοβα, ένας παράδεισος για τους φοιτητές
Το πραγματικό θέμα, ωστόσο, δεν είναι μόνο τα κτίρια. Είναι το ίδιο το νησί. Από καιρό καταφύγιο για φοιτητές, το νησί κάνει αυτό που κάνει σχεδόν κάθε βράδυ από τον Απρίλιο έως τον Οκτώβριο: γεμίζει με φοιτητές που έχουν εγκαταλείψει τα θρανία τους για το γρασίδι του νησιού Σλόντοβα. Φτάνουν σε ζευγάρια και ομάδες, με κουβέρτες τυλιγμένες κάτω από τα χέρια τους, ενώ κάποιος κουβαλάει ένα καφάσι μπύρα που αγόρασαν από το πάγκο δίπλα στη γέφυρα. Το νησί έγινε διάσημο στην περιοχή επειδή η δημόσια κατανάλωση αλκοόλ δεν επιτρέπεται στην Πολωνία, αλλά στο νησί η αστυνομία συνήθως τους αφήνει ήσυχους. Έτσι, οι φοιτητές που φτάνουν καθώς πέφτει το σούρουπο δεν έρχονται ακριβώς για τη θέα· έρχονται επειδή όλοι είναι εκεί και οι κανόνες που ισχύουν σε άλλα μέρη της πόλης δεν ισχύουν ακριβώς στο νησί. Έρχονται με τις κουβέρτες και τη μπύρα τους επειδή το νησί Σλόντοβα είναι το μέρος όπου θα διαδραματιστεί το μεγαλύτερο μέρος της φοιτητικής τους ζωής, εκείνο το κομμάτι που δεν περιλαμβάνεται στο πρόγραμμα σπουδών ούτε καλύπτεται σε καμία εξέταση.
Είναι ένα μέρος όπου συνηθίζαμε να πηγαίνουμε η Ντάρια κι εγώ· στην πραγματικότητα, ήταν ένα από τα αγαπημένα μας μέρη στην πόλη, οπότε είναι πάντα ξεχωριστό. Έρχομαι πάντα εδώ όταν βρίσκομαι στο Βρότσλαβ, και συνήθως την ίδια ώρα της ημέρας. Έρχομαι το σούρουπο, όταν ο ήλιος χαμηλώνει, και ο ποταμός, αντανακλώντας τα φώτα του πανεπιστημίου, είναι χρυσαφένιος και κυματιστός, σαν ένα φύλλο σφυρηλατημένου χαλκού. Απέναντι, ο μπαρόκ πύργος του πανεπιστημίου λαμπυρίζει στο μπλε φως του απογεύματος.
Φωτογραφίζοντας το πανεπιστήμιο το σούρουπο
Στήνω το τρίποδό μου στο γρασίδι στο δυτικό άκρο του νησιού, όπου το έδαφος κατηφορίζει προς τον ποταμό. Πίσω μου, ομάδες φοιτητών έχουν μαζευτεί κοντά, με τα πρόσωπά τους να φωτίζονται από τα κινητά τους. Ένα ζευγάρι κάθεται λίγο πιο μακριά από τους υπόλοιπους, με τα πόδια τους να κρέμονται πάνω από το νερό. Κανείς δεν κοιτάζει το πανεπιστήμιο. Είναι αναμφισβήτητα το πιο φωτογραφημένο κτίριο στο Βρότσλαβ, αλλά εδώ, σε ένα νησί που προσωρινά κατοικείται από φοιτητές, οι νέοι που σπουδάζουν μέσα σε αυτό έχουν γυρίσει την πλάτη τους σε αυτό, επικεντρωμένοι αντίθετα στις συσκευές τους.
Καθώς τα τελευταία ίχνη του φωτός της ημέρας υποχωρούν, η αντανάκλαση του πανεπιστημίου αρχίζει να αποκτά ένα πλούσιο χάλκινο χρώμα και τα παράθυρα απέναντι στο νερό μετατρέπονται από χρυσά σε λευκά καθώς ανάβουν τα φώτα, σκέφτομαι αυτές τις μεταβάσεις: την αρχιτεκτονική που υποχωρεί στην ατμόσφαιρα και την ιστορία που δίνει τη θέση της στο παρόν. Αυτός είναι ένας από τους λόγους για τους οποίους επιστρέφω συνεχώς σε αυτό το μέρος και στήνω τη φωτογραφική μου μηχανή πάνω στο ίδιο αυτό κομμάτι γρασιδιού.
