Ορισμένα αξιοθέατα είναι τόσο εμβληματικά και φωτογραφίζονται τόσο συχνά, που μου φαίνεται σχεδόν άσκοπο να τα φωτογραφίσω· τι είδους λήψη θα μπορούσα να τραβήξω που να διαφέρει από όλες τις άλλες; Αυτά τα μέρη μπορεί να είναι αποθαρρυντικά, αλλά μου αρέσει η πρόκληση να βλέπω ένα οικείο μέρος με νέο τρόπο, να φωτογραφίζω αυτά τα μέρη με έναν τρόπο που να διαφέρει αρκετά ώστε να αξίζει τον κόπο. Στο πλοίο στη Νέα Υόρκη, είχα ήδη τραβήξει μια ντουζίνα φωτογραφίες μόνο του Αγάλματος της Ελευθερίας, κοντινές και κεντραρισμένες, το είδος της φωτογραφίας που τραβάει ο καθένας. Όμως ήθελα κάτι ευρύτερο· ήθελα ολόκληρη την ιστορία του λιμανιού σε ένα καρέ, όχι μόνο το μνημείο.
Τα λίγα δευτερόλεπτα που το λιμάνι ευθυγραμμίζεται
Έτσι, περίμενα. Καθώς το πλοίο προχωράει στα νερά, υπάρχει μια στιγμή που η γωνία ευθυγραμμίζεται τέλεια: το άγαλμα από τη μία πλευρά και, πίσω του, ολόκληρος ο ορίζοντας του Κάτω Μανχάταν, με το One World Trade Center να υψώνεται πάνω από όλα. Είχα μόνο λίγα δευτερόλεπτα πριν η θέση του πλοίου αλλάξει ξανά και η ευθυγράμμιση των θεμάτων μου χαθεί.
Αυτό που μου αρέσει περισσότερο σε αυτή τη φωτογραφία είναι η κλίμακα. Φυσικά, ο ορίζοντας του Μανχάταν αποτελείται από γιγάντια κτίρια. Εδώ, όμως, φαίνονται μικροσκοπικά μπροστά στο Άγαλμα της Ελευθερίας. Με το άγαλμα να πλαισιώνεται έτσι, μοιάζει σαν να στέκεται μπροστά στον ορίζοντα, φυλάγοντας τον. Ο πυρσός της υψώνεται ακριβώς στην άκρη του κάδρου, ενώ ο ορίζοντας απλώνεται χαμηλά και ευρύς πίσω της. Δεν ήταν μια σύνθεση που σχεδίασα με ακρίβεια. Είναι απλώς η τύχη που μερικές φορές συναντά ένας φωτογράφος, όταν βρίσκει το σωστό σημείο πάνω στο νερό και αφήνει την προοπτική να διηγηθεί την ιστορία.
Είναι μια φωτογραφία που συγκινεί διακριτικά, ειδικά με το One World Trade Center στο κάδρο. Δεν ήταν πρόθεσή μου να κάνω κάποια δήλωση σχετικά με την ανθεκτικότητα ή την προστασία. Αλλά μόλις την είδα στην οθόνη, κατάλαβα ότι ήταν ξεχωριστή: το Άγαλμα της Ελευθερίας τοποθετημένο ως φύλακας και παρατηρητής, ο ορίζοντας ανακατασκευασμένος και να υψώνεται πίσω της.
Είναι μια απλή λήψη. Δεν χρησιμοποιήθηκε ειδικός φακός, ούτε μακρά έκθεση. Απλώς χρειάστηκε υπομονή και τέλειο συγχρονισμό πάνω σε ένα κινούμενο πλοίο. Τα φέρι δεν σταματούν για να τραβήξεις την τέλεια φωτογραφία, και πρέπει πάντα να διορθώνεις την κλίση και την ταλάντωση του νερού, τον άνεμο ή άλλους επιβάτες που εισέρχονται ακούσια στο κάδρο ακριβώς τη στιγμή που πατάς το κλείστρο. Για να βγουν και τα δύο ορόσημα ευκρινή και σε ευθεία, χρειάστηκαν μερικές λήψεις καθώς και λίγη τύχη. Λίγο αργότερα, στην ίδια διαδρομή, ένα ιστιοφόρο μπήκε τυχαία σε ένα άλλο κάδρο και μου χάρισε μια πολύ διαφορετική άποψη του ίδιου ορίζοντα.
Επιστρέφω συνεχώς σε αυτή τη φωτογραφία, ακόμη περισσότερο από άλλες που τράβηξα στο λιμάνι και που είναι τεχνικά πιο τέλειες. Δεν έχει το πιο εντυπωσιακό φως ούτε τα πιο έντονα χρώματα. Ωστόσο, αποτυπώνει κάτι το απερίγραπτο για τη Νέα Υόρκη: τον τρόπο με τον οποίο η ιστορία της και ο ορίζοντάς της συνυπάρχουν, χιλιάδες ιστορίες αποτυπωμένες σε γυαλί και χάλυβα, αρκετά κοντά ώστε να χωρέσουν σε ένα μόνο κάδρο.
