Για πάνω από δύο χρόνια βασανιζόμασταν με την ιδέα να μετακομίσουμε στη Λισαβόνα. Από τη μία πλευρά, στο Βερολίνο είχαμε οικογένεια, φίλους και μια αρκετά σταθερή ζωή σε μια χώρα όπου γνωρίζαμε τη γλώσσα και τον πολιτισμό. Από την άλλη πλευρά, η Λισαβόνα μας είχε γοητεύσει τόσο πολύ που περνούσαμε εκεί τον χειμώνα κάθε χρόνο. Γιατί αυτό;
Αυτή η θέα της ανατολής στη Λισαβόνα τραβήχτηκε από το μπαλκόνι μας. Και αν κοιτάξετε τα κτίρια στο προσκήνιο, μάλλον μπορείτε να μαντέψετε ότι το διαμέρισμά μας με θέα στη Λισαβόνα ή στον ωκεανό δεν είναι το μοναδικό. Αυτό σημαίνει ότι το να βρούμε ένα διαμέρισμα σε καλή τιμή ήταν πολύ πιο εύκολο για εμάς σε αυτή την πόλη. Και το Βερολίνο… καλά, το Βερολίνο είναι επίπεδο, οπότε είναι σπάνιο να βρεις ένα διαμέρισμα όπου τα παράθυρα δεν έχουν θέα σε άλλα κτίρια. Δεν μπορούμε καν να εξηγήσουμε γιατί η θέα από το παράθυρο είναι τόσο σημαντική για εμάς. Ίσως είναι το αίσθημα ελευθερίας που νιώθουμε κάθε φορά που βλέπουμε μια ανατολή (ή ένα ηλιοβασίλεμα) όπως αυτή πάνω από την πόλη.
Η Λισαβόνα είναι επίσης γνωστή ως η «Λευκή Πόλη». Επειδή βρίσκεται πάνω σε ένα ποτάμι, το φως του ήλιου διαχέεται και φωτίζει τα κτίρια με μια σχεδόν «ουράνια» λάμψη. Παραδεχόμαστε ότι ο ήλιος είναι ένας σημαντικός λόγος για να ξεφύγουμε από το Βερολίνο το χειμώνα. Είμαστε και οι δύο ευαίσθητοι στο φως, ή μάλλον στην έλλειψή του. Έχουμε παρατηρήσει με τα χρόνια ότι αν δεν δούμε τον ήλιο για 30 ημέρες, γινόμαστε μελαγχολικοί και καταθλιπτικοί. Το χειρότερο από όλα, δεν ήμασταν οι μόνοι – το χειμώνα ακόμη και γερμανίδες ηλικιωμένες κυρίες στο δρόμο μπορούν να σου φωνάξουν χωρίς λόγο.
Τρίτον – και αυτός είναι πιθανώς ο πιο σημαντικός λόγος. Οι άνθρωποι. Οι Πορτογάλοι είναι υπέροχοι, ζεστοί, υπομονετικοί, γλυκοί και φροντίζουν ο ένας τον άλλον (και αυτά πιθανώς δεν αρκούν για να περιγράψουν αυτόν τον λαό ούτως ή άλλως). Παρόλο που είμαστε ξένοι και δεν μιλάμε ακόμα άπταιστα πορτογαλικά, μας υποδέχτηκαν σαν να μην ήμασταν «ξένοι». Εξάλλου, κατά τη διάρκεια των δύο και πλέον χρόνων που ζούμε στη Λισαβόνα, συναντήσαμε ίσως μόνο δύο φορές έναν γκρινιάρη Πορτογάλο (και συναντήσαμε πολλούς από αυτούς).
Αυτοί είναι μόνο τρεις από τους πολλούς λόγους για τους οποίους τα παρατήσαμε όλα και μετακομίσαμε στην Πορτογαλία. Φυσικά, γνωρίζουμε και τα μειονεκτήματα της ζωής στη Λισαβόνα. Αλλά δεν είναι τόσο σημαντικά ώστε να μετανιώσουμε για τη μετακόμισή μας. Από τους Πορτογάλους φίλους μας, μάθαμε επίσης κάποιες σημαντικές στάσεις ζωής και ένα συγκεκριμένο ρητό. Αν συμβεί κάτι που δεν μας αρέσει και πολύ, απλά λέμε «είναι ό,τι είναι». Και αντί να παλεύουμε συναισθηματικά με κάτι, είτε ψάχνουμε μια λύση είτε απλά πηγαίνουμε για δείπνο με φίλους και η ζωή συνεχίζεται.
