Od ponad dwóch lat dręczyły nas myśli o przeprowadzce do Lizbony. Z jednej strony w Berlinie mieliśmy rodzinę, przyjaciół i dość ustabilizowane życie w kraju, którego język i kulturę znaliśmy. Z drugiej strony Lizbona urzekła nas tak bardzo, że co roku spędzaliśmy tam zimę. Dlaczego?
Ten widok wschodu słońca w Lizbonie zrobiliśmy z naszego balkonu. A jeśli spojrzysz na budynki na pierwszym planie, pewnie domyślisz się, że nasze mieszkanie z widokiem na Lizbonę lub ocean nie jest jedynym takim. To znaczy, że znalezienie mieszkania w rozsądnej cenie było dla nas w tym mieście o wiele łatwiejsze. A Berlin… cóż, Berlin jest płaski, więc rzadko można znaleźć mieszkanie, z którego okien nie widać innych budynków. Nie potrafimy nawet wyjaśnić, dlaczego widok z okna jest dla nas tak ważny. Może to uczucie wolności, które ogarnia nas za każdym razem, gdy widzimy taki wschód (lub zachód) słońca nad miastem.
Lizbona znana jest też jako „Białe Miasto”. Ponieważ leży nad rzeką, światło słoneczne rozprasza się i oświetla budynki niemal „niebiańskim” blaskiem. Przyznajemy, że słońce to dla nas główny powód, by uciec z Berlina zimą. Oboje jesteśmy wrażliwi na światło, a raczej na jego brak. Przez lata zauważyliśmy, że jeśli nie widzimy słońca przez 30 dni, stajemy się ponurzy i przygnębieni. Najgorsze jest to, że nie byliśmy w tym osamotnieni – zimą nawet niemieckie starsze panie na ulicy potrafią na ciebie krzyczeć bez powodu.
Po trzecie – i to chyba najważniejszy powód. Ludzie. Portugalczycy są cudowni, serdeczni, cierpliwi, mili i troskliwi wobec siebie nawzajem (a to i tak pewnie za mało epitetów, by opisać ten naród). Mimo że jesteśmy obcokrajowcami i nie mówimy jeszcze płynnie po portugalsku, przyjęli nas tak, jakbyśmy nie byli „obcymi”. Poza tym przez ponad dwa lata życia w Lizbonie spotkaliśmy może tylko dwa razy zrzędliwego Portugalczyka (a spotkaliśmy ich naprawdę wielu).
To tylko trzy z wielu powodów, dla których rzuciliśmy wszystko i przenieśliśmy się do Portugalii. Oczywiście znamy też minusy życia w Lizbonie. Ale nie są one na tyle dominujące, żebyśmy żałowali naszej przeprowadzki. Od naszych portugalskich przyjaciół nauczyliśmy się też kilku ważnych postaw i pewnego powiedzenia. Jeśli dzieje się coś, co nam się nie do końca podoba, po prostu mówimy „jest jak jest”. I zamiast emocjonalnie walczyć z czymś, albo szukamy rozwiązania, albo po prostu idziemy na kolację z przyjaciółmi i życie toczy się dalej.
