To piękne miejsce, tak zatłoczone w ciągu dnia, wczesnym rankiem w końcu opustoszało. Powinieneś przynajmniej raz zobaczyć ten widok, kiedy miasto jeszcze śpi, a katedra św. Pawła wciąż jest oświetlona.
Słyszałem, że londyński most Millennium jest znany wielu lokalnym mieszkańcom jako „Wobbly Bridge” (chwiejny most) i zastanawiałem się, dlaczego – zwłaszcza że nie czułem żadnych drgań (nawet gdy biegłem, żeby uchwycić wschód słońca nad Tamizą). Później przeczytałem, że pierwszego dnia po otwarciu mostu przeszło po nim około 80 000 osób. Ci, którzy byli na środku i w południowej części, odczuli kołysanie i skręcanie podczas przejścia. Odwiedzający próbowali dostosować swoje kroki do ruchów mostu, ale to tylko pogorszyło sytuację. Istnieje naukowe określenie na to zjawisko – synchroniczna ekscytacja boczna.
Architekci uznali, że most wymaga ponownej analizy, więc następnego dnia go zamknęli, a potem postanowili zainstalować amortyzatory, żeby go ustabilizować.
Przydomek „Wobbly Bridge” (Chwiejny Most) pozostał jednak w pamięci do dziś.
Zobacz mój inny wpis na blogu o tym, jak uchwyciłem panoramę Londynu o wschodzie słońca, albo cały artykuł podróżniczy o Londynie.
