Kiedy zobaczysz zdjęcie Zatoki Kotorskiej zrobione ze starożytnych ruin w górach powyżej, nie sposób nie marzyć o odwiedzeniu tego miejsca. Kotor w Czarnogórze był fotograficznym marzeniem Nico przez co najmniej dwa lata, ale podróż z Berlina zawsze wydawała się taka długa, bo nie było dobrych połączeń lotniczych.
Tak było do momentu, kiedy postanowiliśmy spędzić Sylwestra w Podgoricy, która leży zaledwie 65 km jazdy samochodem od Kotoru – nie mogliśmy przegapić takiej okazji.
Pierwszego dnia 2017 roku wyruszyliśmy z Podgoricy do Kotoru. Biorąc pod uwagę, że 1 stycznia kursuje mniej autobusów do Kotoru, pojechaliśmy taksówką.
Okazało się to świetnym pomysłem, bo pogoda była po prostu idealna i przez jakieś dwie godziny mieliśmy okazję podziwiać krajobraz z ciemnozielonymi dolinami i czarnymi górami (od których pochodzi nazwa „Czarnogóra”).
Na szczytach wisiało tylko kilka puszystych chmur i wydawało nam się, że wyglądają na zmęczone po wczorajszej nocnej zabawie. Kilka razy serca nam zamarły, gdy kierowca wykonywał zakręty o 180 stopni i mogliśmy dostrzec przepaść oraz turkusowe morze, choćby tylko na chwilę.
Fiord w południowej Europie
Kiedy dotarliśmy do Kotoru, z podekscytowania nasze ciśnienie jeszcze bardziej poszybowało w górę. Z brzegu nie było widać Morza Adriatyckiego. W tej części Czarnogóry morze wnika głęboko w ląd i góry, tworząc rię – zatopiony kanion rzeczny, który wygląda jak fiord – w lokalnym języku nazywany Boka Kotorska.
Woda miała turkusowy kolor, co pięknie kontrastowało z wiszącymi nad nami klifami – Orjenem i Lovćenem, które z tej perspektywy wyglądały, jakby zamykały zatokę. Za nami białe budynki miasta kontrastowały z ciemnymi górami, które górowały nad małymi, jasnymi domkami.
W ciepłym blasku zachodzącego słońca widać było starożytną fortecę w Kotorze; o tej porze panowała tam taka cisza i spokój.
Miasto kotów
Zostawiliśmy bagaże w naszym mieszkaniu z Airbnb, wzięliśmy aparat, kilka kawałków pizzy i poszliśmy robić zdjęcia, zanim zapadła noc. To był dobry początek nowego roku! Po kilku godzinach spacerów odkryliśmy, że Kotor jest całkiem fajny również nocą.
Cała nawierzchnia w mieście była pokryta białymi kostkami brukowymi, które – gdy zwilżyła je wieczorna mgiełka – odbijały światła tak, że całe miasto wyglądało, jakby było zrobione z marmuru. W sklepach z pamiątkami widzieliśmy pocztówki z „kotami z Kotoru”. Na początku myśleliśmy, że to przez te kamienie (w języku polskim „kostka brukowa” nazywa się „kotkami”), ale potem, gdy spojrzeliśmy w dół, zobaczyliśmy mnóstwo kotów o różnych kształtach, rozmiarach i kolorach biegających po ulicach i głośno miauczących. To było prawdziwe miasto kotów!
Stare miasto w Kotorze i twierdza wenecka jako obiekty wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO
Kotor to miejsce wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO – podobnie jak stare miasto w Kotorze i wenecka forteca na wzgórzu św. Jana. Samo stare miasto jest niewielkie (według Wikipedii liczy 961 mieszkańców), ale można się w nim ciągle zgubić. Mimo to jednego możesz być pewien – gdy tylko poczujesz, że się zgubiłeś, zawsze w końcu wrócisz na plac przed katedrą św. Tryfona – siedzibą biskupstwa rzymskokatolickiego.
Katedra została zbudowana w 1166 roku i jest jedną z najbardziej ozdobnych budowli średniowiecznego Kotoru. Stoi niemal w samym centrum miasta, a jej białe ściany, kontrastujące z górującymi nad nią szczytami, robią ogromne wrażenie. Oprócz tej katedry Nico spodobała się architektura Bramy Morskiej i Bramy Rzecznej w Kotorze – części miejskich fortyfikacji, które pochodzą z IX wieku. Tak bardzo mu się to spodobało, że wstał przed wschodem słońca, żeby uchwycić je w „niebieskiej godzinie”, kiedy miasto jeszcze śpi.
Zwiedzanie Kotoru zimą
Zima to świetny czas na wizytę w Kotorze, bo nie ma tu zbyt wielu turystów z rejsów wycieczkowych. Mogliśmy cieszyć się miastem bez przepychania się przez tłumy. Była to też świetna okazja dla Nico, żeby zrobić zdjęcia bez ludzi w kadrze. Jednak gdy tylko postanowiliśmy wspiąć się na wenecką fortecę górującą nad miastem, okazało się, że nie jesteśmy jedynymi obcokrajowcami w okolicy i wydawało nam się, że wszyscy po prostu przyjeżdżają do Kotoru, omijają miasto i idą oglądać fortecę.
Wenecka forteca na wzgórzu św. Jana
Spędziliśmy prawie cały dzień na wzgórzu św. Jana, gdzie znajduje się twierdza. Chodziliśmy w górę i w dół, próbując znaleźć idealny kadr do zdjęć, cały czas łapiąc oddech, zachwycając się widokiem miasta z czerwonymi dachami u naszych stóp, turkusową wodą zatoki i groźnie wyglądającymi ciemnymi górami w tle.
Twierdza w Kotorze na wzgórzu św. Jana łączy w sobie elementy stylu iliryjskiego, bizantyjskiego i weneckiego. Została zbudowana w VI wieku przez cesarza Justyniana I, ale prace budowlane zakończono dopiero w czasach weneckich, kiedy miasto znalazło się pod panowaniem Wenecji. Dzisiaj ruiny twierdzy to jedyne pozostałości po jej dawnej świetności, ale wciąż zapierają dech w piersiach – i to nie tylko dlatego, że żeby ją w pełni obejrzeć, trzeba pokonać setki stromych schodów. Samo wspinanie się tam było też sporą dawką adrenaliny, bo schody nie wszędzie są dobrze odrestaurowane, a czasami widok rozciągał się tuż pod naszymi stopami.
Przygoda z fortyfikacjami w Kotorze przed rozpoczęciem prac renowacyjnych
Fortyfikacje w Kotorze zostały poważnie zniszczone przez trzęsienia ziemi, z których ostatnie miało miejsce w 1969 roku. W tym samym roku wpisano je na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO jako obiekt zagrożony. Chociaż renowacja odbyła się w 2003 roku, dotyczyła głównie miasta. Górna część twierdzy wciąż nosi ślady upływającego czasu, erozji i trzęsień ziemi – więc jak już tam będziesz, uważaj pod nogi! Jednak w tych niezachowanych ruinach odkryliśmy pewnego rodzaju melancholijne piękno. W końcu bardzo się cieszyliśmy, że mogliśmy zobaczyć to miejsce w tak dzikim stanie, zanim renowacja zmieni jego wygląd.
Można opisać historię Kotoru, napisać o tym, jak wygląda, ale słowa czasami nie wystarczą. W końcu, po obejrzeniu zdjęć z aparatu Nico, Daria zrezygnowała z pisania czegoś, co dorównałoby widokom uchwyconym na kliszy. Kontrast kolorów wody, ciemnych gór i budynków miasta był wyjątkowy. Chociaż dotarcie do Kotoru nie było dla nas łatwe, nie żałowaliśmy wysiłku włożonego w podróż i zobaczenie tego miasta kontrastów.
