Μόλις δεις μια φωτογραφία του Κόλπου του Κότορ, τραβηγμένη από τα αρχαία ερείπια στα βουνά που τον περιβάλλουν, δεν μπορείς παρά να ονειρευτείς να επισκεφτείς αυτό το μέρος. Το Κότορ στο Μαυροβούνιο ήταν ένα φωτογραφικό όνειρο για τον Νίκο για τουλάχιστον δύο χρόνια, αλλά το ταξίδι από το Βερολίνο φαινόταν πάντα τόσο μακρύ, καθώς δεν υπήρχαν καλές αεροπορικές συνδέσεις.
Αυτό ίσχυε μέχρι τη στιγμή που αποφασίσαμε να περάσουμε την παραμονή της Πρωτοχρονιάς στην Ποντγκόριτσα, η οποία απέχει μόλις 65 χιλιόμετρα οδικώς από το Κότορ – δεν μπορούσαμε να χάσουμε αυτή την ευκαιρία.
Την πρώτη μέρα του 2017, φύγαμε από την Ποντγκόριτσα και κατευθυνθήκαμε προς το Κότορ. Λαμβάνοντας υπόψη τα λιγότερα λεωφορεία που πηγαίνουν στο Κότορ την 1η Ιανουαρίου, πήραμε ταξί.
Αποδείχθηκε πολύ καλή ιδέα, καθώς ο καιρός ήταν απλά τέλειος, και για περίπου 2 ώρες είχαμε την ευκαιρία να θαυμάσουμε το τοπίο με τις σκούρες πράσινες κοιλάδες και τα μαύρα βουνά (από τα οποία προέρχεται και το όνομα «Μαυροβούνιο»).
Μόνο μερικά αφράτα σύννεφα κάλυπταν τις κορυφές, και μας φάνηκε ότι έμοιαζαν κουρασμένα μετά τα χθεσινοβραδινά γλέντια. Μερικές φορές, ο παλμός της καρδιάς μας ανέβηκε όταν ο οδηγός έκανε στροφές 180 μοιρών, και μπορούσαμε να δούμε τον γκρεμό και την τυρκουάζ θάλασσα, έστω και για μια στιγμή.
Φιόρδ της νότιας Ευρώπης
Όταν φτάσαμε στο Κότορ, η πίεση μας ανέβηκε ακόμα περισσότερο από την έξαψη. Δεν μπορούσες να δεις την Αδριατική Θάλασσα από την ακτή. Σε αυτό το τμήμα του Μαυροβουνίου, η θάλασσα εισχωρεί βαθιά στην ξηρά και στα βουνά, δημιουργώντας μια ριά – ένα βυθισμένο φαράγγι ποταμού, που μοιάζει με φιόρδ – τη Μπόκα Κοτόρσκα στη γλώσσα των ντόπιων.
Το νερό ήταν τυρκουάζ, δημιουργώντας έντονη αντίθεση με τους απότομους βράχους – τον Όρτζεν και τον Λόβτσεν, που από αυτή την οπτική γωνία έμοιαζαν να κλείνουν τον κόλπο. Πίσω μας, τα λευκά κτίρια της πόλης έρχονταν σε αντίθεση με τα σκοτεινά βουνά, που υψώνονταν απειλητικά πάνω από τα μικρά, ανοιχτόχρωμα κτίρια.
Στο ζεστό φως του ηλιοβασιλέματος, μπορούσε κανείς να δει το αρχαίο φρούριο του Κότορ, τόσο γαλήνιο και έρημο εκείνη την ώρα.
Η πόλη των γατών
Αφήσαμε τις αποσκευές μας στο διαμέρισμα του Airbnb, πήραμε την κάμερα, μερικές φέτες πίτσα και πήγαμε να τραβήξουμε φωτογραφίες πριν πέσει η νύχτα. Ήταν μια καλή αρχή για τη νέα χρονιά! Μετά από μερικές ώρες περιπάτου, ανακαλύψαμε ότι το Κότορ έχει το δικό του χαρακτήρα και τη νύχτα.
Όλο το έδαφος της πόλης ήταν στρωμένο με λευκά λιθόστρωτα που, όταν βρέχονταν από τον βραδινό αέρα, αντανακλούσαν το φως με τέτοιο τρόπο που ολόκληρη η πόλη έμοιαζε να ήταν φτιαγμένη από μάρμαρο. Στα καταστήματα με σουβενίρ, είδαμε καρτ-ποστάλ με τις «γάτες του Κότορ». Στην αρχή, νομίζαμε ότι αυτό οφειλόταν στα λιθόστρωτα (στα πολωνικά τα λιθόστρωτα ονομάζονται «πέτρες γάτας»), αλλά όταν κοιτάξαμε κάτω, είδαμε πολλές γάτες σε όλα τα σχήματα, μεγέθη και χρώματα να τρέχουν στους δρόμους με το δυνατό νιαούρισμά τους. Ήταν μια πραγματική πόλη γάτων!
Η παλιά πόλη του Κότορ και το Βενετσιάνικο Φρούριο ως Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO
Το Κότορ είναι μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO – όπως και η παλιά πόλη του Κότορ και το βενετσιάνικο φρούριο πάνω στο λόφο του Αγίου Ιωάννη. Η παλιά πόλη είναι μικρή (961 κάτοικοι, σύμφωνα με τη Wikipedia), αλλά μπορείτε να χαθείτε ανά πάσα στιγμή. Παρόλα αυτά, υπάρχει ένα πράγμα για το οποίο μπορείτε να είστε σίγουροι – μόλις νομίσετε ότι έχετε χαθεί, τελικά θα καταλήξετε πάντα στην πλατεία του Καθεδρικού Ναού του Αγίου Τρύφωνα – την έδρα της Ρωμαιοκαθολικής Επισκοπής.
Ο καθεδρικός ναός χτίστηκε το 1166 και αποτελεί ένα από τα πιο διακοσμητικά κτίρια του Κότορ από τη μεσαιωνική εποχή. Βρίσκεται σχεδόν στο κέντρο της πόλης και είναι εντυπωσιακό να βλέπεις τους λευκούς τοίχους του να δημιουργούν έντονη αντίθεση με τα βουνά που υψώνονται από πάνω. Εκτός από αυτόν τον καθεδρικό ναό, στον Νίκο άρεσε η αρχιτεκτονική της Θαλάσσιας Πύλης και της Πύλης του Ποταμού του Κότορ – τμήματα των οχυρώσεων της πόλης, που χρονολογούνται από τον 9ο αιώνα. Του άρεσαν τόσο πολύ, που ξύπνησε πριν την ανατολή του ηλίου για να τις απαθανατίσει στην «μπλε ώρα», όταν η πόλη ακόμα κοιμάται.
Επίσκεψη στο Κότορ το χειμώνα
Ο χειμώνας είναι η κατάλληλη εποχή για να επισκεφθείτε το Κότορ, καθώς δεν υπάρχουν πάρα πολλοί επισκέπτες από κρουαζιερόπλοια. Μπορέσαμε να απολαύσουμε την πόλη χωρίς να σπρώχνουμε μέσα στο πλήθος. Ήταν επίσης μια καλή ευκαιρία για τον Νίκο να τραβήξει φωτογραφίες χωρίς ανθρώπους. Ωστόσο, μόλις αποφασίσαμε να ανεβούμε στο βενετσιάνικο φρούριο με θέα στην πόλη, ανακαλύψαμε ότι δεν είμαστε οι μόνοι ξένοι στην περιοχή και μας φάνηκε ότι όλοι έρχονται στο Κότορ, παρακάμπτουν την πόλη και πηγαίνουν να δουν το φρούριο.
Βενετσιάνικο φρούριο στον λόφο του Αγίου Ιωάννη
Περάσαμε σχεδόν όλη τη μέρα στο λόφο του Saint John, όπου βρίσκεται το φρούριο. Ανεβοκατεβαίναμε, προσπαθώντας να βρούμε την τέλεια σύνθεση για τις φωτογραφίες, με την ανάσα να μας κόβεται συνεχώς, εντυπωσιασμένοι από τη θέα της πόλης με τις κόκκινες στέγες στα πόδια μας, τα τυρκουάζ νερά του κόλπου και τα σκοτεινά βουνά που φαινόταν επικίνδυνα από ψηλά.
Το φρούριο του Κότορ, στον λόφο του Αγίου Ιωάννη, συνδυάζει αρχιτεκτονικά στοιχεία από την Ιλλυρική, τη Βυζαντινή και τη Βενετσιάνικη αρχιτεκτονική. Το φρούριο χτίστηκε τον 6ο αιώνα από τον αυτοκράτορα Ιουστινιανό Α΄. Η κατασκευή του ολοκληρώθηκε, ωστόσο, κατά τη Βενετσιάνικη εποχή, όταν η πόλη υπέκυψε στη βενετσιάνικη κυριαρχία. Σήμερα, τα ερείπια του φρουρίου είναι τα μόνα απομεινάρια της δόξας του, αλλά εξακολουθούν να είναι συναρπαστικά, και όχι μόνο επειδή πρέπει να ανεβείτε εκατοντάδες απότομα σκαλοπάτια για να το δείτε ολόκληρο. Ήταν επίσης μια δόση αδρεναλίνης το να ανεβείτε εκεί, καθώς τα σκαλοπάτια δεν έχουν ανακαινιστεί καλά σε όλα τα σημεία και, μερικές φορές, η θέα βρισκόταν ακριβώς κάτω από τα πόδια μας.
Περιήγηση στα οχυρωματικά έργα του Κότορ πριν από την έναρξη των εργασιών αναστήλωσης
Τα οχυρωματικά έργα του Κότορ υπέστησαν σοβαρές καταστροφές από σεισμούς, με τον πιο πρόσφατο να έχει σημειωθεί το 1969. Την ίδια χρονιά, καταχωρήθηκαν στον Κατάλογο των Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO που βρίσκονται σε κίνδυνο. Παρόλο που η αναστήλωση πραγματοποιήθηκε το 2003, αυτή έγινε κυρίως στην πόλη. Το άνω φρούριο εξακολουθεί να φέρει τα σημάδια του χρόνου, της διάβρωσης και των σεισμών – οπότε, όταν βρεθείτε εκεί, προσέξτε πού πατάτε! Ωστόσο, σε αυτά τα ερειπωμένα ερείπια, βρήκαμε μια μελαγχολική ομορφιά. Έτσι, τελικά, χαρήκαμε πολύ που το είδαμε τόσο άγριο, πριν η αναστήλωση αλλάξει την όψη του.
Μπορείς να περιγράψεις την ιστορία του Κότορ, να γράψεις για την όψη του, αλλά μερικές φορές τα λόγια δεν αρκούν. Τελικά, αφού είδε τις φωτογραφίες από τη φωτογραφική μηχανή του Νίκο, η Ντάρια εγκατέλειψε την προσπάθεια να γράψει κάτι που θα μπορούσε να ανταποκριθεί στις εικόνες που είχαν αποτυπωθεί στο φιλμ. Η αντίθεση των χρωμάτων του νερού, των σκοτεινών βουνών και των κτιρίων της πόλης ήταν μοναδική. Αν και το Κότορ δεν ήταν ένας προορισμός εύκολα προσβάσιμος για εμάς, δεν μετανιώσαμε για την προσπάθεια που καταβάλαμε για να φτάσουμε εκεί και να δούμε αυτή την πόλη των αντιθέσεων.
