Το Εθνικό Πάρκο της Αράμπιντα είναι γνωστό για τα γραφικά ορεινά μονοπάτια του με θέα στον ωκεανό και τους γραφικούς όρμους. Ωστόσο, αν αναζητήσετε τη λέξη «Αράμπιντα» στο διάσημο Google, σίγουρα θα βρείτε αμέτρητες διαφημίσεις για εκδρομές που προσφέρουν γευσιγνωσίες κρασιού. Και υπάρχει λόγος γι’ αυτό…
Επισκεφθήκαμε το Εθνικό Πάρκο της Αράμπιντα και του Σετούμπαλ με μια παρέα φίλων. Εκείνο το πρωινό των αρχών του χειμώνα (ναι, πρέπει να ήταν Δεκέμβριος, αν και δεν φαίνεται στη φωτογραφία) ξεκινήσαμε για μια πεζοπορία στα βουνά. Μετά από μερικές ώρες πεζοπορίας και συναρπαστικές θέες, ο Νίκο και εγώ αποφασίσαμε ότι το ιδανικό μέρος για μεσημεριανό γεύμα θα ήταν η πόλη Αζεϊτάο. Το Αζεϊτάο είναι διάσημο στην Πορτογαλία κυρίως για την παραγωγή του τυριού και των κέικ με το ίδιο όνομα. Ωστόσο, όταν βρισκόμασταν στο δρόμο από το Πάρκο Αραμπίντα προς το Αζεϊτάο, ο Νίκο πάτησε ξαφνικά το φρένο, βγήκε από τον δρόμο και έτρεξε έξω από το αυτοκίνητο μαζί με την κάμερά του. Ο λόγος ήταν αυτό το θέαμα.
Τα κρασιά από την περιοχή του Σετούμπαλ, της Αράμπιντα και του ποταμού Σάντο, γενικά, συγκαταλέγονται στα αγαπημένα μας. Και δεν αναφέρομαι μόνο στο περίφημο Μοσκατέλ που είναι χαρακτηριστικό της περιοχής. Τα κόκκινα κρασιά, ειδικότερα, έχουν απίστευτη πολυπλοκότητα γεύσεων, και παρόλα αυτά είναι συχνά… «ελαφριά» και ταιριάζουν με κάθε πιάτο.
Και παρόλο που σε αυτό το πανόραμα των βουνών της Αράμπιντα τα αμπέλια είναι γυμνά, αυτή η εικόνα μας έρχεται στο μυαλό όταν ανοίγουμε ένα μπουκάλι κρασί από την περιοχή του Σετούμπαλ.
