Praça da República to główny plac w Elvas, na którym stoi kilka zabytkowych budynków, a nawierzchnia jest pięknie wyłożona tradycyjną mozaiką znaną jako Calçada Portuguesa.
Uwielbiam ten plac o zachodzie słońca, kiedy światło pada ukośnie na bruk Calçada Portuguesa i podkreśla jego geometryczny wzór, a jednocześnie wydobywa żółte i złote odcienie z otaczających budynków.
To jedno z dwóch zdjęć, które zrobiłem, bo chciałem uchwycić obie strony placu osobno. Na tym zdjęciu patrzymy w stronę Casa da Cultura, która przez około 400 lat pełniła funkcję ratusza. Na drugim ujęciu uchwyciłem dawną katedrę, zbudowaną w stylu bardzo charakterystycznym dla miasta garnizonowego Elvas.
Nieoczekiwane powiązanie między Casa da Cultura a Wieżą w Belém
Casa da Cultura de Elvas to miejskie centrum kultury, mieszczące się w zabytkowym budynku, który kiedyś służył jako Paços do Concelho (ratusz), tuż przy krawędzi placu wyłożonego kostką brukową Calçada Portuguesa. Od 1993 roku pełni głównie funkcję przestrzeni wystawowej, gdzie organizowane są wystawy czasowe i inne wydarzenia kulturalne.
Zaskoczyło mnie, że budynek Casa da Cultura zaprojektował Francisco de Arruda – ten sam architekt, który stworzył jeden z najbardziej charakterystycznych zabytków Portugalii, Wieżę w Belém w Lizbonie. Zaprojektował też akwedukt Amoreira w Elvas, akwedukt Água de Prata w Évorze (jedna z moich ukrytych perełek w Europie) oraz samą katedrę, która stoi po drugiej stronie Praça da República.
To niewielka przestrzeń, ale jej lokalizacja, znaczenie i wielowarstwowa architektura sprawiają, że to raczej miejsce dziedzictwa kulturowego niż tylko przestrzeń wystawowa. Towarzysząca jej Calçada Portuguesa dodatkowo dodaje jej uroku.
Miasto garnizonowe Elvas, „Królowa Granicy”
Elvas odgrywało kluczową rolę w ochronie przejścia granicznego między Portugalią a Hiszpanią. To miasto, którego cały układ został zaprojektowany z myślą o utrzymaniu garnizonu przez nieograniczony czas, dlatego nazywane jest „miastem garnizonowym Elvas” i ma przydomek „Królowa Granicy”.
W obrębie murów miasta powstały koszary, sądy wojskowe i inne budynki zbudowane specjalnie po to, by pomieścić i zaopatrzyć stały garnizon, a obok nich kościoły, klasztory oraz długi akwedukt Amoreira, który zapewniał wodę podczas blokady.
Miasto otrzymało oficjalny tytuł UNESCO „Miasto garnizonowe Elvas i jego fortyfikacje” i zostało wpisane na listę światowego dziedzictwa w 2012 roku ze względu na największy na świecie system wałów obronnych z suchymi fosami oraz swoją „wyjątkową wartość uniwersalną”.
Żeby w pełni podziwiać miasto i poznać bogatą historię tego miejsca, wejdź na zamek w Elvas albo na pobliski punkt widokowy, skąd z dachu rozciąga się widok na cały ufortyfikowany kompleks.











